bees

Η φωτογραφία της φωτογραφιας (πως σε πανικοβάλει μια εικόνα)

2010-03-03T00:15:00.003+02:00

Όσοι διαβάζουν συστηματικά το blog, ίσως θυμούνται τον κύριο Λευτέρη. Τον καημένο γείτονα, που προσπαθούσε να φτιάξει μια κατασκευή στην ταράτσα του το 2009. Την ανέβαλε όμως 2 συνεχείς φορές, αφού δυο αφεσμοι μου τον αγάπησαν και τον επισκέφτηκαν την ώρα που μαστορεύε.

Πέρσι την άνοιξη νόμισα για δεύτερη φόρα ότι θα με σκοτώσουν οι μέλισσες μου. Όχι με κεντρίσματα αυτή τη φορά, αλλά από το άγχος .Είχα υποσχεθεί (ψέματα βέβαια) στον εαυτο μου ότι δεν θα ξανα έχω ποτέ μελίσσια στην ταράτσα.

Παρόλα αυτά επειδή πέρσι πρέπει να εσκασαν τα μισά αγγεία που αιματώνουν τον εγκέφαλο μου και υπολόγιζα φέτος να σκάσουν τα άλλα μισά, συν το γεγονός οτι σε παρόμοια κατάσταση έφερα και το φουκαρά τον πάτερα μου, αλλά και τον καημένο τον κυρ Λευτέρη (που δεν εχει internet πιστεύω και ακόμα δεν ξέρει ότι εγώ έφταιγα για τα βάσανα του) αποφάσισα πολύ πριν σκάσει η άνοιξη, να μεταφέρω κάτι μελισσακια απο την ταράτσα

Θα μου πεις.. ρε φιλε.. τι σε βρηκε και έβαλες παλι μελισσια εκει? Θα σου απαντήσω: με βρήκαν ενα καρο πράματα και σιγά- σιγά την έκανα τη βλακεία. Εχω ομως την πρόνοια και το σκ θα τα πάρω ολα. (θα?)

Μην τα πολυλογώ ειχα μια περίεργη μέρα στο γραφείο και ειχα και δουλείες μετα. Γενικα ειναι περιεργη και γεματη τρεξιμο η ζωη μου αυτο το μηνα και βαλε. (οπως έλεγε και ο φίλος μου ο Γιωργος κάποτε, τουλάχιστον δεν βαριόμαστε ποτε) Παρκαρα κατω απο το σπιτι κατα τις 9 και εβλεπα τον κυρ Λευτερη να ξεπαρκαρει...

-Μπαγάσα, σκέφτηκα. Φέτος θα τη γλιτώσεις. Εκανα μια δυο δουλειες και μετα ειχα μια συντομη επικοινωνια με τον πατερα μου. Περνα μια απο το σπιτι μου λέει, να σου δείξω κατι.
Μου εδειξε λοιπον το κινητο του. Συγκεκριμένα μια φωτογραφια που εβγαλε στην ταράτσα το πρωί...

Δεν ξερω τι εγινε.. δεν ξερω τι παιζει.. Δεν ξερω γιατι κανει τετοια ζεστη και εινα ακομα 2 Μαρτιου. Δεν είμαι καν σίγουρος, οτι οταν τα μελισσια μου ξεχύνονται στις πορτες την αλλη μερα σμηνουργουν (ειμαι λιγο παντως) και δεν ειμαι σιγουρος οτι αυτο εχει φτιάξει ηδη βασιλικα κελια. Το μονο που ξερω ειναι οτι ξύπνησαν οι μνήμες και τα αγγεία τρίζαν και πάλι! Δεν θελω να το ξανα περάσω το περσυνο λεμε!

ότι ειχα δει τον κυρ Λευτέρη και μολις μαθαίνω οτι το πρωί, τα μελισσακια μου πρόβαλαν σμηνουργίες. Ο Μάρκος στην Παρο ηδη εχει μαζέψει κάτι ψιλά. Δεν θα περιγράψω την ψυχολογία μου.

Συνοπτικές διαδικασίας. Φόρτωσα τα δυο μελίσσια και στις 11 και ήταν στον Υμηττό. Για άλλη μια φόρα ξεμεσιαστικαμε να κατέβουμε τρεις ορόφους σκάλες (αθάνατε μηχανικέ του 1960,, ενα ασανσερ δεν μπρουσες να προβλέψεις?)

Α ρε πατέρα, πάλι μας ξελάσπωσες.

Στο μελισσοκομείο ειδα και εναν λαγό που οι διαστάσεις του ίσως δικαιολογούν τα φυσίγγια που εξακολουθώ να βρίσκω εκεί.
Ανυπομονώ να έρθει το σκ να δω τι στο καλό συμβαίνει.

Στο γραφείο

2010-02-28T21:03:00.004+02:00

Έγραφα τις προάλλες για την Τσιντόνια που υπάρχει στο γραφείο. Στη συγκεκριμένη διαφημιστική εργάζομαι τον τελευταίο ενάμιση χρόνο και πλέον και είναι στο Γέρακα.

Η θέα απο το παραθυρό μου. Το μπροστα μέρος ειναι ακόμα πιο προσεγμένο

Το κτίριο ειναι τρομερά περιποιημένο και καλαίσθητο και δεν θα μπορούσε πάρα να έχει έναν αντίστοιχο κήπο που φιλοξενεί πολλά φυτά, άλλα με μεγάλη και άλλα με μικρότερη μελισσοκομική αξία.

Απο μαργαρίτες μεχρι λεβάντες και δεντρολίβανα. Ακόμα και ο χώρος εκτος οικοπέδου εχει ενδιαφέρον αφου έχει αρχίζει και γεμιζει βρούβες.

Βομβίνος που πάει για βρούβες

Ειναι τετοιος ο συνωστισμός των εντόμων που με κάνει να σκέφτομαι ωρες ωρες να φερω μελίσσια στα γειτονικά οικόπεδα. (μετα πάλι προσγειώνομαι :)

Αλλο ένα που δεν γνωρίζω και δεν ξερω καν τι μελισσοκομική αξία έχει ειναι το εικονιζόμενο:

Update 02.02.2010 το φυτό είναι το Polygala myrtifolia (πολύγαλα)

Kαθαριότητες

2010-02-17T11:31:00.001+02:00

Τον τελευταίο καιρό, εκτός απο τις δικές μας εργασίες, έχουμε να μαζεύουμε και το σκουπιδαριό που αφήνει στο μελισσοκομείο του Υμηττού ένας ευσυνείδητος συμπολίτης μας.

Μια σσκουλίτσα κάλυκες την εβδομάδα τους έχουμε για πλάκα.

ο Πειρατής

2010-02-15T16:09:00.003+02:00

Lygaeus equestris νομίζω λέγεται αυτο το κοκκινόμαυρο, συμπαθέστατο σκαθαράκι που μοιαζει με πασχαλίτσα. Ισως γιαυτο να μου ήταν και συμπαθές, γιατι μοιάζει με πασχαλίτσα.

Απο σήμερα όμως φίλε, παυουμε να έχουμε καλες σχεσεις γιατι ανακάλυψα ότι έχεις λόγους, να θέλεις να χωθείς στις κυψέλες μου και αποκλείται να είναι για καλό.

Παντα ευρισκα τετοια κοντα στα μελισσια. Σημερα όμως παρατηρουσα ενα εξαιρετικα επιμονο στην εισοδο μια κυψέλης. Δυο φορες πορσπαθησε να μπει και τις δυο τα καταφερε και τις δυο τον πέταξαν έξω οι μέλισσες μετα απο λιγα δευτερα.

Τελικα τον ανελαβα εγω...

κόκκινα λουλουδάκια

2010-02-12T10:23:00.004+02:00

Ο κήπος γύρω από το γραφείο είναι τεράστιος και γεμάτος φυτά. Από λεβάντες μέχρι πυράκανθους και από κυπαρισάκια μέχρι πλατάνια. (Όταν κάποτε γίνουν μεγάλα δέντρα και αν είμαστε ακόμα εδώ θα είναι ακόμα πιο ωραία.)

