Φωκίδα

Πριν τρία χρόνια λοιπόν είχα πάρει την απόφαση να τοποθετήσω -"εγκαταλείψω" μελίσσια στο χωριό. Ήξερα οτι θα υπάρξουν δυσκολίες. Αυτος ήταν και σκοπός. Να μάθω απο αυτες και να τις ζυγίσω, ώστε να δω αν θα μπορέσω να εγκαταστήσω εκει κάποια στιγμή, ενα πλήρες και μόνιμο μελισσοκομείο.

Και καλά.... γιατί στην πραγματικότητα περισσότερο απ' όλα, με ετρωγε ενα συγκεκριμένο μερος του σώματος μου, να έχω μερικα μελισσάκια και στο χωριο.

Αλλη φαση να πηγαινεις σκ στο χωριό κι αλλη φάση να πηγαινεις σκ στο χωριο και να ασχολείσαι και με τα μελίσσια σου. (οτι κι αν ειναι αυτα)

Οποτε για να λεμε και τα πράματα με το όνομά τους, αν και το εγχείρημα Φωκίδα έκλεισε τον κύκλο του, θα επαναληφθεί το συντομότερο (δεν θα είναι φέτος όμως).

Σε μια ταχύτατη ανασκόπηση να πω οτι αφησα σε ενα ωραιο οικόπεδο 4 ωρες μακρια απο την Αθηνα 2 μελισσια. Τα δυο γίνανε 3, τα 3 δυο γιατί τα τσάκισαν οι σφηκες, τα 2 ενα γιατι πηρα το πιο αδύναμο (μια παραφυάδα που προέκυψε απο αφεσμο) στην Αθήνα για να τη φροντίσω καλύτερα και τώρα...?
Τώρα κανενααααα...

Οταν ξεκίνησε όλο αυτό ήξερα, οχι πολυ βαθιά μεσα, μου οτι θα μας φανε οι δρόμοι. Τέσσερις ώρες απο την Αθήνα είναι πολλές. πήγαινε ελα στα βουνά χειμώνα καλοκαίρι.. ήταν πρόβλημα.

Τελικα κάπως έτσι έγινε. Μας έφαγε ο δρομος.

Μια μικρή απαλλοτρίωση του οικόπεδου, που εγινε με σκοπο να συνδεθούμε (επιτέλους) με το υπόλοιπο χωριο έτυχε να κάτσει στο σημειο που ειχα τα μελίσσια στο οικόπεδο. Δεν με πειράζει, το οτι έφτασε εκει ο δρόμος μου ανοίγει εντελως νέους ορίζοντες.
Έξαλλου το ξεμεσιασμα που εριξα για να βαλω τα μελίσσια εκει κάτω ηταν απερίγραπτο.

Το μελίσσι δεν το πάτησε καμία μπουλντόζα η εκσκαφέας. Το σηκώσαμε όμως και το πήγαμε 5 μέτρα πιο δίπλα, πράγμα ανεπίτρεπτο για αυτούς που γνωρίζουν,  αφού μια τέτοια ενέργεια αποδυναμώνει σημαντικότατα το μελίσσι (και που θα εξηγήσω σε άλλο ποστ σε αυτούς που δεν ξέρουν). Την πρωτοχρονιά που πήγα στο χωριο το μελισσι ζουσε. Οι καιρικές συνθήκες μου επέτρεψαν μονο να το τροφοδότησω.

Κάποια στιγμη θα μάθω τι κανει αλλα επειδή ενα μελίσσι = κανένα ούτως η άλλως μιλάμε για μια περίπτωση που τέλειωσε.

Με εφόδια λοιπόν οτι έμαθα απο αυτο το εγχείρημα κλείνω το Φωκίδα project και πάμε για άλλα :) Kάλο μήνα!

To καλύτερο μέλι.

To ελεύθερο πενταράκι, ήταν ένα μελίσσι που υπολογίζω οτι γεννήθηκε την πρωτομαγιά του 2009.
Ηταν ένας αφεσμός που μπήκε σε μια άδεια κυψέλη και έζησε στο Κροκύλειο Δωρίδας, απο τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβρη, που το έφερα στην Αθήνα.
Σε υψόμετρο της τάξεως των 800 μέτρων, είχε την ευκαιρία σε αυτή την περίοδο να δει έλατο, "δένδρα," δηλαδή βελανιδιές και δρυς, κισσό, ρίγανη και διάφορα άλλα άνθη που ζουν στην περιοχή. Το ομορφότερο και κυριότερο χαρακτηριστικό του είναι οτι στο διάστημα αυτό, ανοίχτηκε απο μελισσοκόμο 2-3 φορές.Ολες χωρίς τη χρήση καπνου και για ελάχιστο χρόνο.
Κατα τη μεταφορά του στην Αθήνα οι δυο κερήθρες που είχαν μέλι κατέρρευσαν, αλλα δεν με ανχώσαν καθόλου. Ότι εργασία έκανα στο μελίσσι ακόμα κι εδώ έγινε χωρίς καπνό και αποκόμισα μόλις ένα κέντρισμα. (Αυτό είναι μια αξιόλογη παρατήρηση, οτι τα μελισσια που έχω στη φωκίδα είναι ασύλληπτα ηρεμα και δεκτικά σε κάθε είδους ενόχληση απο μένα).

Η κατάρρευση δε με στεναχώρησε, γιατι με "ανάγκασε" να τρυγήσω το συγκεκριμένο, ελαχιστο μέλι. Το έστυψα και το στράγγισα προσεκτικά, όχι σε μελιτοεξαγωγέα προφανώς, αλλα στο χέρι και το αποτέλεσμα ηταν μοναδικό.

