Την προ-προηγούμενη Πέμπτη, ο καλός μας Γαβριήλ (Πεθερός πλέον) μου έφερε ένα καταπληκτικό μέλι που αγόρασε σε κάποιο μαγαζί στο Βέλγιο. Μiel de l’ Etna. Όπως μου εξήγησε (και όπως του εξήγησαν), το ηφαιστειογενές έδαφος της Αίτνας ευνοεί την καλλιέργεια της πορτοκαλιάς και οι μελισσοκόμοι της περιοχής παράγουν ωραίο πορτοκαλόμελο.

Πραγματικά ηταν κ ο ρ υ φ α ί ο. Κρυσταλλωμένo και ολόλευκο, με πολύ διακριτικό άρωμα και μια γεύση που μου θύμιζε μεταξύ άλλων, κάτι απο ροδόνερο και συριανό λουκούμι. Οχι όμως εκείνο που σε σερβίρει η θεία στο χωριό, που το έχει στο ντουλάπι απο πρόπερσι. Το ολοφρεσκο. Το μοσχομυρίστο

Βασικά δεν χρειάζεται να πω αν μου άρεσε. Νομίζω οτι ο γεγονός οτι τα 250ml τέλειωσαν μέσα σε τρείς ημέρες είναι αρκετό.

Αυτο που με εντυπωσίασε είναι το πόσο προσωποποιημένη ήταν η συσκευασία. Δεν ξέρω ποιος ειναι ο κυριος, αλλα στα μάτια του απλού καταναλωτή (σε μένα δηλαδή) είναι σα να μου λεει κάποιος: γεια σας είμαι ο παραγωγός, έχω πρόσωπο και είμαι και νοικοκύρης. Πολύ ενδιαφέρουσα συσκευασία.

Να δώ ποιος απ μας θα βάλει πρωτος τη φατσα του σε συσκευασία:)

Y.Γ. Ειχα μπλεξει με ένα mega project αυτον τον καιρό – μη μελισσοκομικό, το οποίο έκλεισε επιτυχώς και επιστέφτηκε και με ένα πολυ, πολύ ώραιο κρυολόγημα. Τωρα που συνέρχομαι, υποσχομαι να προσπαθήσω, να κάνω το Δεκεμβρη όσες αναρτήσεις χρωστάω. Ανεπικαιρες μεν, αλλα θα τις κάνω.