Wednesday, October 07, 2009

To καλύτερο μέλι.

To ελεύθερο πενταράκι, ήταν ένα μελίσσι που υπολογίζω οτι γεννήθηκε την πρωτομαγιά του 2009.
Ηταν ένας αφεσμός που μπήκε σε μια άδεια κυψέλη και έζησε στο Κροκύλειο Δωρίδας, απο τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβρη, που το έφερα στην Αθήνα.
Σε υψόμετρο της τάξεως των 800 μέτρων, είχε την ευκαιρία σε αυτή την περίοδο να δει έλατο, "δένδρα," δηλαδή βελανιδιές και δρυς, κισσό, ρίγανη και διάφορα άλλα άνθη που ζουν στην περιοχή. Το ομορφότερο και κυριότερο χαρακτηριστικό του είναι οτι στο διάστημα αυτό, ανοίχτηκε απο μελισσοκόμο 2-3 φορές.Ολες χωρίς τη χρήση καπνου και για ελάχιστο χρόνο.
Κατα τη μεταφορά του στην Αθήνα οι δυο κερήθρες που είχαν μέλι κατέρρευσαν, αλλα δεν με ανχώσαν καθόλου. Ότι εργασία έκανα στο μελίσσι ακόμα κι εδώ έγινε χωρίς καπνό και αποκόμισα μόλις ένα κέντρισμα. (Αυτό είναι μια αξιόλογη παρατήρηση, οτι τα μελισσια που έχω στη φωκίδα είναι ασύλληπτα ηρεμα και δεκτικά σε κάθε είδους ενόχληση απο μένα).

Η κατάρρευση δε με στεναχώρησε, γιατι με "ανάγκασε" να τρυγήσω το συγκεκριμένο, ελαχιστο μέλι. Το έστυψα και το στράγγισα προσεκτικά, όχι σε μελιτοεξαγωγέα προφανώς, αλλα στο χέρι και το αποτέλεσμα ηταν μοναδικό.

honey


Mόλις 250 γρ μέλι που θα το έλεγα "αγριόμελο". Δεν είχε καμια παρέμβαση ή ενόχληση από άνθρωπο. Στους 4- 5 μήνες που αποθηκεύτηκε, δεν το είδε το φως δεν το έπιασε χερι και δεν ακούμπησε παρα μόνο 100% φυσική κερήθρα που έχτισαν ελευθέρα οι εργάτριες του. Δεν καπνίστηκε και διατήρησε μια γευση αρκετα διαφορετική απο οτιδειποτε άλλο έχω φαεί. Μπορει να φταιει αποκλειστικά και μόνο ότι είναι από φυτά που δεν είχα ξαναφαει, όπως οι δρυς, αλλα σιγουρα το οτι δεν εχει περάσει από πανο του καπνος γίνεται αντιληπτό.

Ειναι πολύ πιο σκουρο. Μου ειπαν οτι για αυτο ευθύνεται το γεγονός οτι στύφτηκε με το χερι και οτι ετσι παίρνει χρώμα απο την κερήθρα. Ειναι ομως λάθος, γιατι και το μελι που είναι διπλα του στις φωτογραφίες στημένο με το χέρι είναι και ειναι κατάξανθο.

honey


Η γεύση του είναι βαρια και ξύλινη. Στο τελος αφήνει ένα άρωμα σαν αυτο του ρεικιου.
Αν όχι το νοστιμότερο, ηταν το πιο ενδιαφέρον μελι που εχω φαει μεχρι στιγμης και ειναι αυτό που έλεγα στο προηγούμενο post. To καλυτερο μελι.