Mόλις 250 γρ μέλι που θα το έλεγα "αγριόμελο". Δεν είχε καμια παρέμβαση ή ενόχληση από άνθρωπο. Στους 4- 5 μήνες που αποθηκεύτηκε, δεν το είδε το φως δεν το έπιασε χερι και δεν ακούμπησε παρα μόνο 100% φυσική κερήθρα που έχτισαν ελευθέρα οι εργάτριες του. Δεν καπνίστηκε και διατήρησε μια γευση αρκετα διαφορετική απο οτιδειποτε άλλο έχω φαεί. Μπορει να φταιει αποκλειστικά και μόνο ότι είναι από φυτά που δεν είχα ξαναφαει, όπως οι δρυς, αλλα σιγουρα το οτι δεν εχει περάσει από πανο του καπνος γίνεται αντιληπτό.

Ειναι πολύ πιο σκουρο. Μου ειπαν οτι για αυτο ευθύνεται το γεγονός οτι στύφτηκε με το χερι και οτι ετσι παίρνει χρώμα απο την κερήθρα. Ειναι ομως λάθος, γιατι και το μελι που είναι διπλα του στις φωτογραφίες στημένο με το χέρι είναι και ειναι κατάξανθο.

Η γεύση του είναι βαρια και ξύλινη. Στο τελος αφήνει ένα άρωμα σαν αυτο του ρεικιου.
Αν όχι το νοστιμότερο, ηταν το πιο ενδιαφέρον μελι που εχω φαει μεχρι στιγμης και ειναι αυτό που έλεγα στο προηγούμενο post. To καλυτερο μελι.

το ελεύθερο πενταράκι

Όπως περιέγραφα και στα προηγούμενα post είχα βρει στο χωριό ένα μελίσσι που εδώ θα ονομάσουμε "το ελεύθερο πενταράκι". Εκτός από την παρατήρηση του Θεοδόση οτι ήταν στεγνό και χρειαζόταν περιποίηση, έπρεπε να μεταφερθεί στην Αθήνα και να γίνει η μετάγγιση του σε μια κανονική κυψέλη για να μπορώ να το περιποιούμαι. Δεν ήξερα πως γίνετε αυτό. Ουτε τωρα ξέρω! Ξέρω όμως ότι αν το ξανακάνω θα το κάνω επιτόπου.

Το μελίσσι είχε χτίσει στην οροφή πράγμα που σημαίνει οτι η κατασκευή δεν είχε τις αντοχές που θα είχε αν ήταν σε κινητά πλαίσια. Ετσι όταν επιτέλους έγινε η μεταφορά στην Αθήνα η οδήγηση μου που συνήθως είναι λιγο διασκεδαστική για μένα αλλά όχι για τους επιβάτες μου μάλλον προκάλεσε την κατάρρευση της.
Ενα κομάτι έπεσε και το αφαίρεσα. Την επόμενη μέρα όταν την ξανάνοιξα, με σκοπό δώ πως θα προσθέσω πλαίσια ειδα οτι είχα καταρέυσει απο το βάρος τους και τα κομάτια που είχαν μελι...

Αφαιρέσα λοιπόν και να πετάξα τα κομμάτια κερήθρας που έμειναν και ήταν άδεια και στέγνα από μέλια και τροφές. Μετά έφτιαξα ενα τερατούργημα. Στήριξα τα κομμάτια που είχαν γόνους σε ένα πλαίσιο και τα έδεσα υπερβολικά πρόχειρα με σύρμα.

Κράτησα τα κομμάτια που είχαν μελι και θα τα σχολιάσω στο επόμενο ποστ και άρχισα να τροφοδοτώ συστηματικά και καθημερινά το μελίσσι με σιρόπι απο ζαχαρόνερο αλλα και μέλι σε ενα πιατάκι.

Μολις βρήκα ευκαιρία "εκλεψα" ενα πλαίσιο με γύρη απο αλλο μελισσι και του το πρόσθεσα. Σε ολη αυτή τη διαδικασία παρακαλούσα να μην εχω σκοτώσει καμια βασίλισσα, την οποία δεν εχει σταθεί δυνατον να δω.

Σήμερα μοιάζει να ειναι υγιές αλλά αδύναμο. Εχει γεννήσει και στα διπλανά πλαίσια και μόλις ανοίξουν και τα τελευταία κελιά του πλαισίου κολάζ, θα το αφαιρε΄σω τελείως.

Εν τω μεταξύ τροφοδοτώ και ελπίζω να καταφέρω να το ξεχειμωνιάσω για να το μεταφέρω πάλι την άνοιξη στο κροκύλειο. Δεν έχει καμία πρακτική αξία να παιδεύομαι γιατι μιλάμε για πολύ μικρό πληθυσμό. Συναισθηματικό είμαι το θέμα.

To μελίσσι που το έφαγαν οι σφήκες.

όπως έλεγα στο προηγούμενο post, ένα από τα (3) μελίσσια της Φωκίδας το τσάκισαν οι σφήκες. Δεν μπορώ να είμαι ακριβης στο τι έγινε. Κάποια στιγμή στις αρχές προς μέσα Αυγούστου ο πατέρας μου είδε το συγκεκριμένο μελίσσι. Οχι προσεκτικά, αλλά τουλάχιστον είναι σε θέση να πει ότι ήταν ζωντανό. Εγώ το είχα δει γύρω στις 10 Ιουλίου και ήταν μια χαρά.

Όταν έφτασα στις 31 Αυγούστου το πράγμα φώναζε. Μαλλον η σιωπή φώναζε. Απο την πόρτα της κυψέλης δεν έβγαινε τίποτα. Δεν υπήρχε περίπτωση να έχει μέσα κάτι ζωντανό, εκτός από κηρόσκωρο. Τελικά δεν ειχε ουτε αυτό.

