Την Παρασκευή έφαγα σε ένα εστιατόριο Μεξικάνικης κουζίνας. Δεν είχα ιδεα οτι στο Μεξικό τρώνε έντομα και κάπως μου ‘ρθε όταν είδα οτι στα ορεκτικά περιλαμβάνονταν ακρίδες. Μπήκα στον πειρασμό και δοκίμασα. Μαλλον κορόιδο με πιάσαν γιατι πλήρωσα 2,5 ευρω ενα μεζέ απειροελάχιστο. Δεν είναι η ποσότητα βεβαια που μετράει σε αυτά, αλλά και απο ποιότητα καλα πήγαμε…

Το κόλπο είχε ως εξής:

Προτηγανισμένες (!) ακρίδες, κατεψυγμένες, εισαγόμενες απο το Μεξικό. Υποθετω ήταν αντίστοιχης ποιότητας και αισθητικής με το να φάει Έλληνας σουβλάκια στην Γαλλία.

Αυτό που έψησε πιο πολύ, είναι και η αιτία που το αναφέρω σε αυτό το blog. Συνοδευόντoυσαν απο μέλι. Βέβαια δεν μπορώ να πω οτι ένιωσα σαν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο που κατα την ασκητεία του στην Έρημο Έτρωγε ακρίδες και μελι. (οι απόψεις για το τι εννοούν οι γραφές «ακρίδες» διαφέρουν).
Ακρίδες λοιπον ξεροτηγανισμένες στο ενα πιατέκι και δίπλα ένα βαζάκι με μέλι κι ενα με στιμένο λεμόνι. Ωμά κι ωραια, σε ενα συνδυασμό που γευστικά μου αρεσε πολυ. Έπαιρνες την ακρίδα σου, τη βούταγες στο λεμόνι μετά στο μέλι….. και κάτω.

Ο συνδυασμός που μου άρεσε ήταν το μέλι με το λεμόνι. Η ακρίδα ήταν αδιάφορη.

 Ακρίδα

Ακρίδα

Η φωτογραφία είναι ενα άσχετο ειδος που φωτογράφισα στις 25.10.2003 στο χωρίο (είναι Omocestus viridulus) και βρίσκεται εδώ για να «διανθίσει» το post. Οι ακρίδες που φάγαμε εμείς ήταν πιο κοντά σε γρύλο.

Για πιο παραδοσιακές συνταγές με τα δικά μας δεδομένα, θυμίζω οτι υπάρχουν κι αυτά

Written By

Beekeeper

Greek beekeeper