Την τελευταία φορά που είχα πάει στα μελίσσια είχα ήδη παρατηρήσει μερικά σερσένια να μου σκοτώνουν μέλισσες απο αρχαιοτάτατων χρόνων. Επίσης είχα δει “χρυσόμυγες” να εισβάλουν στις κυψέλες και “μύγες ληστές” (robber flies – asilidae ) να κάνουν επιδρομές. Έτσι, φεύγοντας για διακοπές είχα ήδη κλείσει στο ελάχιστο τις εισοδους των κυψελών για να δυσκολεύονται να εισέλθουν οι επίδοξοι εισβολείς. Είχα στήσει παγίδες με κόλα για να πιαστούν τα σερσένια και είχα στήσει και την κλασική παγίδα με το δίχτυ για τον ίδιο λόγο.
Ενα δυο σερσέρνια σε κάθε παγίδα – (παλι καλά να λες αν σκεφτείς πόσες μέλισσες θα είχαν σκοτώσει) μερικές σφήκες, μερικά άσχετα έντομα και αρκετές μύγες ληστες.
Οι τελευταιες δεν περίμενα να πιαστούν στις παγίδες.
Αυτό που με έβαλε σε σκέψεις ήταν τα αλογάκια της Παναγίας. Μικρος έφτιαχνα βλάσφημες εικόνες στο μυαλό μου, με βυζαντινές παναγίες καβάλα στο έντομο με χαλινάρια.Τελικά νομίζω οτι η στάση του, που παραπέμπει σε στάση προσευχής, προκάλεσε το όνομα praying mantis (O μάντης που προσεύχεται) και σε ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά εντάχθηκε και η παναγία… Αλογάκι της Παναγίας.
Στην αρχή δεν υπέθεσα οτι είναι εκει για κακό. Μετά προσεκτικά είδα οτι άλλο ένα παραμόνευε πιο δίπλα.
Δεν ξέρω τι γίνοταν. Μπορεί το ένα να περίμενε το άλλο, μπορεί να ήταν αρσενικό θηλυκό (υπάρχει νομίζω αισθητή διαφορά σε σχήμα και διαστάσεις, με το θυληκό να υπερτερεί και να σκοτώνει το αρσενικό κατά το ζευγάρωμα…)