Τα πλαίσια.. Κατάστεγνα, ούτε γονο νεκρο ή ζωντανό, ούτε γύρη ούτε μέλι, ούτε μια νεκρή μέλισσα. Μόνο ένα ανοιχτό βασιλικό κελί μαρτυρούσε οτι σε κάποιο σταδιο το μελίσσι προσπάθησε να κάνει βασίλισσα. Πιστεύω όμως οτι δεν έχει καμια σχεση με την περίπτωση και ειναι απομεινάρι κάποιας παλιάς σμηνουργίας.

Απόδειξη οτι τα σερσενια αναλάμβαναν τον συνεχή καθαρισμό της κυψέλης είναι το γεγονός οτι τα πλαίσια που έφερα στην Αθήνα, έπιασαν αυτομάτως κηρόσκωρο. ενω όσο ήταν στο χωριό ηταν ατόφια, προφανώς γιατι τα σερσένια έτρωγαν ακόμα και τις προνύμφης. Το διπλανό μελίσσι ήταν σε καλύτερη κατάσταση.

Εμφανώς ταλαιπωρημένο αλλα καλα. ΄Αυτο τουλάχιστον είχε καταφέρει να πάρει μαζί του και ένα-δυο απο τους εχθρούς. Μάρτυρες τα πτώματα τους στην είσοδο. Το αχόρταγο τερατάκι όμως συνέχιζε το καταστροφικό του έργο.

Το μόνο μέτρο που έκανα τώρα ήταν να μικρύνω αισθητά την είσοδο. Το λάθος που έκανα πριν είναι οτι οταν τα μελισσια εσφιζαν απο ζωή, αφαίρεσα εντελώς τις πόρτες εισόδου για να διευκολύνω την κίνηση. Ετσι οταν αργότερα τα μελίσσια σμηνουργισαν (εγω έλειπα) και αποδυναμώθηκαν, δεν υπήρχαν πολλοι φρουροι να φυλάξουν τις εισόδους. "Μπηκαν στην πολη οι οχτροι" κι εμεις τώρα μειναμε με τα κουτια και τις φωτογραφίες. Ζωή σε λόγου μας και πάμε για αλλα.

Εχω πλήρη συνείδηση οτι τα εν λογω μελίσσια, είναι πειραματικά για να δω πόσο και πως, είναι σε θέση να επιβιώσουν με σχεδόν μηδενική περιποίηση. Παρόλα αυτα και για να μην προκαλούμε και εντελώς την τύχη μας, το "ελεύθερο πενταράκι" που είχα πιο δίπλα, το μετέφερα στην Αθηνα για να το βοηθήσω να ξεχειμώνιασει. Συντομα θα γράψω και για αυτό.

Οποτε διορθώνοντας τα μαθηματικά του προηγούμενου post, λεμε οτι είμαστε άλλο ένα μελίσσι μείον, οποτε εχουμε ένα στο χωριό. Και επειδή οι μελισσοκόμοι ξέρουν, ενα = κανένα. Αν τα καταφέρει και βγάλει το χειμώνα θα προσπαθήσω την άνοιξη να φερω μερικά ακόμα, για να συνεχίσουμε το "project Φωκίδα"

Ενα λιγότερο... (33.3% απώλεια!)

Στις 31 Αυγούστου είχα πάει στο χωριό. Μεταξύ των εργασιών που είχα στο πρόγραμμα, υπήρχαν προφανώς και κάπoιες που αφορούσαν τα μελίσσια. Όπως είχα ξαναγράψει, τα μελίσσια ήταν πλέον τρία. Το τρίτο όμως, δε ήταν αυτό που θα περίμενε κάνεις (σύμφωνα μια τη γνωστή λαϊκή ρήση). Ήταν το μικρότερο και πιο προβληματικό. Θυμίζω ότι ήταν ουσιαστικά ένας αφεσμος που μπήκε σε ένα πενταράκι κι έχτισε ελευθέρα 5 κερήθρες στην οροφή του, αφού δεν υπήρχαν καθόλου πλαίσια.

Ο αντικειμενικός σκοπός ήταν να το μεταφέρω αυτούσιο στην Αθήνα και να το βάλω με την ησυχία μου σε μια κανονική κυψέλη με πλαίσια, ώστε να είναι δυνατή η επιθεώρηση του και τα λοιπά γνωστά (λινκ κυψέλη). Λογάριασα όμως χωρίς τον ξενοδόχο, για μια σειρά προβλημάτων που ακολούθησαν και θα αναπτύξω στα ένα-δυο επόμενα post. Για αρχή να πω οτι ένας ουσιαστικό παράγοντας που μου ανέτρεψε τα σχέδια, ηταν οτι και στη Φωκίδα, στο Κροκύλειο, φέτος το καλοκαίρι οι σφήκες και τα σερσένια έιχαν την τιμητική τους.

To video που ακολουθεί δείχνει μια καθημερινή και "φυσιολογική" εικόνα.

Τα απομεινάρια μιας μπριζόλας σε ένα πιάτο... Είναι τραβηγμένο σε εξωτερικό χώρο αλλά παρόλα αυτά σας διαβεβαιώνω οτι και σε κλειστό ήταν σχεδόν αδύνατο να φας σαν άνθρωπος.

Οι περισσότερες σφήκες που είδα πότε. (70 σκότωσε με μυγοσκοτώστρα ο διπλανός μου σε ένα μεσημεριανό καφέ)

Για μύγες δεν το συζητάμε. Ειδος υπο εξαφάνιση. Οι σφήκες έτρωγαν τα πάντα στο πέρασμα τους και φυσικά τις μύγες. Και δεν ήταν μόνο αυτές αλλα και τα σερσένια, που είναι γνώστο πλέον απο αυτο το blog οτι κατατρώνε τις μέλισσες.

Δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα χωρίς να σε επισκεφτούν σφήκες. Έκοβα ξύλα και ερχόντουσαν κατά κύματα για να δουν απο κοντά μήπως υπάρχει κάτι φαγώσιμο! Ειτε αυτό ήταν πριονίδι, είτε λάδι από το αλυσοπρίονο, ότι έπεφτε κατω τις προκαλούσε! Πεινα!

Ερχόντουσαν μυρίζανε κι έφευγαν άπρακτες. Δυστυχώ στα μελισσια δεν συνέβαινε το ίδιο. Δεν έφευγαν άπρακτες αλλα με μια μέλισσα "παραμάσχαλα" κάποια πέθαιναν στη μάχη. Τα περισσότερα όμως γνωρισαν εξαιρετικές επιτυχίες.

Λιγότερο απο 20 μέρες ειχε να δεί καποιος τα μελισσια. Στο χρόνο όμως αυτο τα σεσένια αποδείχθηκαν ικανανα να αποδεκατίσουν πλήρως το ένα και να δημιουργήσουν τρομερά προβλήματα στα αλλα. Ετσι στις 31 Αυγούστου τα μελίσσια στο χωριό ξανα έγιναν δυο. Ενα προβληματικό που έπρεπε να αποσυρθεί στην Αθηνα κι ενα καταταλαιπωρημένο απο τα σερσένια. Αν παραβλεψουμε το γεγονός οτι ποτέ δεν έχουμε παρει μέλι απο αυτά τα μελίσσια, ουσιαστικά μιλάμε για το πρώτο μεγάλο πρόβλημα στη Φωκίδα. Το ένα μελίσσι είχε χαθεί. Λεπτομέρειες στη συνέχεια.

To καλύτερο μέλι του κόσμου

Κάποτε βρέθηκα σε μια συνάντηση μελισσοκόμων. Μετά από πολλά τσίπουρα και ώρες κουβέντας, μπήκαμε σε πιο φιλοσοφικά επίπεδα. Κάποιος προσπάθησε να αναπτύξει μια θεωρία- άποψη και άθελα μου του την χάλασα.

Για να ξεκινήσει την θεωρία του, ρωτούσε επίμονα ένα φίλο (μικρό μελισσοκόμο, του δικού μου βεληνεκούς) πιο είναι το καλύτερο μέλι.
Εγώ, σαν το κωλόπαιδο που διακόπτει και λέει το τέλος του ανεκδότου, πετιόμουνα κι έλεγα.
-Το δικό μου!
Ο κύριος έκανε τον αδιάφορο και επαναλάμβανε την ερώτηση στο φίλο.
Πιο είναι το καλύτερο μέλι λες εσύ?
-Το δικό μου λέμε! Ξαναπετιόμουν εγώ.
Και αυτή ακριβώς ήταν η απάντηση και αυτό ακριβώς ήθελε να πει και έρμος συνάδελφος που έπεφτε θύμα των διακοπών μου.

Αν θες τη γνώμη μου, το καλύτερο μέλι είναι το δικό μου. Όχι επειδή είναι δικό μου, αλλά επειδή εμένα ρωτάς.
Κάθε μελισσοκόμος αν αγαπά αυτό που κάνει (που το αγαπά.. αλλιώς δεν θα το έκανε, γιατί οι περισσότεροι χομπίστες είμαστε) θεωρεί το δικό του μέλι το καλύτερο. Για αυτό κόπιασε, γι αυτό κεντρίστηκε, γι αυτό έτρεξε. Όταν κάποια στιγμή το τρύγησε και το γεύτηκε, ένιωσε τον καρπό των κόπων του με τρόπο που κάνεις άλλος δεν θα εκτιμήσει.
Και για να μην υπερβάλουμε. Δεν είναι μονο τα μέλια. Ολων των μανάδων τα παιδιά ειναι τα πιο ωραία και όλων των αμπελουργών τα κρασιά ειναι τα καλύτερα (κάποτε ο πατέρας μου έπινε με ευχαρίστηση ένα κρασί του που όλοι οι άλλοι ουτε για ξύδι δεν θα βάζαμε.)

Το έργο σου είναι πάντα το πιο καλό, αρκεί να κόπιασες γι αυτό. Αυτή είναι η φύση μας. Παρόλα αυτά έβγαλα (έστω και ανορθόδοξα) απο τη φωκίδα το πρωτο μου μέλι. Και είναι και τέλειο και περιεργο και ελάχιστο. Μολις 250γρ. Το τρώω όμως σταγόνα, σταγόνα γιατι είναι το καλυτερο μέλι στον κόσμο (μέχρι το επόμενο) . Αλλα τις λεπτομέρειες θα τις πούμε σε άλλο post.

σ.σ.: το εικονιζόμενο μέλι είναι πάλι δικό μου, αλλα δεν είναι αυτό της Φωκίδας

Kροκύλειο Δωρίδας, ημέρα δεύτερη :)))

Την Κυριακή όταν έφευγα από το χωρίο, οπως κάθε φορά έκανα ένα πέρασμα από τα σημεία που έκανα δουλειές, για έναν τελευταίο έλεγχο. Nα δω αν έχω αφήσει κανένα εργαλείο έξω, κανένα παράθυρο ανοιχτό κλπ.

Στην πεζούλα κάτω από τα δυο μελισσάκια, εχω αφήσει εδω και κανα δυο μήνες ενα πενταράκι κυψελίδιο. Το είχα ακουμπήσει πρόχειρα, μήπως στραβωθεί κανένας αφεσμος και μπει μέσα.

Ο λόγος ήταν ο εξής:

Ειχα βρει τότε βασιλικά κελία στο ένα μελίσσι. Δεν ειχα βρει όμως βασίλισσα. Μάλιστα άλλα ήταν κλειστά κι αλλα ανοιχτά.