Έχει πλάκα γιατί κάθε εποχή του χρόνου ανθίζει και από κάτι και όταν βγαίνουμε για διάλειμμα η κάνα τσιγάρο (δεν καπνίζω αλλά κάνω παρέα σε φίλους με κακές συνήθειες) πάντα βλέπεις μέλισσες να βόσκουν. Αυτές τις μέρες το ενδιαφέρον μου έχει κερδίσει αυτό το φυτό που κλασικά δεν ξέρω τι είναι. Φυλλοβόλο που μόλις έσκασε μερικά κόκκινα λουλουδάκια στα οποία οι μέλισσες της γειτονιάς, με κατακίτρινες φάτσες απο τη γύρηκάνουν πάρτι.

Εχουμε ακόμα χειμώνα μπροστά αλλα μερικές μέρες θυμίζουν άνοιξη :)

update 30 λεπτά μετά την αναρτηση: (για αυτο μου αρέσει το internet) μετά απο την χρησιμότατη και εκγυρότατη ενημέρωση απο τον αγαπητό Αθ. Γ. Μιχαηλίδη και ένα γρήγορο search στο http://www.bestgarden.gr/ μάθαμε οτι το φυτό είναι το:

Τσιντόνια , cydonia japonica. Φυλλοβόλος θάμνος ύψους έως 2,5 μέτρα. Ανθίζει Ιανουάριο - Φεβρουάριο , με εντυπωσιακά κόκκινα ή πορτοκαλοκόκκινα άνθη, πριν από το φύλλωμα και δίνει κιτρινοπράσινους καρπούς το φθινόπωρο . Είναι πολύ ανθεκτικό φυτό στο κρύο και προτιμάει δροσερά εδάφη.

Ευχαριστώ :)

Φωκίδα

2010-02-04T19:24:00.004+02:00

Πριν τρία χρόνια λοιπόν είχα πάρει την απόφαση να τοποθετήσω -"εγκαταλείψω" μελίσσια στο χωριό. Ήξερα οτι θα υπάρξουν δυσκολίες. Αυτος ήταν και σκοπός. Να μάθω απο αυτες και να τις ζυγίσω, ώστε να δω αν θα μπορέσω να εγκαταστήσω εκει κάποια στιγμή, ενα πλήρες και μόνιμο μελισσοκομείο.

Και καλά.... γιατί στην πραγματικότητα περισσότερο απ' όλα, με ετρωγε ενα συγκεκριμένο μερος του σώματος μου, να έχω μερικα μελισσάκια και στο χωριο.

Αλλη φαση να πηγαινεις σκ στο χωριό κι αλλη φάση να πηγαινεις σκ στο χωριο και να ασχολείσαι και με τα μελίσσια σου. (οτι κι αν ειναι αυτα)

Οποτε για να λεμε και τα πράματα με το όνομά τους, αν και το εγχείρημα Φωκίδα έκλεισε τον κύκλο του, θα επαναληφθεί το συντομότερο (δεν θα είναι φέτος όμως).

Σε μια ταχύτατη ανασκόπηση να πω οτι αφησα σε ενα ωραιο οικόπεδο 4 ωρες μακρια απο την Αθηνα 2 μελισσια. Τα δυο γίνανε 3, τα 3 δυο γιατί τα τσάκισαν οι σφηκες, τα 2 ενα γιατι πηρα το πιο αδύναμο (μια παραφυάδα που προέκυψε απο αφεσμο) στην Αθήνα για να τη φροντίσω καλύτερα και τώρα...?
Τώρα κανενααααα...

Οταν ξεκίνησε όλο αυτό ήξερα, οχι πολυ βαθιά μεσα, μου οτι θα μας φανε οι δρόμοι. Τέσσερις ώρες απο την Αθήνα είναι πολλές. πήγαινε ελα στα βουνά χειμώνα καλοκαίρι.. ήταν πρόβλημα.

Τελικα κάπως έτσι έγινε. Μας έφαγε ο δρομος.

Μια μικρή απαλλοτρίωση του οικόπεδου, που εγινε με σκοπο να συνδεθούμε (επιτέλους) με το υπόλοιπο χωριο έτυχε να κάτσει στο σημειο που ειχα τα μελίσσια στο οικόπεδο. Δεν με πειράζει, το οτι έφτασε εκει ο δρόμος μου ανοίγει εντελως νέους ορίζοντες.
Έξαλλου το ξεμεσιασμα που εριξα για να βαλω τα μελίσσια εκει κάτω ηταν απερίγραπτο.

Το μελίσσι δεν το πάτησε καμία μπουλντόζα η εκσκαφέας. Το σηκώσαμε όμως και το πήγαμε 5 μέτρα πιο δίπλα, πράγμα ανεπίτρεπτο για αυτούς που γνωρίζουν, αφού μια τέτοια ενέργεια αποδυναμώνει σημαντικότατα το μελίσσι (και που θα εξηγήσω σε άλλο ποστ σε αυτούς που δεν ξέρουν). Την πρωτοχρονιά που πήγα στο χωριο το μελισσι ζουσε. Οι καιρικές συνθήκες μου επέτρεψαν μονο να το τροφοδότησω.

Κάποια στιγμη θα μάθω τι κανει αλλα επειδή ενα μελίσσι = κανένα ούτως η άλλως μιλάμε για μια περίπτωση που τέλειωσε.

Με εφόδια λοιπόν οτι έμαθα απο αυτο το εγχείρημα κλείνω το Φωκίδα project και πάμε για άλλα :) Kάλο μήνα!

Nα μαι πάλι.

2010-01-31T18:56:00.005+02:00

Τελευταία μέρα του Ιανουαρίου σήμερα και πρεπε οπωσδήποτε να γράψω κάτι, αλλιως θα δημιουργήσω προηγούμενο!
Θα είναι η πρώτη φορά απο το Δεκέμβρη του 2005 που πρωτοέγραψα σε αυτό το blog που θα έχω κλείσει ολόκληρο μήνα χωρίς να έχω βάλει ουτε μια ανάρτηση. Γραφω λοιπον σήμερα μια μικρη και γρηγορη ανασκόπηση του τι έκανα το μήνα που πέρασε και ετοιμάζω ένα post για τη φωκίδα που θα το αναρτήσω μέσα στην εβδομάδα.

Στο καιρό που πέρασε λοιπόν και δεν ασχολήθηκα με το blog γιατι έχω μπλέξει με διάφορες (ευτυχώς ενδιαφέρουσες και θετικές εργασίες) έκανα μεταξύ άλλων τα εξής:

Μια δυο επισκέψεις στα μελίσσια που μου έμειναν, τις μέρες που το επέτρεπε ο καιρός, για τροφοδοσία. Καταναλώνουν σε εντυπωσιακές ταχύτητες τα ζαχαροζύμαρα που τους βάζω πραγμα που νομίζω οτι αποδεικνύει οτι είχαν προβλήματα και πείνα, αλλα γενικα φαίνονται να είναι ικανά να ξεχειμωνιάζουν.

Εκανα μια επίσκεψη στη Φωκίδα (θα τα πούμε σύντομα)

Εκανα ένα πολύ γρήγορο πέρασμα απο το 2ο φεστιβαλ μελιου, οπου μια γρίπη (ισως και η γνωστη) δεν μου επέτρεψε να το παρακολουθήσω.
Χαρηκα όμως γιατι μπόρεεσα να γνωρίσω τον Θεοδόση και την οικογένεια του και να του κάνω και τρακα ενα εξαιρετικά μα εξαιρετικά ενδιαφέρον μέλι παράγωγης του απο Οξιά και καστανια! (ουτε ειχα ξαναφαει ουτε ειχα ξανακουσει)

Τελος γράφτηκα επιτέλους στον "κηφήνα" Το μελισσοκομικό σύλλογο με έδρα τη Νέα Μάκρη οπότε θέλω να πιστεύω οτι θα οργανώσω λίγο καλύτερα τη μελισσοκομική μου ζωή. Στη δε κοπή πίττας είδα φίλους που είχα καιρό να δω και γνωρισα και κοσμο που μοιράζεται τα ίδια ενδιαφέροντα.

