Φωκίδα

Πριν τρία χρόνια λοιπόν είχα πάρει την απόφαση να τοποθετήσω -"εγκαταλείψω" μελίσσια στο χωριό. Ήξερα οτι θα υπάρξουν δυσκολίες. Αυτος ήταν και σκοπός. Να μάθω απο αυτες και να τις ζυγίσω, ώστε να δω αν θα μπορέσω να εγκαταστήσω εκει κάποια στιγμή, ενα πλήρες και μόνιμο μελισσοκομείο.

Και καλά.... γιατί στην πραγματικότητα περισσότερο απ' όλα, με ετρωγε ενα συγκεκριμένο μερος του σώματος μου, να έχω μερικα μελισσάκια και στο χωριο.

Αλλη φαση να πηγαινεις σκ στο χωριό κι αλλη φάση να πηγαινεις σκ στο χωριο και να ασχολείσαι και με τα μελίσσια σου. (οτι κι αν ειναι αυτα)

Οποτε για να λεμε και τα πράματα με το όνομά τους, αν και το εγχείρημα Φωκίδα έκλεισε τον κύκλο του, θα επαναληφθεί το συντομότερο (δεν θα είναι φέτος όμως).

Σε μια ταχύτατη ανασκόπηση να πω οτι αφησα σε ενα ωραιο οικόπεδο 4 ωρες μακρια απο την Αθηνα 2 μελισσια. Τα δυο γίνανε 3, τα 3 δυο γιατί τα τσάκισαν οι σφηκες, τα 2 ενα γιατι πηρα το πιο αδύναμο (μια παραφυάδα που προέκυψε απο αφεσμο) στην Αθήνα για να τη φροντίσω καλύτερα και τώρα...?
Τώρα κανενααααα...

Οταν ξεκίνησε όλο αυτό ήξερα, οχι πολυ βαθιά μεσα, μου οτι θα μας φανε οι δρόμοι. Τέσσερις ώρες απο την Αθήνα είναι πολλές. πήγαινε ελα στα βουνά χειμώνα καλοκαίρι.. ήταν πρόβλημα.

Τελικα κάπως έτσι έγινε. Μας έφαγε ο δρομος.

Μια μικρή απαλλοτρίωση του οικόπεδου, που εγινε με σκοπο να συνδεθούμε (επιτέλους) με το υπόλοιπο χωριο έτυχε να κάτσει στο σημειο που ειχα τα μελίσσια στο οικόπεδο. Δεν με πειράζει, το οτι έφτασε εκει ο δρόμος μου ανοίγει εντελως νέους ορίζοντες.
Έξαλλου το ξεμεσιασμα που εριξα για να βαλω τα μελίσσια εκει κάτω ηταν απερίγραπτο.

Το μελίσσι δεν το πάτησε καμία μπουλντόζα η εκσκαφέας. Το σηκώσαμε όμως και το πήγαμε 5 μέτρα πιο δίπλα, πράγμα ανεπίτρεπτο για αυτούς που γνωρίζουν,  αφού μια τέτοια ενέργεια αποδυναμώνει σημαντικότατα το μελίσσι (και που θα εξηγήσω σε άλλο ποστ σε αυτούς που δεν ξέρουν). Την πρωτοχρονιά που πήγα στο χωριο το μελισσι ζουσε. Οι καιρικές συνθήκες μου επέτρεψαν μονο να το τροφοδότησω.

Κάποια στιγμη θα μάθω τι κανει αλλα επειδή ενα μελίσσι = κανένα ούτως η άλλως μιλάμε για μια περίπτωση που τέλειωσε.

Με εφόδια λοιπόν οτι έμαθα απο αυτο το εγχείρημα κλείνω το Φωκίδα project και πάμε για άλλα :) Kάλο μήνα!

Nα μαι πάλι.

Τελευταία μέρα του Ιανουαρίου σήμερα και πρεπε οπωσδήποτε να γράψω κάτι, αλλιως θα δημιουργήσω προηγούμενο!
Θα είναι η πρώτη φορά απο το Δεκέμβρη του 2005 που πρωτοέγραψα σε αυτό το blog που θα έχω κλείσει ολόκληρο μήνα χωρίς να έχω βάλει ουτε μια ανάρτηση. Γραφω λοιπον σήμερα μια μικρη και γρηγορη ανασκόπηση του τι έκανα το μήνα που πέρασε και ετοιμάζω ένα post για τη φωκίδα που θα το αναρτήσω μέσα στην εβδομάδα.