Δεν καταλάβαινα τότε τι συνέβαινε. Ειχα φύγει με την υποψία οτι είναι ορφανό, αλλά τελικά έπρεπε να έρθω 280 χιλιόμετρα μακριά, για να βρω τη βασίλισσα σε μια απο τις φωτογραφίες που ειχα βγάλει!

Ολα αυτα τα ωραία τα ξεχασα. Ετσι αντι να πάω τώρα στα μελίσσια και να ασχοληθώ με το θέμα ως ειχε, πήγα το Σάββατο κι εκανα οτι περιέγραψα στο προηγουμενο post και την Κυριακή, ότι ξεκίνησα να γράφω εδώ, .
Πήγα δηλαδή να μαζέψω τα εργαλεία μου .. ε και με την ευκαιρία και το κυψελίδιο - αφεσμο παγίδα..

"Εργο τέχνης." Ειχα ακουμπήσει πρόχειρα το κυψελίδιο σε μια καρέκλα.. κουτσαινε. την έσπρωξα στην κληματαριά. Τη στήριξα με κατι πλάκες. Ναι αλλα γιατι να μπει μεσα ενα μελισσι? Αδειο ήταν το κυψελίδιο.. Πέταξα λοιπόν μέσα και ελαχιστο κερι, ετσι για μυρίζει οικία στι μέλισσες. Οτι να ΄ναι δηλαδή.

Και πώς να πας τώρα εκει και να πάρεις το άδειο πενταρακι? Που ήταν όλη η διαδρομή γεμάτη αγκάθια μέχρι το γόνατο και εγω φορύσα βερμουδίτσα... Τεσπα.. μικρό το κακό. Οταν έφτασα στο πεντάρι ξεκαθάρισαν όλα.

Είχε μέσα ενα μελίσσι!

Να λοιπόν πως εξηγούνται όλα.
1. Γιατι είχε βασίλισσα και κλειστα κελια μέσα το μελισι την προηγουμένη φορα?

Γιατι σμηνουργουσε
2. Γιατι είχε βασιλικα κελια ανοιχτα το μελισι την προηγούμενη φορα?

Ειχαν ηδη φύγει αφεσμοι. (ποιος ξέρει πόσα εχασα και βρήκα μονο αυτό στο πενταρκάκι)
3. Γιατι τα μελισσακια ειναι μια χαρα αλλα προκοπη δεν κανουν?

Γιατι ειναι μισα. Το σκανε οι μελισσες και εγω τις βρισκω μηνες μετα
4. Γιατι ο μελισσοκόμος πρέπει να ειναι κοντά στα μελίσσια?

Για να τα προλαβαίνει αυτα.
5. Γιατι μια ευτραφής γριουλα της περιοχής ισχυρίζεται οτι βρήκε ενα μελίσσι μεσα στο μπουρι της σόμπας της την ιδια περίοδο?

γιατι ο αφεσμος δεν παει ποτέ ενας ένας.

5. Γιατι παρόλα αυτα ειμαι χαρούμενος.

Γιατι θα μπορουσα να έχω διπλασιάσει τα μελισσια του χωριου ή να τα έχω πολύ πιο δυνατά απο οτι είναι. Ηταν δυό. Με ατελεις χειρισμούς όμως και λιγη τύχη, έχω δυόμιση μελισια τώρα.

Μάλιστα το καινούριο είναι ελευθερο- αγριο- αυτοδημιούργητο.

Να δω τώρα ποτε και πως θα πάω να το μαζέψω και να το βάλω σε κανονική κυψέλη...

Kροκύλειο Δωρίδας, ημέρα πρώτη :)

πάμε λοιπόν στο χωριό μετα απο απουσία περίπου 45 ημερών. Τι να λένε οι 45 μέρες.... εχω εκει δυο μελίσσια απο τον
Ιουλη του 2007 και νομίζω πως τα έχω ανοίξει 10 φορες και αντε να τα έχει ανοίξει αλλες 2-3 ο πατέρας μου.

Κι όμως.. είναι τα πιο ευτυχισμένα μελισσάκια και αυτα που χαίρομαι πιο πολύ να βλέπω. Δεν είναι κερδοφόρα. Δεν τα τρύγισα ποτέ. Σήμερα είναι στα καλύτερα τους. Προσοχή! Δεν είναι τίποτα αξιοζήλευτα μελισσια. Είναι απλα στα καλά τους, πράγμα σημαντικότατο αν σκεφτείς τις ελάχιστες παρεμβάσεις μου.

Πριν περίπου ένα μήνα είχε πάει στο χωριό ο πατέρας μου. Χωρίς ιδιαίτερη στρατηγική, πρόσθεσε και στα δυο (δεκάρια τότε) απο ένα πάτωμα, με τρία απ απολύτως άχτιστα πλαίσια.

Τα έρμα τα μελισσακια τα έπιασαν, τα έχτισαν και μάλιστα το ένα έχτισε και έξω απο τα πλαίσια. Έμαθα πως η περιοχή φέτος έδωσε πολυ καλά, τόσο στο έλατο, όσο και στα "δένδρα" (δρυς)
Η πληροφορία για τις δρυς ήρθε απο αναξιόπιστη πηγη και επιφυλάσσομαι. Σε κάθε περίπτωση από την πρώτη επίσκεψη έφυγα με τις εξης σκέψεις.

1. εντυπωσιασμένος απο το πόσο ηρεμα είναι αυτα τα μελισσια. Για την ιστορία με εχει κεντρίσει μόνο μια εργατρια, στο σύνολο των επισκέψεων, απο καθαρα δικό μου λάθος. Ποτε άλλοτε δεν μου έχουν επιτεθεί.