Να και μια δυο φωτογραφίες απο τις τροφοδοσιές του Ιανουαριου. Ετοιμαζόμαστε λοιπόν για νεα post ( αυτή τη φορα το λέω αλήθεια)

Varroa Destructor x 2

2009-12-19T21:34:00.003+02:00

Πριν απο σχεδόν ένα χρόνο έγραφα για τον Ρωμαίο Μάρκους Τερέντιους Βαρρώ το άκαρι varroa destructor που είναι μεγαλύτερη πληγή για τον Έλληνα μελισσοκομό και την ιστορια του.

Αυτό που δεν εγραψα είναι τι βλέπει ο μελισσοκόμος στα μελίσσια του όταν έχουν βαρρόα ή καλύτερα, όταν το Βαρρόα είναι σε έξαρση, γιατί νομίζω οτι βαρρόα υπάρχει σχεδόν παντου.

Το βαρρόα το βλέπουμε με γυμνό ματι, πάνω στο θώρακα του εντόμου. Ειναι λοιπόν ευκολο να το αντιληφθούμε αν παρατηρούμε τις μέλισσες. Απο την άλλη το βαρρόα που προσβάλει το γόνο (το κάνει αυτό για να γεννήσει) μεταδίδει ιούς στις μέλισσες που επηρεάζουν την ανάπτυξή τους.
Ετσι το πιο χαρακτηριστικό δείγμα οτι ένα μελίσσι είναι απολύτως προσβεβλημένο απο το βαρρόα είναι οι "ανάπηρες" εργάτριες που γεννιούνται και τις πετά το ίδιο το μελισσι έξω. Αυτές ειναι καχεκτικές αλλα το κυριότερο γνώρισμα τους είναι τα τσαλακωμένα και ημιτελή φτερά.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν το post είναι ο ορισμός της πάθησης. H φωτογραφημένη εργάτρια όχι μονο είναι "τσαλακωμένη", επειδή οταν ακόμα ήταν προνύμφη παρασσιτησαν σε βαρος της 5-6 βαρρόα, αλλα με το που βγήκε απο το κελι ένα αλλο έκατσε επάνω της και πίνει την αιμόλεμφο της για τη σύντομη ζωή που της μένει.

Οι υγιείς εργάτριες αναλαμβάνουν την απομάκρυνση της απο την κυψέλη για να μην μολύνει περισσότερο τη φωλιά. Καμιά φορά δεν τις απομακρύνουν αρκετά κι εδώ έρχονται οι σφήκες να κάνουν τη μοναδική πράξη που ωφελεί τον μελισσοκόμο. Καθαρίζουν τα πτώματα που έχουν μείνει κοντά στην κυψέλη.

Θυμίζω μια ενδιαφερουσα, εύκολη και "καθαρή" τεχνική, χωρίς φάρμακα για τον έλεγχο του πληθυσμού του Βαρρόα.

Μiel de l' Etna

2009-12-04T21:50:00.002+02:00

Την προ-προηγούμενη Πέμπτη, ο καλός μας Γαβριήλ (Πεθερός πλέον) μου έφερε ένα καταπληκτικό μέλι που αγόρασε σε κάποιο μαγαζί στο Βέλγιο. Μiel de l' Etna. Όπως μου εξήγησε (και όπως του εξήγησαν), το ηφαιστειογενές έδαφος της Αίτνας ευνοεί την καλλιέργεια της πορτοκαλιάς και οι μελισσοκόμοι της περιοχής παράγουν ωραίο πορτοκαλόμελο.

Πραγματικά ηταν κ ο ρ υ φ α ί ο. Κρυσταλλωμένo και ολόλευκο, με πολύ διακριτικό άρωμα και μια γεύση που μου θύμιζε μεταξύ άλλων, κάτι απο ροδόνερο και συριανό λουκούμι. Οχι όμως εκείνο που σε σερβίρει η θεία στο χωριό, που το έχει στο ντουλάπι απο πρόπερσι. Το ολοφρεσκο. Το μοσχομυρίστο :)

Βασικά δεν χρειάζεται να πω αν μου άρεσε. Νομίζω οτι ο γεγονός οτι τα 250ml τέλειωσαν μέσα σε τρείς ημέρες είναι αρκετό.

Αυτο που με εντυπωσίασε είναι το πόσο προσωποποιημένη ήταν η συσκευασία. Δεν ξέρω ποιος ειναι ο κυριος, αλλα στα μάτια του απλού καταναλωτή (σε μένα δηλαδή) είναι σα να μου λεει κάποιος: γεια σας είμαι ο παραγωγός, έχω πρόσωπο και είμαι και νοικοκύρης. Πολύ ενδιαφέρουσα συσκευασία.

Να δώ ποιος απ μας θα βάλει πρωτος τη φατσα του σε συσκευασία:)

Y.Γ. Ειχα μπλεξει με ένα mega project αυτον τον καιρό - μη μελισσοκομικό, το οποίο έκλεισε επιτυχώς και επιστέφτηκε και με ένα πολυ, πολύ ώραιο κρυολόγημα. Τωρα που συνέρχομαι, υποσχομαι να προσπαθήσω, να κάνω το Δεκεμβρη όσες αναρτήσεις χρωστάω. Ανεπικαιρες μεν, αλλα θα τις κάνω.

Κολλα

2009-11-23T00:16:00.003+02:00

Έψαχνα στις φωτογραφίες μου για κάτι άσχετο και έπεσα πάνω σε αυτή.
Δεν είχα κάνει καμία αναφορά στην παγίδα με κόλλα που έχουν προτείνει κατά καιρούς διάφοροι φίλοι.

Η συνταγή είναι πάνοπλη και χιλιοειπωμένη. Σε μια επιφάνεια βάζουμε κόλα για ποντίκια (και έντομα) Κοστίζει περίπου 3 ευρώ, είναι σε σωληνάριο και τη βρίσκεις σε όλα τα χρωματοπωλεία. Αφού την πασαλείψεις, βάζεις στο κέντρο ένα δόλωμα για σφήκες και σερσένια. (Ψαρι κλπ).
Τα θύματα κολάνε επάνω σε χρόνο μηδέν και αποτελεσματικότητα είναι τρομερή. Μπορεί στο βίντεο που ακολουθεί το σερσένι να είναι για λύπηση, αλλά πραγματικά φέτος με κατέστρεψαν, τρώγοντας τα περισσότερα από τα μελίσσια μου.

Εντύπωση μου έκανε ότι το σερσένι πεθαίνει πολύ γρήγορα σε αυτή την παγίδα. Μάλλον η κόλλα το εμποδίζει να αναπνεύσει. Την άνοιξη θα την χρησιμοποιήσω απο νωρίς.

(έχω καιρό να γράψω, αλλα έχω ελάχιστο ελευθερο χρόνο. Συντομα κοντα σας :)

Mασέλα

2009-11-08T17:17:00.002+02:00

O κύριος Παναγιώτης, ήταν ο μαραγκός που μας κάλυπτε σχεδόν όλες τις ξυλουργικές ανάγκες του σπιτιού, από πριν γεννηθώ μέχρι την ημέρα που βγήκε σε σύνταξη.

Το παλιό του ξυλουργείο στη γειτονιά, το έχουν αναλάβει τώρα κάποιοι νεώτεροι. Κάποια φορά που πέρναγα απ έξω τον είδα στην πόρτα και σταμάτησα να τον χαιρετήσω και να μιλήσουμε.

-Τι κάνετε? τον ρώτησα και μου απάντησε όλο νοσταλγία:
-Να, εδώ, συνταξιούχος έρχομαι που και που στο ξυλουργείο να πάρω μυρωδιά τα πριονίδια και φεύγω.

Κι εγω λοιπόν, αν και δεν είμαι ακόμα συνταξιούχος, καμιά φορά νιωθω αποκομμένος από αυτό που αγαπώ και είναι τα μελίσσια. Μιας κι εχουν κι αυτα μια όμορφη χαρακτηριστική μυρωδιά (καλύτερη μάλιστα απο του φρεσκοκομμένου ξύλου) φροντίζω να την έχω μαζί να μου, για να μου τα θυμίζει.

Εχω λοιπον ένα κομμάτι ακατέργαστο κερί, πατικομένο με προπολη και το έχω κάνει κυβο. Το έχω στο γραφείο μου και σε ώρες στρεσαρίσματος, το μυρίζω και αναπολώ τα μελισσάκια μου.
Τα βλέπεις. Μεχρι εδώ ρομαντισμός. Μυρωδιές, κεριά και πριονίδια. Επαγγέλματα που μυρίζουν υπέροχα... λουλούδια, πεταλουδίτσες, μια σκετη ποιηση.
Πάμε τώρα στην ισοπέδωση.

