Saturday, December 19, 2009

Varroa Destructor x 2

Πριν απο σχεδόν ένα χρόνο έγραφα για τον Ρωμαίο Μάρκους Τερέντιους Βαρρώ το άκαρι varroa destructor που είναι μεγαλύτερη πληγή για τον Έλληνα μελισσοκομό και την ιστορια του.

Αυτό που δεν εγραψα είναι τι βλέπει ο μελισσοκόμος στα μελίσσια του όταν έχουν βαρρόα ή καλύτερα, όταν το Βαρρόα είναι σε έξαρση, γιατί νομίζω οτι βαρρόα υπάρχει σχεδόν παντου.

bees


Το βαρρόα το βλέπουμε με γυμνό ματι, πάνω στο θώρακα του εντόμου. Ειναι λοιπόν ευκολο να το αντιληφθούμε αν παρατηρούμε τις μέλισσες. Απο την άλλη το βαρρόα που προσβάλει το γόνο (το κάνει αυτό για να γεννήσει) μεταδίδει ιούς στις μέλισσες που επηρεάζουν την ανάπτυξή τους.
Ετσι το πιο χαρακτηριστικό δείγμα οτι ένα μελίσσι είναι απολύτως προσβεβλημένο απο το βαρρόα είναι οι "ανάπηρες" εργάτριες που γεννιούνται και τις πετά το ίδιο το μελισσι έξω. Αυτές ειναι καχεκτικές αλλα το κυριότερο γνώρισμα τους είναι τα τσαλακωμένα και ημιτελή φτερά.

bees


Οι φωτογραφίες που ακολουθούν το post είναι ο ορισμός της πάθησης. H φωτογραφημένη εργάτρια όχι μονο είναι "τσαλακωμένη", επειδή οταν ακόμα ήταν προνύμφη παρασσιτησαν σε βαρος της 5-6 βαρρόα, αλλα με το που βγήκε απο το κελι ένα αλλο έκατσε επάνω της και πίνει την αιμόλεμφο της για τη σύντομη ζωή που της μένει.

bees


Οι υγιείς εργάτριες αναλαμβάνουν την απομάκρυνση της απο την κυψέλη για να μην μολύνει περισσότερο τη φωλιά. Καμιά φορά δεν τις απομακρύνουν αρκετά κι εδώ έρχονται οι σφήκες να κάνουν τη μοναδική πράξη που ωφελεί τον μελισσοκόμο. Καθαρίζουν τα πτώματα που έχουν μείνει κοντά στην κυψέλη.

bees


Θυμίζω μια ενδιαφερουσα, εύκολη και "καθαρή" τεχνική, χωρίς φάρμακα για τον έλεγχο του πληθυσμού του Βαρρόα.

Labels:

Friday, December 04, 2009

Μiel de l' Etna

Την προ-προηγούμενη Πέμπτη, ο καλός μας Γαβριήλ (Πεθερός πλέον) μου έφερε ένα καταπληκτικό μέλι που αγόρασε σε κάποιο μαγαζί στο Βέλγιο. Μiel de l' Etna. Όπως μου εξήγησε (και όπως του εξήγησαν), το ηφαιστειογενές έδαφος της Αίτνας ευνοεί την καλλιέργεια της πορτοκαλιάς και οι μελισσοκόμοι της περιοχής παράγουν ωραίο πορτοκαλόμελο.

bees


Πραγματικά ηταν κ ο ρ υ φ α ί ο. Κρυσταλλωμένo και ολόλευκο, με πολύ διακριτικό άρωμα και μια γεύση που μου θύμιζε μεταξύ άλλων, κάτι απο ροδόνερο και συριανό λουκούμι. Οχι όμως εκείνο που σε σερβίρει η θεία στο χωριό, που το έχει στο ντουλάπι απο πρόπερσι. Το ολοφρεσκο. Το μοσχομυρίστο :)

bees


Βασικά δεν χρειάζεται να πω αν μου άρεσε. Νομίζω οτι ο γεγονός οτι τα 250ml τέλειωσαν μέσα σε τρείς ημέρες είναι αρκετό.

Αυτο που με εντυπωσίασε είναι το πόσο προσωποποιημένη ήταν η συσκευασία. Δεν ξέρω ποιος ειναι ο κυριος, αλλα στα μάτια του απλού καταναλωτή (σε μένα δηλαδή) είναι σα να μου λεει κάποιος: γεια σας είμαι ο παραγωγός, έχω πρόσωπο και είμαι και νοικοκύρης. Πολύ ενδιαφέρουσα συσκευασία.

bees


Να δώ ποιος απ μας θα βάλει πρωτος τη φατσα του σε συσκευασία:)

Y.Γ. Ειχα μπλεξει με ένα mega project αυτον τον καιρό - μη μελισσοκομικό, το οποίο έκλεισε επιτυχώς και επιστέφτηκε και με ένα πολυ, πολύ ώραιο κρυολόγημα. Τωρα που συνέρχομαι, υποσχομαι να προσπαθήσω, να κάνω το Δεκεμβρη όσες αναρτήσεις χρωστάω. Ανεπικαιρες μεν, αλλα θα τις κάνω.

Labels: ,