Δεν θα μπορουσα να φανταστώ ποτε οτι θα ειμαι καποτε σε ενα μελισσι και θα ακουω την Dolores O’Riordan να τραγουδάει ζωντανα. Συνέβη όμως κι αυτο.

Eχτες Λοιπον επρεπε να παω στην Ερέτρια να παρω ενα μελισσι. Δυο μελίσσια ειχα στην ακρη του οικόπεδου. Το ενα το μετέφερα απο εκει Παρασκευή και 13 Απριλιου 2007, σπάζοντας το σε δυο παραφυαδες. Μαλιστα συνέβησαν τοτε πράγματα για τα οποια δεν εχω γραψει ακομα γιατι με σοκαραν ελαφρά εως πολυ και δεν ξερω πως αισθάνομαι για αυτα. Κάνοντας τοτε κάποιους λαθος χειρισμούς εμαθα απο κάποιον αριθμό τσιμπηματων και πανω εισαι δεν εισαι αλλεργικός τα πράγματα ειναι παρα πολυ σοβαρα και οτι δεν ειναι δύσκολο να πεθάνεις στο μελίσσι. Αλλη φορα ομως αυτα.

Aυτη ειναι η πορτα της «Dolores» σημερα το πρωι, μετα που την ψεκασα με λιγο δροσερό νερό.

Το θεμα ειναι οτι δυο μελισσια στην ακρη του οικόπεδου θα ενοχλούσαν το σπιτι που χτίστηκε κολλητά και δεν ειχα ορεξη για τετοια. Μετέφερα λοιπον χτες το διώροφο που ειχε ξεμείνει εκει και ησυχάσαμε Το μελισσι εφτασε στον Yμηττο κατα τις 11:30 χτες. Ωραίο μέρος διάλεξα πάλι. Κοψομεσιαστηκαμε, σκοτάδια, πέτρες… ζεστη τρελή. Τα καταφέραμε πάντως .

Ομως σε ολη τη μεταφορά στο βουνο, ακουγοταν η Dolores να τραγουδα… τοσο καθαρα που ελεγα οτι θα ειναι στο θεατρο βραχων στο βυρωνα. Ηταν ομως στο λυκαβητο! Τωρα τι ακουστική μπορεί να υπαρχει τι ρολο να πιέζει η άπνοια και η ζέστη τι αλλο φταει δεν ξερω. Ο Λυκαβηττός ακουγόταν τοσο τελεια στο σημειο που οταν άνοιξα πια την πορτα της νεομεταφερομενης κυψέληςς για να βγουν οι μελισσες εμεινα λιγη ακόμα ωρα για να ακούσω το τέλος του Dreams. Μάλιστα δεν περίμενα να πει τραγούδια των cranberies η Dolores, διαφορετικά ισως να πηγαινα και στη συναυλια.

Eτσι δεν εχω παρα να αγαπήσω αυτο το κομματι ακομα πιο πολυ αλλα και να ονομασω την νεοφερμένη κυψέλη Dolores. Αστεια αστεια.. αυτη ειναι ηταν απο τα πρωτα μου μελισσια.

Aυτη ειναι η θέα του Λυκαβηττου απο το μελισοκομείο…
Written By

Beekeeper

Greek beekeeper