Παω την παρασκευή να μυρίσω το ωραίο μου κεράκι. Φαντάσου τη σκηνή αλλά μη γελάσεις. Το φέρνεις αργά αργά προς το προσωπο, μυρίζεις το άρωμα του κεριού και ξαφνικά το ξενερωμα. Τι να δώ? σημάδια από δόντια και απο τις δυο μεριες.

Ελεος. Ποιος μπορει να βρει κατι με περίεργο σχήμα, χρωμα και μυρωδιά σε ενα γραφείο και προκειμένου να το τακτοποιήσει ή να δει αν ειναι μαλακό να το δαγκώσει...
Ρε τι τραβάμε. Δε μας αφήνουν να αγιασουμε.

To καλύτερο μέλι.

2009-10-07T22:42:00.003+03:00

To ελεύθερο πενταράκι, ήταν ένα μελίσσι που υπολογίζω οτι γεννήθηκε την πρωτομαγιά του 2009.
Ηταν ένας αφεσμός που μπήκε σε μια άδεια κυψέλη και έζησε στο Κροκύλειο Δωρίδας, απο τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβρη, που το έφερα στην Αθήνα.
Σε υψόμετρο της τάξεως των 800 μέτρων, είχε την ευκαιρία σε αυτή την περίοδο να δει έλατο, "δένδρα," δηλαδή βελανιδιές και δρυς, κισσό, ρίγανη και διάφορα άλλα άνθη που ζουν στην περιοχή. Το ομορφότερο και κυριότερο χαρακτηριστικό του είναι οτι στο διάστημα αυτό, ανοίχτηκε απο μελισσοκόμο 2-3 φορές.Ολες χωρίς τη χρήση καπνου και για ελάχιστο χρόνο.
Κατα τη μεταφορά του στην Αθήνα οι δυο κερήθρες που είχαν μέλι κατέρρευσαν, αλλα δεν με ανχώσαν καθόλου. Ότι εργασία έκανα στο μελίσσι ακόμα κι εδώ έγινε χωρίς καπνό και αποκόμισα μόλις ένα κέντρισμα. (Αυτό είναι μια αξιόλογη παρατήρηση, οτι τα μελισσια που έχω στη φωκίδα είναι ασύλληπτα ηρεμα και δεκτικά σε κάθε είδους ενόχληση απο μένα).

Η κατάρρευση δε με στεναχώρησε, γιατι με "ανάγκασε" να τρυγήσω το συγκεκριμένο, ελαχιστο μέλι. Το έστυψα και το στράγγισα προσεκτικά, όχι σε μελιτοεξαγωγέα προφανώς, αλλα στο χέρι και το αποτέλεσμα ηταν μοναδικό.

Mόλις 250 γρ μέλι που θα το έλεγα "αγριόμελο". Δεν είχε καμια παρέμβαση ή ενόχληση από άνθρωπο. Στους 4- 5 μήνες που αποθηκεύτηκε, δεν το είδε το φως δεν το έπιασε χερι και δεν ακούμπησε παρα μόνο 100% φυσική κερήθρα που έχτισαν ελευθέρα οι εργάτριες του. Δεν καπνίστηκε και διατήρησε μια γευση αρκετα διαφορετική απο οτιδειποτε άλλο έχω φαεί. Μπορει να φταιει αποκλειστικά και μόνο ότι είναι από φυτά που δεν είχα ξαναφαει, όπως οι δρυς, αλλα σιγουρα το οτι δεν εχει περάσει από πανο του καπνος γίνεται αντιληπτό.

Ειναι πολύ πιο σκουρο. Μου ειπαν οτι για αυτο ευθύνεται το γεγονός οτι στύφτηκε με το χερι και οτι ετσι παίρνει χρώμα απο την κερήθρα. Ειναι ομως λάθος, γιατι και το μελι που είναι διπλα του στις φωτογραφίες στημένο με το χέρι είναι και ειναι κατάξανθο.

Η γεύση του είναι βαρια και ξύλινη. Στο τελος αφήνει ένα άρωμα σαν αυτο του ρεικιου.
Αν όχι το νοστιμότερο, ηταν το πιο ενδιαφέρον μελι που εχω φαει μεχρι στιγμης και ειναι αυτό που έλεγα στο προηγούμενο post. To καλυτερο μελι.

το ελεύθερο πενταράκι

2009-10-05T22:14:00.003+03:00

Όπως περιέγραφα και στα προηγούμενα post είχα βρει στο χωριό ένα μελίσσι που εδώ θα ονομάσουμε "το ελεύθερο πενταράκι". Εκτός από την παρατήρηση του Θεοδόση οτι ήταν στεγνό και χρειαζόταν περιποίηση, έπρεπε να μεταφερθεί στην Αθήνα και να γίνει η μετάγγιση του σε μια κανονική κυψέλη για να μπορώ να το περιποιούμαι. Δεν ήξερα πως γίνετε αυτό. Ουτε τωρα ξέρω! Ξέρω όμως ότι αν το ξανακάνω θα το κάνω επιτόπου.

Το μελίσσι είχε χτίσει στην οροφή πράγμα που σημαίνει οτι η κατασκευή δεν είχε τις αντοχές που θα είχε αν ήταν σε κινητά πλαίσια. Ετσι όταν επιτέλους έγινε η μεταφορά στην Αθήνα η οδήγηση μου που συνήθως είναι λιγο διασκεδαστική για μένα αλλά όχι για τους επιβάτες μου μάλλον προκάλεσε την κατάρρευση της.
Ενα κομάτι έπεσε και το αφαίρεσα. Την επόμενη μέρα όταν την ξανάνοιξα, με σκοπό δώ πως θα προσθέσω πλαίσια ειδα οτι είχα καταρέυσει απο το βάρος τους και τα κομάτια που είχαν μελι...

Αφαιρέσα λοιπόν και να πετάξα τα κομμάτια κερήθρας που έμειναν και ήταν άδεια και στέγνα από μέλια και τροφές. Μετά έφτιαξα ενα τερατούργημα. Στήριξα τα κομμάτια που είχαν γόνους σε ένα πλαίσιο και τα έδεσα υπερβολικά πρόχειρα με σύρμα.

Κράτησα τα κομμάτια που είχαν μελι και θα τα σχολιάσω στο επόμενο ποστ και άρχισα να τροφοδοτώ συστηματικά και καθημερινά το μελίσσι με σιρόπι απο ζαχαρόνερο αλλα και μέλι σε ενα πιατάκι.

Μολις βρήκα ευκαιρία "εκλεψα" ενα πλαίσιο με γύρη απο αλλο μελισσι και του το πρόσθεσα. Σε ολη αυτή τη διαδικασία παρακαλούσα να μην εχω σκοτώσει καμια βασίλισσα, την οποία δεν εχει σταθεί δυνατον να δω.

Σήμερα μοιάζει να ειναι υγιές αλλά αδύναμο. Εχει γεννήσει και στα διπλανά πλαίσια και μόλις ανοίξουν και τα τελευταία κελιά του πλαισίου κολάζ, θα το αφαιρε΄σω τελείως.

Εν τω μεταξύ τροφοδοτώ και ελπίζω να καταφέρω να το ξεχειμωνιάσω για να το μεταφέρω πάλι την άνοιξη στο κροκύλειο. Δεν έχει καμία πρακτική αξία να παιδεύομαι γιατι μιλάμε για πολύ μικρό πληθυσμό. Συναισθηματικό είμαι το θέμα.

To μελίσσι που το έφαγαν οι σφήκες.

2009-10-01T22:26:00.005+03:00

όπως έλεγα στο προηγούμενο post, ένα από τα (3) μελίσσια της Φωκίδας το τσάκισαν οι σφήκες. Δεν μπορώ να είμαι ακριβης στο τι έγινε. Κάποια στιγμή στις αρχές προς μέσα Αυγούστου ο πατέρας μου είδε το συγκεκριμένο μελίσσι. Οχι προσεκτικά, αλλά τουλάχιστον είναι σε θέση να πει ότι ήταν ζωντανό. Εγώ το είχα δει γύρω στις 10 Ιουλίου και ήταν μια χαρά.