2. αφου όλα πάνε καλα, τι γίνετε και δεν προόδευσαν τελικα? οι πληθυσμοί είναι υγιείς αλλά συγκρατημένοι και οι πιθανότητες για τρύγο - σε αντικειμενικά καλές συνθήκες είναι τελικα μηδενικές. Οχι οτι με νοιάζει (γιατι το πώς μυρίζει αυτό το κοματι κερί όταν είσαι ήρεμος και σε διακοπες, στο αγαπημένο στο χωρίο είναι απο μόνο του αποζημίωση και δεν χρειάζονται και τα μελια)

αλλα γιατί δεν εχουμε πάρει μέλι? (νομίζω θα το απαντήσω στο επόμενο)

Φωκίδα (νεος τίτλος NAI είμαι αρκούδα και δεν ντρεπομαι!)

Λοιπόν καμία φορά νοιώθω "άβολα". Κατηγορώ τον εαυτό μου και λέω ότι είμαι απρόσεκτος. Απο την άλλη πάλι δεν βλέπω και το λογο να σκάω. Οι μέλισσες είναι το χόμπυ μου (εχω κι άλλα, αλλά αυτό είναι το πιο αγαπημένο μου.)
Δεν θα τις αφήσω να με αγχώσουν ή να με στεναχωρήσουν. Απρόσεκτος ναί! Aπρόσεκτος και αρκούδα όταν πρέπει. Τι λέω? Αυτό είναι το post που μόλις ετοιμαζόμουν να ανεβάσω και το ανεβάζω ως είχε, με μια μικρή προσθήκη στο τέλος και τούτη την παράγραφο στην αρχή.
Θα έγραφα λοιπόν:

Το τριήμερο ήμουν στο χωριό. Εκεί η άνοιξη φτάνει σαφώς αργότερα απο οτι εδώ. Εφτασε όμως κι εκεί και μάλιστα δυναμικά. Θυμίζω οτι τα μελίσσια του χωριού είναι μέρος του φανταστικού πειράματος που λέγεται Φωκίδα project. Mε απλά λόγια είναι εγκαταλειμμένα εκεί και περιμένουμε να δούμε πως μπορουν να εξελιχθούν - επιβιώσουν με μηδαμινή φροντίδα.

Αθλος! Μετά απο σχεδόν δυο χρόνια έκανα τα πεντάρακια δεκαράκια! Θα τρίζουν τα κόκαλα του παππού μου, που στον ίδιο χώρο διατηρούσε κανονικό μελισσοκήπι. Το θέμα είναι οτι αν κρίνω και απο το πόσα post εχω κάνει σχετικά, πρέπει να έχω πάει στα μελισσάκια αυτα καμια 10αρια φορές όλες κι ολες.

Νομίζω πια ότι μπορώ να πώ με ασφάλεια οτι δεν με χρειάζονται για να επιβιώσουν αλλα και να αναπτυχθούν. Με ασφάλεια όμως μπορώ να πώ οτι δεν θα πάρουμε και μέλι απο εκεί...
Δεν πειράζει, έχουμε κάτι να ασχολούμαστε. Το τελευταίο άνοιγμα έγινε κάτω απο καλές συνθήκες.

Η περιοχή σφίζει απο νερό. Ο Μόρνος γέμισε και πάλι και τα πάντα είναι πρασινα και ανθισμένα.

Ακόμα και οι βομβίνοι στο διπλανό παράθυρο έχουν κάνει τεράστιες φωλίες.

Τα χορταράκια τίνουν να κλεισουν τις εισόδους αλλα ευτυχώς τα κεραμυδάκια που είχα βάλει καλα κρατουν.

Οι σκεπές δεν αντεξαν τα χιόνια και το χρώμα τους χάλασε (του χρόνου ίσως τις ενισχύσω με λαμαρίνα). Τα μελίσσια απιστευτα ήρεμα και με αρκετό πληθυσμό και όρεξη ώστε να δεχτουν και απο δυο αχτιστα πλαισίακια (αν όλα πάνε καλά θα παώ σε κανα δυο εβδομάδες να σηκώσω πατώματα)

Όμως και στα δυο βρήκα βασιλικά κελία.
Υπήρχαν 7- 8 νομίζω σε καθε κυψέλη. Ηταν τακτοποιημένα στο κάτω μέρος του πλαισίου και όχι πανικόβλητα αριστερα δεξια, αρα ηταν μαλλον σμηνουργίας και όχι βεβιασμένων κινησεων. Ελα όμως που αρκετά ήταν ανοιχτά. Αρα?
Βγηκε βασίλισσα? Και που ήταν? Η άλλη γιατί εμεινε κλειστή και δεν την πείραξε κανεις? Και τα δυο μελίσσια είχαν απο λίγο σφραγισμένο γόνο.Και τα δύο είχαν αρκετό πλυθυσμό. Και τα δυο είχαν αρχίσει να βάζουν μελακι και εμοιαζαν ευτυχέστατα.

Πήρα λοιπόν την αποφαση! Ειμαι 300 χιλιόμετρα μακρια απο τα πολλά μου μελίσσια. Δεν έχω εξοπλισμό παρα μόνο ένα άδειο πενταράκι. Ειμαι ήρεμος και περνάω καλα, γιατί είμαι σε διακοπές. Τα μελισσια μοιάζουν να ειναι καλα απλά δεν έχω καταλαβει τι ετοιμάζουν. Σε ενα απο τα χωρίσματα που είχα βάλει έχουν αφήσει λίγη κερήθρα με ελάχιστο μελι...

Οκ... τα κλεινω, ας κανουν οτι θέλουν! Παω να μασουλησω το κερακι να δώ αν είναι καλό το μελι που μαζευουν... δεν ξέρω αν το εχω ξαναγράψει αλλα σίγουρα το έχω πει σε φίλους. Καμία φορα εχει πιο πολυ πλακα να κάνεις την Αρκούδα* παρά το μελισσοκομο. Ας φάμε τα μελια και βλέπουμε
Καλο μηνα σε ολους!