Labels: ,

Monday, October 05, 2009

το ελεύθερο πενταράκι

Όπως περιέγραφα και στα προηγούμενα post είχα βρει στο χωριό ένα μελίσσι που εδώ θα ονομάσουμε "το ελεύθερο πενταράκι". Εκτός από την παρατήρηση του Θεοδόση οτι ήταν στεγνό και χρειαζόταν περιποίηση, έπρεπε να μεταφερθεί στην Αθήνα και να γίνει η μετάγγιση του σε μια κανονική κυψέλη για να μπορώ να το περιποιούμαι. Δεν ήξερα πως γίνετε αυτό. Ουτε τωρα ξέρω! Ξέρω όμως ότι αν το ξανακάνω θα το κάνω επιτόπου.

bees

bees


Το μελίσσι είχε χτίσει στην οροφή πράγμα που σημαίνει οτι η κατασκευή δεν είχε τις αντοχές που θα είχε αν ήταν σε κινητά πλαίσια. Ετσι όταν επιτέλους έγινε η μεταφορά στην Αθήνα η οδήγηση μου που συνήθως είναι λιγο διασκεδαστική για μένα αλλά όχι για τους επιβάτες μου μάλλον προκάλεσε την κατάρρευση της.
Ενα κομάτι έπεσε και το αφαίρεσα. Την επόμενη μέρα όταν την ξανάνοιξα, με σκοπό δώ πως θα προσθέσω πλαίσια ειδα οτι είχα καταρέυσει απο το βάρος τους και τα κομάτια που είχαν μελι...

bees


bees


Αφαιρέσα λοιπόν και να πετάξα τα κομμάτια κερήθρας που έμειναν και ήταν άδεια και στέγνα από μέλια και τροφές. Μετά έφτιαξα ενα τερατούργημα. Στήριξα τα κομμάτια που είχαν γόνους σε ένα πλαίσιο και τα έδεσα υπερβολικά πρόχειρα με σύρμα.


bees

bees


Κράτησα τα κομμάτια που είχαν μελι και θα τα σχολιάσω στο επόμενο ποστ και άρχισα να τροφοδοτώ συστηματικά και καθημερινά το μελίσσι με σιρόπι απο ζαχαρόνερο αλλα και μέλι σε ενα πιατάκι.

bees


Μολις βρήκα ευκαιρία "εκλεψα" ενα πλαίσιο με γύρη απο αλλο μελισσι και του το πρόσθεσα. Σε ολη αυτή τη διαδικασία παρακαλούσα να μην εχω σκοτώσει καμια βασίλισσα, την οποία δεν εχει σταθεί δυνατον να δω.

Σήμερα μοιάζει να ειναι υγιές αλλά αδύναμο. Εχει γεννήσει και στα διπλανά πλαίσια και μόλις ανοίξουν και τα τελευταία κελιά του πλαισίου κολάζ, θα το αφαιρε΄σω τελείως.

bees



Εν τω μεταξύ τροφοδοτώ και ελπίζω να καταφέρω να το ξεχειμωνιάσω για να το μεταφέρω πάλι την άνοιξη στο κροκύλειο. Δεν έχει καμία πρακτική αξία να παιδεύομαι γιατι μιλάμε για πολύ μικρό πληθυσμό. Συναισθηματικό είμαι το θέμα.

Labels:

Thursday, October 01, 2009

To μελίσσι που το έφαγαν οι σφήκες.

όπως έλεγα στο προηγούμενο post, ένα από τα (3) μελίσσια της Φωκίδας το τσάκισαν οι σφήκες. Δεν μπορώ να είμαι ακριβης στο τι έγινε. Κάποια στιγμή στις αρχές προς μέσα Αυγούστου ο πατέρας μου είδε το συγκεκριμένο μελίσσι. Οχι προσεκτικά, αλλά τουλάχιστον είναι σε θέση να πει ότι ήταν ζωντανό. Εγώ το είχα δει γύρω στις 10 Ιουλίου και ήταν μια χαρά.