Όταν έφτασα στις 31 Αυγούστου το πράγμα φώναζε. Μαλλον η σιωπή φώναζε. Απο την πόρτα της κυψέλης δεν έβγαινε τίποτα. Δεν υπήρχε περίπτωση να έχει μέσα κάτι ζωντανό, εκτός από κηρόσκωρο. Τελικά δεν ειχε ουτε αυτό.

Τα πλαίσια.. Κατάστεγνα, ούτε γονο νεκρο ή ζωντανό, ούτε γύρη ούτε μέλι, ούτε μια νεκρή μέλισσα. Μόνο ένα ανοιχτό βασιλικό κελί μαρτυρούσε οτι σε κάποιο σταδιο το μελίσσι προσπάθησε να κάνει βασίλισσα. Πιστεύω όμως οτι δεν έχει καμια σχεση με την περίπτωση και ειναι απομεινάρι κάποιας παλιάς σμηνουργίας.

Απόδειξη οτι τα σερσενια αναλάμβαναν τον συνεχή καθαρισμό της κυψέλης είναι το γεγονός οτι τα πλαίσια που έφερα στην Αθήνα, έπιασαν αυτομάτως κηρόσκωρο. ενω όσο ήταν στο χωριό ηταν ατόφια, προφανώς γιατι τα σερσένια έτρωγαν ακόμα και τις προνύμφης. Το διπλανό μελίσσι ήταν σε καλύτερη κατάσταση.

Εμφανώς ταλαιπωρημένο αλλα καλα. ΄Αυτο τουλάχιστον είχε καταφέρει να πάρει μαζί του και ένα-δυο απο τους εχθρούς. Μάρτυρες τα πτώματα τους στην είσοδο. Το αχόρταγο τερατάκι όμως συνέχιζε το καταστροφικό του έργο.

Το μόνο μέτρο που έκανα τώρα ήταν να μικρύνω αισθητά την είσοδο. Το λάθος που έκανα πριν είναι οτι οταν τα μελισσια εσφιζαν απο ζωή, αφαίρεσα εντελώς τις πόρτες εισόδου για να διευκολύνω την κίνηση. Ετσι οταν αργότερα τα μελίσσια σμηνουργισαν (εγω έλειπα) και αποδυναμώθηκαν, δεν υπήρχαν πολλοι φρουροι να φυλάξουν τις εισόδους. "Μπηκαν στην πολη οι οχτροι" κι εμεις τώρα μειναμε με τα κουτια και τις φωτογραφίες. Ζωή σε λόγου μας και πάμε για αλλα.

Εχω πλήρη συνείδηση οτι τα εν λογω μελίσσια, είναι πειραματικά για να δω πόσο και πως, είναι σε θέση να επιβιώσουν με σχεδόν μηδενική περιποίηση. Παρόλα αυτα και για να μην προκαλούμε και εντελώς την τύχη μας, το "ελεύθερο πενταράκι" που είχα πιο δίπλα, το μετέφερα στην Αθηνα για να το βοηθήσω να ξεχειμώνιασει. Συντομα θα γράψω και για αυτό.

Οποτε διορθώνοντας τα μαθηματικά του προηγούμενου post, λεμε οτι είμαστε άλλο ένα μελίσσι μείον, οποτε εχουμε ένα στο χωριό. Και επειδή οι μελισσοκόμοι ξέρουν, ενα = κανένα. Αν τα καταφέρει και βγάλει το χειμώνα θα προσπαθήσω την άνοιξη να φερω μερικά ακόμα, για να συνεχίσουμε το "project Φωκίδα"

Ενα λιγότερο... (33.3% απώλεια!)

2009-10-01T00:05:00.011+03:00

Στις 31 Αυγούστου είχα πάει στο χωριό. Μεταξύ των εργασιών που είχα στο πρόγραμμα, υπήρχαν προφανώς και κάπoιες που αφορούσαν τα μελίσσια. Όπως είχα ξαναγράψει, τα μελίσσια ήταν πλέον τρία. Το τρίτο όμως, δε ήταν αυτό που θα περίμενε κάνεις (σύμφωνα μια τη γνωστή λαϊκή ρήση). Ήταν το μικρότερο και πιο προβληματικό. Θυμίζω ότι ήταν ουσιαστικά ένας αφεσμος που μπήκε σε ένα πενταράκι κι έχτισε ελευθέρα 5 κερήθρες στην οροφή του, αφού δεν υπήρχαν καθόλου πλαίσια.

Ο αντικειμενικός σκοπός ήταν να το μεταφέρω αυτούσιο στην Αθήνα και να το βάλω με την ησυχία μου σε μια κανονική κυψέλη με πλαίσια, ώστε να είναι δυνατή η επιθεώρηση του και τα λοιπά γνωστά (λινκ κυψέλη). Λογάριασα όμως χωρίς τον ξενοδόχο, για μια σειρά προβλημάτων που ακολούθησαν και θα αναπτύξω στα ένα-δυο επόμενα post. Για αρχή να πω οτι ένας ουσιαστικό παράγοντας που μου ανέτρεψε τα σχέδια, ηταν οτι και στη Φωκίδα, στο Κροκύλειο, φέτος το καλοκαίρι οι σφήκες και τα σερσένια έιχαν την τιμητική τους.

To video που ακολουθεί δείχνει μια καθημερινή και "φυσιολογική" εικόνα.

Τα απομεινάρια μιας μπριζόλας σε ένα πιάτο... Είναι τραβηγμένο σε εξωτερικό χώρο αλλά παρόλα αυτά σας διαβεβαιώνω οτι και σε κλειστό ήταν σχεδόν αδύνατο να φας σαν άνθρωπος.

Οι περισσότερες σφήκες που είδα πότε. (70 σκότωσε με μυγοσκοτώστρα ο διπλανός μου σε ένα μεσημεριανό καφέ)

Για μύγες δεν το συζητάμε. Ειδος υπο εξαφάνιση. Οι σφήκες έτρωγαν τα πάντα στο πέρασμα τους και φυσικά τις μύγες. Και δεν ήταν μόνο αυτές αλλα και τα σερσένια, που είναι γνώστο πλέον απο αυτο το blog οτι κατατρώνε τις μέλισσες.

Δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα χωρίς να σε επισκεφτούν σφήκες. Έκοβα ξύλα και ερχόντουσαν κατά κύματα για να δουν απο κοντά μήπως υπάρχει κάτι φαγώσιμο! Ειτε αυτό ήταν πριονίδι, είτε λάδι από το αλυσοπρίονο, ότι έπεφτε κατω τις προκαλούσε! Πεινα!

Ερχόντουσαν μυρίζανε κι έφευγαν άπρακτες. Δυστυχώ στα μελισσια δεν συνέβαινε το ίδιο. Δεν έφευγαν άπρακτες αλλα με μια μέλισσα "παραμάσχαλα" κάποια πέθαιναν στη μάχη. Τα περισσότερα όμως γνωρισαν εξαιρετικές επιτυχίες.

Λιγότερο απο 20 μέρες ειχε να δεί καποιος τα μελισσια. Στο χρόνο όμως αυτο τα σεσένια αποδείχθηκαν ικανανα να αποδεκατίσουν πλήρως το ένα και να δημιουργήσουν τρομερά προβλήματα στα αλλα. Ετσι στις 31 Αυγούστου τα μελίσσια στο χωριό ξανα έγιναν δυο. Ενα προβληματικό που έπρεπε να αποσυρθεί στην Αθηνα κι ενα καταταλαιπωρημένο απο τα σερσένια. Αν παραβλεψουμε το γεγονός οτι ποτέ δεν έχουμε παρει μέλι απο αυτά τα μελίσσια, ουσιαστικά μιλάμε για το πρώτο μεγάλο πρόβλημα στη Φωκίδα. Το ένα μελίσσι είχε χαθεί. Λεπτομέρειες στη συνέχεια.

To καλύτερο μέλι του κόσμου

2009-09-30T23:17:00.001+03:00

Κάποτε βρέθηκα σε μια συνάντηση μελισσοκόμων. Μετά από πολλά τσίπουρα και ώρες κουβέντας, μπήκαμε σε πιο φιλοσοφικά επίπεδα. Κάποιος προσπάθησε να αναπτύξει μια θεωρία- άποψη και άθελα μου του την χάλασα.

