Την Παρασκευή έφαγα σε ενα εστιατόριο Μεξικάνικης κουζίνας. Δεν ειχα ιδεα οτι στο μεξικό τρώνε εντομα και καπως μου ρθε οταν ειδα οτι στα ορεκτικά περιλαμβάνονταν ακρίδες. Μπηκα στον πειρασμό και δοκίμασα. Μαλλον κορόιδο με πιασαν γιατι πλήρωσα 2,5 ευρω ενα μεζε απειροελάχιστο. Δεν ειναι η ποσότητα βεβαια που μετραει σε αυτα αλλα και απο ποιότητα καλα πήγαμε…

το κολπο ειχε ως εξης:

Προτηγανισμένες (!) ακρίδες, κατεψυγμένες, εισαγόμενες απο το Μεξικό. Υποθετω ήταν αντίστοιχης ποιότητας και αισθητικής με το να φαει Έλληνας σουβλακια στην Γαλλία.

Αυτό που εψησε πιο πολύ ειναι και η αιτία που το αναφέρω σε αυτό το blog. Συνοδευόντoυσαν απο μέλι. Βεβαια δεν μπορω να πω οτι ενιωσα σαν τον Αγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο που κατα την ασκητεία του στην ερημο ετρωγε ακρίδες και μελι.
Ακρίδες λοιπον ξεροτηγανισμενες στο ενα πιατακι και δίπλα ενα βαζακι με μελι κι ενα με στιμένο λεμόνι. Ωμα κι ωραια, σε ενα συνδυασμό που γευστικά μου αρεσε πολυ. Έπαιρνες την ακρίδα σου, τη βουταγες στο λεμονι μετα στο μελι και κατω….

Ο συνδυασμός που μου άρεσε ηταν το μελι με το λεμονι. Η ακριδα ηταν αδιάφορη.

 Ακρίδα

Ακρίδα

Η φωτογραφία ειναι ενα άσχετο ειδος που φωτογράφισα στις 25.10.2003 στο χωρίο. Οι ακρίδες που φάγαμε εμεις ηταν πιο κοντα σε γρύλο.

Για πιο παραδοσιακες συνταγες με τα δικά μας δεδομενα θυμιζω οτι υπαρχουν κι αυτα

Written By

Beekeeper

Greek beekeeper