Οι καλύτερες δουλειες είναι αυτές που τις κάνουν άλλοι για σενα. Ετσι κι εγώ, ειχα φαγωθει να βρω τροπο να αφήσω τον ήλιο να λιώνει τα κεριά που μαζεύω για μένα και να σταματισω να ανακατευομαι με μπρικια, κατσαρολικά και φωτιές. Οταν είδα όμως πόσο κάνει ενας ηλιακός κηροτίκτης αποφάσισα να συνεχίσω να κανω τις δουλείες μου μόνος μου.
Το προβλημα εστιάζεται στα εξής:
α. ενας μελισσοκόμος του δικου μου βεληνεκούς πρέπει να είναι βλαμμένος (ελπιζω να μη το χει κανει ηδη κανεις και παρεξηγηθει) ή να εχει κανα δυο ευρουλακια για πέταμα για να αγορασει ηλιακό κηροτικτη. Kανει πάνω απο 200.
β. ενας μελισσοκόμος του βεληνεκούς που ονειρευόμαστε να φτάσουμε, θα πρεπει να ειναι βλαμμένος (ελπιζω να μη το χει κάνει ηδη κανεις και παρεξηγηθεί) για να πάρει ηλιακο κηροτίκτη, γιατι χωράει ενα - δυο πλαίσια και τα λιώνει με ρυθμό χελώνας. Επίσης δεν καταφέρνει να αποσπάσει ολο το κερι απο το πλαίσιο.
Αρα ο ηλιακός κηροτικτης του εμπορίου δεν δειχνει να εχει μεγάλη αξια εχει όμως μεγάλο κόστος. Απο την αλλη αν πια νουν τα χέρια σου όλο και κατι μπορείς να φτιάξεις, ασε που υπάρχουν στο inetrnet άπειρα σχεδια.
Αφου δεν έχω την ικανότητα να δουλέψω με μέταλλο, καθομουνα κι εκανα πολύπλοκες κατασκευές με ξύλα. Έβαζα αλουμινόχαρτα στους πυθμένες των κατασκευών έκοβα τζάμια ταλαιπωριομουνα μες τα μεσημέρια στον ήλιο και κατέληγα στο πουθενά, όχι γιατι τα σχέδια των συναδέλφων δεν ήταν σωστά, αλλά γιατι οι κατασκευές χαλούσαν σε λίγες μέρες τα κεριά ετρεχαν απο λαθος σημεία κλπ κλπ.
Και τοτε, ωωω τι απλα.. στο φανταστικό blog της Linda βρηκα την πιο απλη κατασκευή που σε κάνει να νιώθεις χαζός.
Δεν είναι για πολλα πολλα, αλλα σίγουρα είναι μια λυση ανετη για κάποιον που σε εμένα. Εμένα που σε μια επιθεώρηση εβγαλα μια δυο κερήθρες που χτίστηκαν εκτός πλαισίων και δεν θελω τις πεταξω ή που τρύγησα 10 πλαίσια και δεν θελει να πετάξω τα απολεπίσματα. Εμένα που σε κάθε επιθεώρηση τα κεράκια που βγαζω απο διαφορα σημεiα, τα κάνω μικρές μπάλες και δεν τα πετώ.
Ο κηροτίκτης λοιπόν είναι παναπλός. Σε ένα σκευος με νερό εφαρμόζουμε ενα φύλλο χαρτί κουζίνας με λαστιχάκι.
Απο πάνω βάζουμε το κερί μας ( Το σημαντικό ειναι τα ακατέργαστα κομμάτια να ειναι στέγνα και πλυμένα απο μέλια.) όλο μαζί το βάζουμε σε ενα μεγαλύτερο σκεύος, τα καλύπτουμε με τζαμι, τα εκθέτουμε στον ήλιο και με δεδομένη τη ενταση του ήλιου στην Ελλάδα την επόμενη μερα παίρνουμε το φιλτραρισμένο κερι που επιπλέει στο νερό. Ετσι απλα.
Για τις παλίες μαυρες κερήθρες ακολουθησα μια τακτική που μοιαζει πολυ με αυτό το καταπληκτικό μηχάνημα του Θωμά, το οποίο θα προσπαθήσω να αντιγράψω και να βελτιώσω αν μπορώ, σύντομα.
Εβαλα ένα μια δυόροφη κυψέλη σκεπασμένη με τζάμι, τοποθετημένη έτσι ωστε να αφήνει κενό απο κατω, φιλοξενεί τις παλιες μου κερήθρες, σταδιακα τις λιωνει και τις προστατεύει και απο τον σκώρο.
Το κακό ειναι οτι ολο αυτο γινόταν εξαιρετικά ατακτα και ηθελε παλι προσωπική εργασια για να αποχωριστούν τα χρήσιμα πο τα αχρηστα, γιαυτο και θα παμε σε καντι σαν του Θωμά.
Eνδεικτική περίπτωση. Μια γλώσσα κερήθρας που εχα βρει σε ενα μπαλκόνι (!) στην Ερέτρια (προφανώς από κάποιον αφεσμό που έμεινε εκεί για λίγο). Φωτογραφημένη με τις “βρωμίτσες” της την πρώτη μέρα στον ηλιακό κηροτίκτη.
Λιγότερο απο 24 μέρες μετά στο πάνω μέρος του χαρτιού έχει μείνει μόνο “η βρωμιά”
Απο κάτω μέσα στο νερό, μαζί με τα προηγούεμα κερία που επιπλέουν, βλέπουμε και μια μπάλα από ολολευκο κερί. Είναι οτι έλιωσε απο την κερήθρα και είναι λευκό επειδή ηταν εγκατελειμένη στο μπαλκόνι για πολλους μήνες και έχει αποχρωματιστεί απο τον ήλιο.