Για να ξεκινήσει την θεωρία του, ρωτούσε επίμονα ένα φίλο (μικρό μελισσοκόμο, του δικού μου βεληνεκούς) πιο είναι το καλύτερο μέλι.
Εγώ, σαν το κωλόπαιδο που διακόπτει και λέει το τέλος του ανεκδότου, πετιόμουνα κι έλεγα.
-Το δικό μου!
Ο κύριος έκανε τον αδιάφορο και επαναλάμβανε την ερώτηση στο φίλο.
Πιο είναι το καλύτερο μέλι λες εσύ?
-Το δικό μου λέμε! Ξαναπετιόμουν εγώ.
Και αυτή ακριβώς ήταν η απάντηση και αυτό ακριβώς ήθελε να πει και έρμος συνάδελφος που έπεφτε θύμα των διακοπών μου.

Αν θες τη γνώμη μου, το καλύτερο μέλι είναι το δικό μου. Όχι επειδή είναι δικό μου, αλλά επειδή εμένα ρωτάς.
Κάθε μελισσοκόμος αν αγαπά αυτό που κάνει (που το αγαπά.. αλλιώς δεν θα το έκανε, γιατί οι περισσότεροι χομπίστες είμαστε) θεωρεί το δικό του μέλι το καλύτερο. Για αυτό κόπιασε, γι αυτό κεντρίστηκε, γι αυτό έτρεξε. Όταν κάποια στιγμή το τρύγησε και το γεύτηκε, ένιωσε τον καρπό των κόπων του με τρόπο που κάνεις άλλος δεν θα εκτιμήσει.
Και για να μην υπερβάλουμε. Δεν είναι μονο τα μέλια. Ολων των μανάδων τα παιδιά ειναι τα πιο ωραία και όλων των αμπελουργών τα κρασιά ειναι τα καλύτερα (κάποτε ο πατέρας μου έπινε με ευχαρίστηση ένα κρασί του που όλοι οι άλλοι ουτε για ξύδι δεν θα βάζαμε.)

Το έργο σου είναι πάντα το πιο καλό, αρκεί να κόπιασες γι αυτό. Αυτή είναι η φύση μας. Παρόλα αυτά έβγαλα (έστω και ανορθόδοξα) απο τη φωκίδα το πρωτο μου μέλι. Και είναι και τέλειο και περιεργο και ελάχιστο. Μολις 250γρ. Το τρώω όμως σταγόνα, σταγόνα γιατι είναι το καλυτερο μέλι στον κόσμο (μέχρι το επόμενο) . Αλλα τις λεπτομέρειες θα τις πούμε σε άλλο post.

σ.σ.: το εικονιζόμενο μέλι είναι πάλι δικό μου, αλλα δεν είναι αυτό της Φωκίδας

Περιποίηση

2009-09-28T10:51:00.000+03:00

To 2009 δεν ήταν και η καλύτερη μελισσοκομική χρονιά για μένα. Όπως έχω ξαναπεί, τα μελίσσια τα έχω γιατι τα αγαπώ και με ξεκουράζουν αφάνταστα. Δεν θα σκάσω αν η παραγωγή δεν πάει καλά.

Παρόλα αυτά είπα να μην πάμε και αμαχητί. Έχω τρία μελίσσια αυτή τη στιγμή τα οποία είναι τέτοια απόσταση βολής, που να μπορούν να έχουν φροντίδα κάθε μέρα. Τα δύο έχουν τη δυνατότητα, αν ξεχειμωνίασουν καλα να δώσουν την άνοιξη πολύ μαγιά για νέες περιπέτειες. Το άλλο είναι πολύ αδύναμο και θέλει βοήθεια καθαρά για λόγους επιβίωσης. Υπάρχουν βέβαια και κάποια διάσπαρτα στην Ελλάδα... που είναι λιγότερο τυχερα, αλλά θα βρούμεε τροπο να τα φροντίζουμε κι αυτα.

Προς το παρόν απλά κάνω κατι μικρο τροφοδοσίες. Σχεδόν κάθε μέρα τους βάζω ελάχιστο σιρόπι (100 - 200 γρ) και δυο τρεις κουταλιές μέλι παλιότερων πολύ τρύγων που δεν προκειτε να καταναλωθεί αφου το παίζουμε χληδατοι και υπεράνω και τρώμε μονο απο το φετινό.

Το μυστήριο είναι οτι χτες κατάλαβα οτι οι δυο τρείς κουταλιές που λέω εξαφανίζονται απο τα πιατάκια τροφοδοσίας σε λιγότερο απο 2 ώρες οπότε λέω να βαζω περισσότερη ποσότητα. Επίσης νομίζω είναι καιρός για να προσθέσω και λίγη θυμόλη που μου έμεινε απο πέρσι για να μειώσουμε το βαρρόα αν και δεν έχω δείγματα. Κάθε συμβουλή σχετικά θα ήταν επιθυμητή.

xo xo xo

2009-09-27T15:33:00.003+03:00

To Σάββατο πέρασα τυχαία έξω απο ένα μαγαζί με "βιολογικά" προϊόντα που άνοιξε πρόσφατα στη γειτονία μου. Μπήκα απο περιέργεια, για να κάνω το κουτσομπολιό μου, αλλα και να "μετρήσω" το κατάστημα.

Ζήτησα να δω βασιλικό πολτό. Μετα απο περιπετειώδης έρευνες, για το αν το προϊόν ειναι στο ψυγείο, αν είναι ελληνικό, αν είναι βιολογικό και διάφορα άλλα κατέληξα να το αγοράσω.

Τότε οι δυο κυρίες, μαμα και κόρη άρχισαν να μου εκθειάζουν το προϊόν (ενω ήδη το είχα αγοράσει) να μου λένε για τη διατροφική αξία του για τη δυσκολία συλλογής κλπ.

Ποίηση.

Αφου είδα οτι ροκανίζουν το χρόνο μου τους είπα οτι είμαι μελισσοκόμος και ξέρω, ωστε να με αφήσουν ήσυχο και να φύγω.
Εκεί άρχισε η κωμωδία.
Καταιγισμός ερωτήσεων για το πως καταναλώνεται. Προσπαθούσαν να καταλάβουν με αγωνία κι αυτές, σα να είχαν κάποιο πρόβλημα να αντιμετωπίσουν...

Πραγματικά ήθελαν να βοηθήσουν έναν δυσαρεστημένο πελάτη, αλλά δεν ήξεραν τι να το συμβουλέψουν.

O εικονιζόμενος πολτός είναι παλίοτερης παραγωγής μου

Εκτός των άλλων πουλούσαν και πολτό γνωστού Έλληνα παράγωγου ο όποιος διέθετε το προϊόν, απευθείας με το βασιλικό κελί, από το οποίο βγάζει την προνύμφη και το σφραγίζει τεχνητά.
Κάπου κάπως είχε γίνει μια παρεξήγηση με τον πελάτη, ο οποίος ήξερε απο το κατάστημα οτι το πολτός καταναλώνετε καλύτερα αν τον βάλουμε κατω από τη γλώσσα και περιμένουμε να απορροφηθεί. Έβαζε λοιπόν ο φουκαράς το κέρινο κελί κάτω απο τη γλώσσα και περίμενε να λιώσει....

Η οπισθοχώρηση του γύφτου, η ψαρίλα στο γραφείο και μια επικήρυξη

2009-09-22T16:28:00.005+03:00

Με καλεί στο τηλέφωνο ο φίλος μου Ιορδάνης. Λίγο πιο δίπλα από τα μελίσσια μου, ο πατέρας του (πρώην εργολάβος) είχε εγκαταλείψει για χρόνια πολλές παλιές σκαλωσιές. Το οικόπεδο ήταν θαμμένο στα πουρνάρια και τα αγριόχορτα, αλλά ένα πρόσφατο καθάρισμα με μπολντόζα το έκανε σαν γήπεδο.