Στο καιρό που πέρασε λοιπόν και δεν ασχολήθηκα με το blog γιατι έχω μπλέξει με διάφορες (ευτυχώς ενδιαφέρουσες και θετικές εργασίες) έκανα μεταξύ άλλων τα εξής:

Μια δυο επισκέψεις στα μελίσσια που μου έμειναν, τις μέρες που το επέτρεπε ο καιρός, για τροφοδοσία. Καταναλώνουν σε εντυπωσιακές ταχύτητες τα ζαχαροζύμαρα που τους βάζω πραγμα που νομίζω οτι αποδεικνύει οτι είχαν προβλήματα και πείνα, αλλα γενικα φαίνονται να είναι ικανά να ξεχειμωνιάζουν.

Εκανα μια επίσκεψη στη Φωκίδα (θα τα πούμε σύντομα)

Εκανα ένα πολύ γρήγορο πέρασμα απο το 2ο φεστιβαλ μελιου, οπου μια γρίπη (ισως και η γνωστη) δεν μου επέτρεψε να το παρακολουθήσω.
Χαρηκα όμως γιατι μπόρεεσα να γνωρίσω τον Θεοδόση και την οικογένεια του και να του κάνω και τρακα ενα εξαιρετικά μα εξαιρετικά ενδιαφέρον μέλι παράγωγης του απο Οξιά και καστανια! (ουτε ειχα ξαναφαει ουτε ειχα ξανακουσει)

Τελος γράφτηκα επιτέλους στον "κηφήνα" Το μελισσοκομικό σύλλογο με έδρα τη Νέα Μάκρη οπότε θέλω να πιστεύω οτι θα οργανώσω λίγο καλύτερα τη μελισσοκομική μου ζωή. Στη δε κοπή πίττας είδα φίλους που είχα καιρό να δω και γνωρισα και κοσμο που μοιράζεται τα ίδια ενδιαφέροντα.

Να και μια δυο φωτογραφίες απο τις τροφοδοσιές του Ιανουαριου. Ετοιμαζόμαστε λοιπόν για νεα post ( αυτή τη φορα το λέω αλήθεια)

Varroa Destructor x 2

Πριν απο σχεδόν ένα χρόνο έγραφα για τον Ρωμαίο Μάρκους Τερέντιους Βαρρώ το άκαρι varroa destructor που είναι μεγαλύτερη πληγή για τον Έλληνα μελισσοκομό και την ιστορια του.

Αυτό που δεν εγραψα είναι τι βλέπει ο μελισσοκόμος στα μελίσσια του όταν έχουν βαρρόα ή καλύτερα, όταν το Βαρρόα είναι σε έξαρση, γιατί νομίζω οτι βαρρόα υπάρχει σχεδόν παντου.

Το βαρρόα το βλέπουμε με γυμνό ματι, πάνω στο θώρακα του εντόμου. Ειναι λοιπόν ευκολο να το αντιληφθούμε αν παρατηρούμε τις μέλισσες. Απο την άλλη το βαρρόα που προσβάλει το γόνο (το κάνει αυτό για να γεννήσει) μεταδίδει ιούς στις μέλισσες που επηρεάζουν την ανάπτυξή τους.
Ετσι το πιο χαρακτηριστικό δείγμα οτι ένα μελίσσι είναι απολύτως προσβεβλημένο απο το βαρρόα είναι οι "ανάπηρες" εργάτριες που γεννιούνται και τις πετά το ίδιο το μελισσι έξω. Αυτές ειναι καχεκτικές αλλα το κυριότερο γνώρισμα τους είναι τα τσαλακωμένα και ημιτελή φτερά.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν το post είναι ο ορισμός της πάθησης. H φωτογραφημένη εργάτρια όχι μονο είναι "τσαλακωμένη", επειδή οταν ακόμα ήταν προνύμφη παρασσιτησαν σε βαρος της 5-6 βαρρόα, αλλα με το που βγήκε απο το κελι ένα αλλο έκατσε επάνω της και πίνει την αιμόλεμφο της για τη σύντομη ζωή που της μένει.

Οι υγιείς εργάτριες αναλαμβάνουν την απομάκρυνση της απο την κυψέλη για να μην μολύνει περισσότερο τη φωλιά. Καμιά φορά δεν τις απομακρύνουν αρκετά κι εδώ έρχονται οι σφήκες να κάνουν τη μοναδική πράξη που ωφελεί τον μελισσοκόμο. Καθαρίζουν τα πτώματα που έχουν μείνει κοντά στην κυψέλη.

Θυμίζω μια ενδιαφερουσα, εύκολη και "καθαρή" τεχνική, χωρίς φάρμακα για τον έλεγχο του πληθυσμού του Βαρρόα.