Όταν έφτασα στις 31 Αυγούστου το πράγμα φώναζε. Μαλλον η σιωπή φώναζε. Απο την πόρτα της κυψέλης δεν έβγαινε τίποτα. Δεν υπήρχε περίπτωση να έχει μέσα κάτι ζωντανό, εκτός από κηρόσκωρο. Τελικά δεν ειχε ουτε αυτό.

bees


Τα πλαίσια.. Κατάστεγνα, ούτε γονο νεκρο ή ζωντανό, ούτε γύρη ούτε μέλι, ούτε μια νεκρή μέλισσα. Μόνο ένα ανοιχτό βασιλικό κελί μαρτυρούσε οτι σε κάποιο σταδιο το μελίσσι προσπάθησε να κάνει βασίλισσα. Πιστεύω όμως οτι δεν έχει καμια σχεση με την περίπτωση και ειναι απομεινάρι κάποιας παλιάς σμηνουργίας.

Απόδειξη οτι τα σερσενια αναλάμβαναν τον συνεχή καθαρισμό της κυψέλης είναι το γεγονός οτι τα πλαίσια που έφερα στην Αθήνα, έπιασαν αυτομάτως κηρόσκωρο. ενω όσο ήταν στο χωριό ηταν ατόφια, προφανώς γιατι τα σερσένια έτρωγαν ακόμα και τις προνύμφης. Το διπλανό μελίσσι ήταν σε καλύτερη κατάσταση.

bees


Εμφανώς ταλαιπωρημένο αλλα καλα. ΄Αυτο τουλάχιστον είχε καταφέρει να πάρει μαζί του και ένα-δυο απο τους εχθρούς. Μάρτυρες τα πτώματα τους στην είσοδο. Το αχόρταγο τερατάκι όμως συνέχιζε το καταστροφικό του έργο.

bees


bees


Το μόνο μέτρο που έκανα τώρα ήταν να μικρύνω αισθητά την είσοδο. Το λάθος που έκανα πριν είναι οτι οταν τα μελισσια εσφιζαν απο ζωή, αφαίρεσα εντελώς τις πόρτες εισόδου για να διευκολύνω την κίνηση. Ετσι οταν αργότερα τα μελίσσια σμηνουργισαν (εγω έλειπα) και αποδυναμώθηκαν, δεν υπήρχαν πολλοι φρουροι να φυλάξουν τις εισόδους. "Μπηκαν στην πολη οι οχτροι" κι εμεις τώρα μειναμε με τα κουτια και τις φωτογραφίες. Ζωή σε λόγου μας και πάμε για αλλα.

Εχω πλήρη συνείδηση οτι τα εν λογω μελίσσια, είναι πειραματικά για να δω πόσο και πως, είναι σε θέση να επιβιώσουν με σχεδόν μηδενική περιποίηση. Παρόλα αυτα και για να μην προκαλούμε και εντελώς την τύχη μας, το "ελεύθερο πενταράκι" που είχα πιο δίπλα, το μετέφερα στην Αθηνα για να το βοηθήσω να ξεχειμώνιασει. Συντομα θα γράψω και για αυτό.

Οποτε διορθώνοντας τα μαθηματικά του προηγούμενου post, λεμε οτι είμαστε άλλο ένα μελίσσι μείον, οποτε εχουμε ένα στο χωριό. Και επειδή οι μελισσοκόμοι ξέρουν, ενα = κανένα. Αν τα καταφέρει και βγάλει το χειμώνα θα προσπαθήσω την άνοιξη να φερω μερικά ακόμα, για να συνεχίσουμε το "project Φωκίδα"

Labels: ,

Ενα λιγότερο... (33.3% απώλεια!)

Στις 31 Αυγούστου είχα πάει στο χωριό. Μεταξύ των εργασιών που είχα στο πρόγραμμα, υπήρχαν προφανώς και κάπoιες που αφορούσαν τα μελίσσια. Όπως είχα ξαναγράψει, τα μελίσσια ήταν πλέον τρία. Το τρίτο όμως, δε ήταν αυτό που θα περίμενε κάνεις (σύμφωνα μια τη γνωστή λαϊκή ρήση). Ήταν το μικρότερο και πιο προβληματικό. Θυμίζω ότι ήταν ουσιαστικά ένας αφεσμος που μπήκε σε ένα πενταράκι κι έχτισε ελευθέρα 5 κερήθρες στην οροφή του, αφού δεν υπήρχαν καθόλου πλαίσια.