Ένας αθίγγανος παλιατζής, προσφέρθηκε να πάρει τις σκαλωσιές για λιώσιμο, αλλά στο πρώτο πεντάλεπτο υποχωρεί άτακτα μαζί με όλη τη φαμίλια που θα τον βοηθούσε. Δεν ξέρω τι ακριβώς σκηνές διαδραματίστηκαν. Έτρεχε μπρος αυτός και πίσω τα παιδιά? Φώναζαν παπακο παπακο κι αυτός σιχτίριζε Θεούς και δαίμονες? ότι και να έγινε αυτό που άφησε να εννοηθεί είναι οτι κινδύνεψε από τις μέλισσες που ήταν στις εγκαταλειμμένες σκαλωσιές.

Μεγάλη απορία.
Εγκατέλειψε ο γύφτος τα παλιοσίδερα? Άφησε ένα σίγουρο και καλό μεροκάματο γιατί φοβήθηκε τις μέλισσες μου? Όποιος είχε την παραμικρή επαφή με τέτοιου είδους παλιατζή, καταλαβαίνει το οξύμωρο του θέματος.

Η επίσκεψη έλυσε όλες τις απορίες. Η μπουλντόζα κατά το καθάρισμα αποκάλυψε εφιαλτικά πολλές αποικίες σερσενιών. Μαλιστα έμαθα μετά οτι και ο χειριστής του οχήματος καποια στιγμή δήλωσε οτι θα εγκαταλείψει αλλα τελικά συνέχισε. Οι δυο που έχω εστιάσει στις σκαλωσιές και στα ξύλα πραγματικά δεν πλησιάζονται. Καταλαβαίνεις οτι υπάρχει φωλιά απο την κινητικότητα, αλλά ειναι αδύνατο να πλησιασεις και δεν είναι ξεκάθαρο απο που μπαίνουν και που βγαίνουν. Πιο δίπλα όμως υπάρχει μια εξίσου καλή μέσα στο χώμα.
Πιο πάνω τα μελισάκια μου έχουν μαρτυρήσει πραγματικά. Παίρνω κι εγώ την απόφαση και φτιάχνω την Κυριακή την παγίδα που περιγράφει ο Σπύρος στο kypseli.blogspot.com.

Η επιτυχίες συνοψίζονται στα εξής:
1. Επειδή η περιοχή φιλοξενεί κατι πανέξυπνα σκυλιά, στο δόλωμα δεν έβαλα κρέας αλλά ψάρια. Eτσι όταν πήγα μετα την εγκατάσταση της παγίδας στο γραφείο έπλυνα τα χέρια μου 50 φορές, και πάλι όμως βρωμαγα ψαρίλα όλη μέρα. (μεγαλη επιτυχία)

2. το μεσημέρι που είχα μια ώρα κενό, ξανάπετάχτηκα στα μελίσσια με ένα μπουκαλάκι βενζίνη. Εγγυημένη επιτυχία στην καταστροφή φωλιάς. Ναι μεν την τσάκισα, αλλά είχαμε άλλες δυο μεγάλες ευστοχίες.
α. κατα τη μετάγγιση της βεζινης σε ενα αυτοσχέδιο νεροπίστολο-μπουκαλι πασαλήφτηκα οποτε δεν μυριζα πια ψαρίλα στο γραφειο, αλλα βενζίνη
β. πηγα και τα εκανα μερα μεσημερι αυτά και όχι νύχτα, οπότε τα σεσρενια που επέστρεφαν και έβρισκαν την κατεστραμμένη φωλιά απλά δεν έμπαιναν μέσα και πετουσαν τριγύρω, δημιουργώντας ενα απο τα πιο αγχωτικά σμήνη που έχεις δει ποτε (στιμφαλίδες όρνιθες λέμε)
3. σκύλος δεν πήγε στο δόλωμα αλλά το έφαγε μια γάτα πιο αργά
4. δεν χρησιμοποίησα δυο πατώματα για την παγίδα, αλλά ένα και μάλλον δεν είχε την πρέπουσα επιτυχία. Έπιασε μόνο 3-4 σεσρενια αλλα δεκάδες κίτρινες σφήκες.

Σημερα τη σήκωσα πιο ψηλά με δεύτερο πάτωμα, έβαλα και άλλη μια γύρα σαρδέλες και ελπίζω να μην ξανάρθει η γάτα και να πιάσω πιο πολλα σερσενια.

Μέσα απο την μυρωδιά της ψαρίλα της βενζίνης και κυρίως της επιτυχίας του πειράματος (αμα σε πιάσω κωλόγατα...) θυμήθηκα ένα άρθρο που έτυχε να διαβάσω σε ένα παλιο περιοδικό.

Μελισσοκομική Ελλάς τευχος 102ο Ιουνιος 1959 Σελίς 185
Ποιος ξέρει τι είχε περάσει τότε απ τα σερσένια ο κύριος Ρεζεπης και τι είδους επιστολή είχε στειλει στο περιοδικό.(δεν έχω το συγκεκριμένο τευχος) Ο κύριος Φ.Μιχελής εκ Λευκάδος όμως εσπευσε να του προτείνει τον εξής τρόπο για να γλυτώσει απο τα σερσένια:

"Αμοιβή 2-3 δραχμών δια την υπόδειξιν ή την καταστροφήν σφηκοφωλεας & 10-20 λεπτών δια τον φόνον μιας σφήκας. Τα παιδια θα παραφύλαγουν τότε στα νερα [...] για να λάβουν την αμοιβήν [...]."

Ρε μηπως να πληρωνα τον παλιατζη να μου σκοτώσει τα σερσένια?

απορία

2009-09-22T00:25:00.004+03:00

καλή μου μελισσούλα, απο όλα τα σημεία του κόσμου σου δεν βρήκες καλύτερο να προσγειωθείς? Έπρεπε να πας στο καυτό κερί? (εσύ κι ένα χαζό μυρμηγκάκι...)

Update: 22 πρωι πρωί. Μιας και είναι τόσο κοντινά τα νέα που μόλις έλαβα με το post αυτό, είπα να τα τσοντάρω εδώ μήπως γίνει κάτι. Κλεψαν απο φίλο μελισσοκόμο, μάλλον το Σάββατο απο την Καλλιτεχνούπολη, 7 μελισσια με αριθμό EL902/336. Αν κάποιος δει κάτι ας βοηθίσει σε αυτό το τηλέφωνο 6936-584576 (Κώστας Ιωάννου, ερασιτέχνης μελισσοκόμος και επαγγελματιας θυμα κλεφτων -τον κλεβουν για δευτερη φορά - αισχος πια). Καλό φθινώπορο.

Αλόνησος

2009-09-01T23:16:00.004+03:00

Καταπληκτικό νησί, ωραίοι άνθρωποι, ωραίες, ζωνατανές θάλασσες και ωραία κουζίνα (εικονιζόμενη γαλατόπιτα με μέλι).

Εντυπωσιασμένες απο τις γέυσεις και οι σφήκες, που ήταν οι περισσότερες που είχα δει ποτέ. Σε κάθε μεσημεριανό γεύμα γινόταν παρέλαση.

Το πρόβλημα ήταν τέτοιο που οι καημένοι μαγαζάτορες κατέφευγαν σε καπνιστήρια και ματζούνια για να ανακουφίσουν τους αγανακτησμένους πελάτες, κάποιοι απο τους οποίους με εκνεύρισαν όταν τους άκουσα να λένε:
-αμαν πια αυτές οι μέλισσες....
Είπαμε κύριοι... είναι εντελώς διαφορετικά έντομα οι μέλισσες απο τις σφήκες.

Μιλάμε για σφήκες που αν δεν είχες πλύνει τα χέρια σου μετα απο τις γαρίδες και τα ψάρια, δεν πανικοβαλόσουν κι έμενες ακίνητος, ερχόντουσαν μέχρι και στα δάχτυλα σου και δάγκωναν για να φάνε τα υπολέιματα τροφής.

Και πες οκ, παρόμοια πράγματα έχουμε ξαναδεί. Αυτο όμως που δεν είχα ξαναδεί είναι να μένουν κοματάκια κρέας στο έδαφος και να έρχονται πέντε - πέντε τα σερσένια να τα κατασπαράζουν. Μιλάμε για υπερπληθυσμούς!