(νομίζω η Ελισάβετ έβγαλε κανα δυο καλές φωτογραφίες απο τις μέλισσες) αν ναι θα τις ανεβάσω σύντομα).

Κάπως έτσι θα έκλεινα μέχρι που τώρα που περιεργαζόμουν τις φωτογραφίες, είδα και τη βασίλισσα που δεν εβρισκα εκει! Ισχύει η ευχή:

Καλο μηνα σε ολους!

Όλα καλα

Πριν ένα μήνα ακριβώς έλεγα ότι θέλω να ξαναπάω στο χωριό και να δω αν τα μελίσσια μου εκμεταλλεύτηκαν τον κισσό. Ω ναι! Αυτές τις μέρες που είχα και ελεύθερο χρόνο για εκδρομές, πήγα και στο χωριό για μερικές μέρες. Πέρσυ τέτοια εποχή δεν κατάλαβα διαφορά, αλλα φέτος τα πραγματα ειναι προφανή. Ενα χρονο και κατι, μετα που τα "παράτησα" στο χωριο, τα μελίσσια ειναι στα καλύτερα τους. Απο τη μια η πρώτη σοβαρή ανθοφορία (υπάρχουν υπάρχουν μέρη που φυτρώνουν μονο κισσοί) και απο την αλλη το νεράκι που ειναι αφθονο πλεον, γιατι καθε απογευματάκι εχει μια ήπια βροχούλα και όλα μοιάζουν αν πηγαίνουν καλα. Γύρη, γόνος, μέλι, ακόμα και χτίσιμο.

Τοπόθέτησα με βαριά καρδια ένα ζαχαροζύμαρο στο κάθε μέλισσι. Δεν το χρειάζονται, αλλά σε 15 με 20 μέρες που θα το θέλουν γιατι θα τα κλείσει ο καιρός, δεν ξέρω αν θα έχω την άνεση να πάω. Οπότε το έβαλα απο τώρα.

Η μόνη ανωμαλία ειναι οτι πήγα εκει και για πρωτη φορα νομίζω τα τελευταία 15 χρόνια, δεν ειχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή! Την είχα, αλλα ξέχασα ζωτικής σημασίας εξαρτήματα. Δε μασάμε όμως, οι φωτογραφίες ειναι του φετινου Σεπτέμβρη κι οχι τωρινές, πανω κάτω όμως, αντιπορσωπέυουν και την τωρινή εικόνα.

Hedera Helix / Kισσός.

Κισσοί. Θυμάμαι κάποτε να μάχομαι ώρες με κάποιους απο αυτούς. Βλέπεις το δευτερεύον σπίτι στο χωριό, αυτό στο περιβόλι, κάποτε κινδύνεψε να γίνει δικό τους. Τραβαγες ενα κλαδι και ερχόντουσαν μαζι του πλάκες απο τη σκεπή. Ήσουν μέσα στο σπίτι και απο τα κενα στα σκεβρωμένο κουφώματα, έμπαιναν ολόκληρες περικοκλάδες.

Την πρώτη χρονια που αποφάσισα να το καθαρίσω μου πήρε ωρες να τα κόψω. Ηταν μια εργασία που πριν απο μένα, μπορει να ειχε και 7 - 8 χρονια να γινει. Ζούγκλα. Εκ τότε κάθε χρόνο μέσα στον Αύγουστο, ήξερα οτι πρέπει να φάω καμία ωρίτσα να τιθασεύω τον κισσό ώστε να μην ξανα κλείσει όλο το κτίριο.

Ειναι όμως πολυ καλό μελισσοκομικό φυτο και δίνει γύρη και νεκταρ σε καλές ποσότητες. Ετσι τώρα πια οταν ειμαι στο χωριο ο φουκαράς ο κισσος που ειναι δίπλα στο κτίριο κόβετε και πάλι από τη ρίζα, (ξαναπετάει βέβαια) ενώ οι αλλοι, που συναντώ στο δρόμο για το περιβόλι μου ανοίγουν την καρδία, καθώς ειναι γεμάτοι απο μέλισσες. Οι φωτογραφίες είναι από τα τέλη Αυγούστου.

Δεν έχουν ανοίξει ακόμα όλα τα λουλούδια, αλλά σφύζουν απο επισκέπτες και ζωή. Τώρα λογικα θα γίνεται χαμός. Οι πρώην καλλιεργήσιμες πεζούλες, έχουν πλέον καταληφθεί.

Οι μέλισσες σπεύδουν να πάρουν την τροφή τους και τα γνωστά και μη εξαιρετέα σερσενάνκια δράττονται της ευκαιρίας και κάνουν κι αυτα το γεύμα τους.

Ανυπομονώ να ξαναπάω στο χωριό να δώ πως θα κλείσει η ανθοφορία τους και αν πραγματικά θα εχουν ωφελήσει τα δικα μου μελισσια. Υποχρεώσεις όμως και προβληματάκια που θα παλέψουμε, με καθηλώνουν προσωρινά εδώ. Δεν πειράζει, καλη ορεξη σε όλους, σερσενια δευτερευόντος (η φύση τα χει... τι να κάνουμε) και μέλισσες κυρίως (να ξεχεμιωνιασουν καλά, να πάρουμε και κανα μελι)

Τα μικρά μελλίσια

Ενας φίλος που μένει σε ένα απομονωμένο νησάκι της "άγονης" γραμμής, είχε και έχει μελίσσια. Την ασχολία αυτή την κληρονόμησε απο τον πατέρα του κι εκείνος με τη σειρά του απο τον παπού του. Το κατέχει το αντικείμενο, εμπειρικά, αλλα το κατέχει. Κάνει μάλιστα τιμιότατες προσπάθειες να βγάζει μέλι ποιότητας και αποφεύγει όσο πιο πολύ μπορεί οτι εχει έστω και την παραμικρή υποψία οτι μπορεί να κανει κακό στο προϊόν του.