Ο αντικειμενικός σκοπός ήταν να το μεταφέρω αυτούσιο στην Αθήνα και να το βάλω με την ησυχία μου σε μια κανονική κυψέλη με πλαίσια, ώστε να είναι δυνατή η επιθεώρηση του και τα λοιπά γνωστά (λινκ κυψέλη). Λογάριασα όμως χωρίς τον ξενοδόχο, για μια σειρά προβλημάτων που ακολούθησαν και θα αναπτύξω στα ένα-δυο επόμενα post. Για αρχή να πω οτι ένας ουσιαστικό παράγοντας που μου ανέτρεψε τα σχέδια, ηταν οτι και στη Φωκίδα, στο Κροκύλειο, φέτος το καλοκαίρι οι σφήκες και τα σερσένια έιχαν την τιμητική τους.

To video που ακολουθεί δείχνει μια καθημερινή και "φυσιολογική" εικόνα.


Τα απομεινάρια μιας μπριζόλας σε ένα πιάτο... Είναι τραβηγμένο σε εξωτερικό χώρο αλλά παρόλα αυτά σας διαβεβαιώνω οτι και σε κλειστό ήταν σχεδόν αδύνατο να φας σαν άνθρωπος.

Οι περισσότερες σφήκες που είδα πότε. (70 σκότωσε με μυγοσκοτώστρα ο διπλανός μου σε ένα μεσημεριανό καφέ)


bees


Για μύγες δεν το συζητάμε. Ειδος υπο εξαφάνιση. Οι σφήκες έτρωγαν τα πάντα στο πέρασμα τους και φυσικά τις μύγες. Και δεν ήταν μόνο αυτές αλλα και τα σερσένια, που είναι γνώστο πλέον απο αυτο το blog οτι κατατρώνε τις μέλισσες.

Δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα χωρίς να σε επισκεφτούν σφήκες. Έκοβα ξύλα και ερχόντουσαν κατά κύματα για να δουν απο κοντά μήπως υπάρχει κάτι φαγώσιμο! Ειτε αυτό ήταν πριονίδι, είτε λάδι από το αλυσοπρίονο, ότι έπεφτε κατω τις προκαλούσε! Πεινα!


bee wax


Ερχόντουσαν μυρίζανε κι έφευγαν άπρακτες. Δυστυχώ στα μελισσια δεν συνέβαινε το ίδιο. Δεν έφευγαν άπρακτες αλλα με μια μέλισσα "παραμάσχαλα" κάποια πέθαιναν στη μάχη. Τα περισσότερα όμως γνωρισαν εξαιρετικές επιτυχίες.

Λιγότερο απο 20 μέρες ειχε να δεί καποιος τα μελισσια. Στο χρόνο όμως αυτο τα σεσένια αποδείχθηκαν ικανανα να αποδεκατίσουν πλήρως το ένα και να δημιουργήσουν τρομερά προβλήματα στα αλλα. Ετσι στις 31 Αυγούστου τα μελίσσια στο χωριό ξανα έγιναν δυο. Ενα προβληματικό που έπρεπε να αποσυρθεί στην Αθηνα κι ενα καταταλαιπωρημένο απο τα σερσένια. Αν παραβλεψουμε το γεγονός οτι ποτέ δεν έχουμε παρει μέλι απο αυτά τα μελίσσια, ουσιαστικά μιλάμε για το πρώτο μεγάλο πρόβλημα στη Φωκίδα. Το ένα μελίσσι είχε χαθεί. Λεπτομέρειες στη συνέχεια.

Labels: , ,