Το λουλούδι του φοίνικα και οι μέλισσες

2009-08-31T23:02:00.004+03:00

Ήξερα οτι ο φοίνικας είναι μελισσκομικό φυτό. Οταν όμως το καλοκαίρι με φώναξαν δυο φίλοι να δώ τον φοίνικα έξω απο το δωμάτιο τους εντυπωσιάστηκα.

Στη βάση της τεράστιας ζαρτινίερας οι παλίες πήλινες κυψέλες, με διακοσμητικό πλέον χαρακτήρα. Στην κορυφή τα άνθη του φοίνικα να ταΐζουν στρατούς ολόκληρους κάνοντας ένα συνεχές βουητό.

Και φυσικά τα σερσένια και οι σφήκες να δράττονται της ευκαιρίας και να τσιμπάνε γευματάκια στον αέρα. Το φετινό καλοκαίρι περιλάμβανε πιο πολύ σφήκες παρά μέλισσες. Γενικά φέτος νομίζω η κατάσταση είναι τραγική. Εγώ μετράω ήδη απώλειες απο τις θαυμαστές σφήκες, που θα τις αναπτύξω στα ερχόμενα post.

το σερσένι έχει "βουτήξει" το πρώτο του θύμα και το σκοτώνει μέσα σε μια θάλασσα λουλουδιών

Παντού σερσένια. Τσίμπαγαν τις μέλισσες στον αέρα και τις σκοτώνανε μαζικά. Ελπίζω του χρόνου να είναι πιο μαζεμένα τα πράγματα. Κρίμα που ο φοίνικας δε μου έκανε τη χάρη να είναι σε πιο βατό σημείο κι έτσι δεν είχα καλύτερες φωτογραφίες του.

εργάτρια με τα πόδια φορτωμένα λευκή γύρη

Υπόσχομαι καλύτερες στα επόμενα post.. έχω αρκετό υλικό :)

Γεράνι

2009-08-26T23:12:00.001+03:00

Επιστροφή λοιπόν στα πάτρια εδάφη. Πίσω μας αφήσαμε ιστορικές ζαρντινιέρες που τόσο παλιότερα (ζαρτινέρα 1 και 2) τόσο και φέτος, μας γέμισαν τα απογεύματα μετα τα μπάνια με θέα το Αιγαίο. Φετος εκεί που κοίταζα ένα πελώριο σέρσεγκα που γευμάτιζε σε κάτι μισο σαπισμένες ρώγες σταφυλιού, είδα κάτι που δεν είχα ξαναδεί.

'Οσα χρόνια με θυμάμαι έχουμε γεράνια. Μέλισσα δεν είδα ποτε να τα επισκέπτεται.

Οι μη μελισσκομοι φαντάζομαι θα αδιαφορούν. Οι μελισσοκόμοι ίσως έχουν την ίδια έκπληξη με εμένα. Δεν ξέρω. Ο σπιτονοικοκύρης και μελισσοκόμος μου έδωσε μια εξήγηση (αν και εξεπλάγει κι αυτος), αλλα δεν με πολυ κάλυψε. Εκει κοντά είχε το εργαστήριο του. Μήπως έφερε καμιά μέλισσα καταλάθος και "ξελιγωμένη" όπως είπε έψαχνε τροφή ακόμα και στα γεράνια? Χλωμο.

Αυτό που μου φάνηκε πιο περίεργο είναι οτι και στην Αλόννησο, πολλές μέρες μέτα σε μια άλλη ζαρντινιέρα με γεράνι, πάλι μέλισα προσπαθούσε να πάρει κάτι απο τα άνθη απλά τότε δεν είχα τη μηχανή μαζι. Περίεργο. Δύο στα δύο. Σε κάθε περίπτωση, καλως σας βρήκα :D

Κλειστό λόγο διακοπών

2009-08-04T19:24:00.001+03:00

όπου πάς όμως... μελίσια βρίσκεις ;)

Kροκύλειο Δωρίδας, ημέρα δεύτερη :)))

2009-07-14T23:48:00.002+03:00

Την Κυριακή όταν έφευγα από το χωρίο, οπως κάθε φορά έκανα ένα πέρασμα από τα σημεία που έκανα δουλειές, για έναν τελευταίο έλεγχο. Nα δω αν έχω αφήσει κανένα εργαλείο έξω, κανένα παράθυρο ανοιχτό κλπ.

Στην πεζούλα κάτω από τα δυο μελισσάκια, εχω αφήσει εδω και κανα δυο μήνες ενα πενταράκι κυψελίδιο. Το είχα ακουμπήσει πρόχειρα, μήπως στραβωθεί κανένας αφεσμος και μπει μέσα.

Ο λόγος ήταν ο εξής:

Ειχα βρει τότε βασιλικά κελία στο ένα μελίσσι. Δεν ειχα βρει όμως βασίλισσα. Μάλιστα άλλα ήταν κλειστά κι αλλα ανοιχτά.

Δεν καταλάβαινα τότε τι συνέβαινε. Ειχα φύγει με την υποψία οτι είναι ορφανό, αλλά τελικά έπρεπε να έρθω 280 χιλιόμετρα μακριά, για να βρω τη βασίλισσα σε μια απο τις φωτογραφίες που ειχα βγάλει!

Ολα αυτα τα ωραία τα ξεχασα. Ετσι αντι να πάω τώρα στα μελίσσια και να ασχοληθώ με το θέμα ως ειχε, πήγα το Σάββατο κι εκανα οτι περιέγραψα στο προηγουμενο post και την Κυριακή, ότι ξεκίνησα να γράφω εδώ, .
Πήγα δηλαδή να μαζέψω τα εργαλεία μου .. ε και με την ευκαιρία και το κυψελίδιο - αφεσμο παγίδα..

"Εργο τέχνης." Ειχα ακουμπήσει πρόχειρα το κυψελίδιο σε μια καρέκλα.. κουτσαινε. την έσπρωξα στην κληματαριά. Τη στήριξα με κατι πλάκες. Ναι αλλα γιατι να μπει μεσα ενα μελισσι? Αδειο ήταν το κυψελίδιο.. Πέταξα λοιπόν μέσα και ελαχιστο κερι, ετσι για μυρίζει οικία στι μέλισσες. Οτι να ΄ναι δηλαδή.

Και πώς να πας τώρα εκει και να πάρεις το άδειο πενταρακι? Που ήταν όλη η διαδρομή γεμάτη αγκάθια μέχρι το γόνατο και εγω φορύσα βερμουδίτσα... Τεσπα.. μικρό το κακό. Οταν έφτασα στο πεντάρι ξεκαθάρισαν όλα.

Είχε μέσα ενα μελίσσι!

Να λοιπόν πως εξηγούνται όλα.
1. Γιατι είχε βασίλισσα και κλειστα κελια μέσα το μελισι την προηγουμένη φορα?

Γιατι σμηνουργουσε
2. Γιατι είχε βασιλικα κελια ανοιχτα το μελισι την προηγούμενη φορα?

Ειχαν ηδη φύγει αφεσμοι. (ποιος ξέρει πόσα εχασα και βρήκα μονο αυτό στο πενταρκάκι)
3. Γιατι τα μελισσακια ειναι μια χαρα αλλα προκοπη δεν κανουν?

Γιατι ειναι μισα. Το σκανε οι μελισσες και εγω τις βρισκω μηνες μετα
4. Γιατι ο μελισσοκόμος πρέπει να ειναι κοντά στα μελίσσια?

Για να τα προλαβαίνει αυτα.
5. Γιατι μια ευτραφής γριουλα της περιοχής ισχυρίζεται οτι βρήκε ενα μελίσσι μεσα στο μπουρι της σόμπας της την ιδια περίοδο?

γιατι ο αφεσμος δεν παει ποτέ ενας ένας.

5. Γιατι παρόλα αυτα ειμαι χαρούμενος.

Γιατι θα μπορουσα να έχω διπλασιάσει τα μελισσια του χωριου ή να τα έχω πολύ πιο δυνατά απο οτι είναι. Ηταν δυό. Με ατελεις χειρισμούς όμως και λιγη τύχη, έχω δυόμιση μελισια τώρα.

Μάλιστα το καινούριο είναι ελευθερο- αγριο- αυτοδημιούργητο.

Να δω τώρα ποτε και πως θα πάω να το μαζέψω και να το βάλω σε κανονική κυψέλη...