Μια φορά που συζητού σαμε μου είπε: Οι πάλιοι θυμάμαι δεν έπαιρναν μέλια καθε χρόνο. Αλλες χρονιες έδινε άλλες όχι. Αλλες καλύτερα άλλες χειρότερα. Τώρα, στον ίδιο τόπο με τα ίδια φυτά και τον ίδιο εξοπλισμό αμα δεν πάρουμε δυο φορές το χρόνο γκρινιάζουμε. Πως να μην τα χαλάσεις τα μελισσια?

Το λέω αυτό γιατι είδα τα μελισσια της Φωκίδας μετά απο 2 - 3 μήνες. Οταν πρώτο-σκέφτηκα να βάλω 2 μελίσσια εκεί, σκόπευα απλά να κανω ενα online ημερολόγιο με ότι προβλήματα θα έβρισκα εκεί. Στην πορεία επιβεβαιώθηκε οτι τι πιο μεγάλο πρόβλημα ειναι η απόσταση και οτι τελικα απλα θα ήταν ενα πείραμα. Θα επιβιώσουν δυο μελίσσια σε σταθερό μελισσοκομείο με την ελάχιστη δυνατη φροντίδα? Και αν ναι, θα αποδώσουν?

Οταν πριν λίγο καιρό τα είδε κάποιος, ειπε οτι τα μελισσια δεν πανε καλα. Ομως μάλλον ηταν αλλο το κριτήριο και εδώ κολλαει και η παρατήρηση του φίλου που ανέφερα στην αρχή.

Δεν με ενδιαφέρει ουτε εμενα η ποσότητα αλλα να ειναι το μέλι και το μελίσσι αγνό και "αβίαστο" και παρηγορούμαι. Τα δυό μελίσσια στο χωριό χρόνισαν σε ενα καπως απομονωμένο περιβάλλον. Δεν παρουσίασαν καμιά πρόοδο αν σκεφτόμαστε τον τρύγο. Δεν είναι δυνατόν να τους πάρω τα λιγα μελακια που έχουν μέσα. Ομως δεν μοιάζουν να έχουν και προβλημα! Λιγάκι μεγάλωσαν, λιγάκι ζωήρεψαν. Δεν χρήζουν καμιάς βοηθείας και δεν εχουν κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Ο εξοπλισμός τους θέλει μια άλφα συντηριση αλλά γενικά όλα βαίνουν καλά. (vομίζω)

Όλες οι φωτογραφίες είναι απο εκεί, τραβηγμένες στα τέλη Αυγούστου. :D

Επιστροφή

Κι έτσι γύρισα κι εγω απο τις πασχαλινές διακοπες... Η ανοιξη εφτασε σιγα σιγα και στα 860μ πανω απο τη θάλασσα, στο Χωριό στη Φωκίδα. Τα ελατάκια φτιάχνουν νεα κλαδάκια.

Οι γνωστες σφήκες στη σκαλα μου, φτιάχνουν νεες φωλίες.

Η ακακία μου που με τη βοήθεια των αναγνωστών του blog εμαθα το ονομα της και τη φύτεψα πέρσι πέταξε τα νεα φιλαράκια,

οι δεντρογαλίες βγηκαν απο τις φωλιές τους...

Ετσι κι εγω σκάλισα τα μελισσάκια μου και η Κατερίνα που κανει τις ωραίες τάρτες με εβγαζε φωτογραφίες (Γεια σου Κατερίνα :P)

Υπάρχουν. Και εινα μαλλον θαυμα αυτο αφου δεν έχαιραν ιδιαίτερης περιποίησης το χειμώνα. θυμίζω οτι ηταν δυο μικρες πραφυαδούλες που ειχα αφησει πέρσι τον Ιουλιο και ξεχειμώνιασαν στο κρυο χωρις τροφές με λιγοτερο απο 10 πλαισια. Το ένα λειψό. Λιγος πλυθησμός, αλλα το επιασε κι αυτο η ανοιξή. Η βασίλισσα του αρχισε τις γέννες και δειχνει οτι θα παει καλα. Το αλλο ειχε περισσοτερο πλυθησμο. Οχι πολυ αλλα περισσότερο. Οσο κι αν το ψαξα όμως δεν βρηκα ουτε βασίλισσα ουτ γόνο μερας. Μαλλον καθόλου γόνο δε βρήκα. Ελαχιστο κηφηνο γόνο. Της ταξεως των 10-15 κελιων....
Noμίζω να συμβαίνει το εξης. Το μελισσι ειναι αβασιλευτο λιγότερο απο 24 μέρες. Ετσι ενω οι τελευταιες γέννες εργατριών εχουν ηδη ανοιξει (οι εργατριες βγαινουν στις 21 μέρες) οι κηφήνες δεν ειχαν τελειώσει (βγαινουν στις 24). Επειδη θα παω παλι στις ερχόμενες 20 μέρες, ειπα να μην ενώσω τα δυο μελισσια. Απλά έβαλα ένα πλαισιο με γόνο μέρας που βρήκα απο το υγιές και ελπίζω οτι απο αυτό θα φτιαξει μια νεα βασίλισσα. Ίδωμεν. Δε με ανχωνει και πολυ γιατι αυτός ειναι ο σκοπός του μελισσιου. Να δουμε αν στο συγκεκριμένο μέρος με μεσοβέζικους χειρισμούς καταφέρω να κρατήσω μέλισσες. Σε λίγο θα παω και στα μελίσσια του Υμηττου να δουμε τι γίνετε.