H ιστορία επαναλαμβάνεται
Πριν οκτώ χρόνια ξεκίνησα με τρία μελίσσια.Σταδιακά τα δεκαπλασίασα. Αλλες χρονίες τα κατάφερνα καλά κι αλλες όχι.
Οι τρεις τελευταίες χρονίες, όπως πολλοι γνωστοί μου θα γνωρίζουν, ήταν κακές. Τοσο γιατι τα αμέλησα λογω σοβαρότερων υποχρεώσεων, όσο και γιατι συνέβησαν περίεργα συμβάντα. Πρίν περίπου ένα χρόνο περιέγραφα ενα τετοιο περίεργο συμβάν στην Ερέτρια. Τώρα θα το ξαναπεριγράψω.
Οχι γιατι επαναλαμβάνω τα παλία μου post, αλλά επειδή συνέβη σχεδόν πανομοιότυπα στη διπλανή κυψέλη.
Εκεί είχα ξεμείνει λοιπον με τρια μελίσσια, γυρνώντας ουσιαστικά οκτώ χρόνια πισω. Το ένα το δηλητηρίασε κάποιος, τα άλλα δυο περίμεναν τις αραιές επισκέψεις του ασώτου μελισσοκόμου. Δεν είμαι σε θέση να πω τι έγινε. Ξέρω απλά οτι στην τελευταία μου επίσκεψη άλλο ένα μελίσσι ήταν νεκρό. Το μελέτησα όσο μπορούσα και παραθέτω οτι στοιχεία βρήκα. Αν καταλαβαίνει κανείς τι βλεπει ας μας πεί τη γνώμη του.
Το διπλανο μελισσι είναι διοροφο, πεινασμένο αλλα υγιέστατο. Το νεκρό είχε πολλές ψόφιες μέλισσες στην είσοδο.
Το άνοιξα και βρήκα μέσα 100-200 ζωντανές εργάτριες.
Όλες οι αλλες μαζί με τους κηφήνες πεθαμένες ή μισοπεθαμένες στον πυθμένα με τις γλώσσες έξω (δείγμα δηλητηρίασης?).
Υπηρχαν και δυο πλαίσια με λίγη γύρη. Μελι ουτε για δειγμα. Λίγες νεκρές μελισσες με τα κεφάλια μέσα στα κελια (δειγμα πείνας?). Βαρόα “ικανοποιητικό”…
Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν ο γόνος. Ο γόνος ζωντανότατος, σε δυο μόνο πλαίσια απο τα δέκα που ειχε το μελισσι.
Υπηρχαν αυγά μιας ημέρας και προνύμφες όλων τον ηλικιών.
Όση ώρα το κοιτούσα κελιά ανοιγαν και νέες εργάτριες γεννιόντουσαν. Μια δυο που είδα ήταν στα χάλια τους λόγο βαρόα. Υπήρχαν αρκετές που είχαν γεννηθεί προηγούμενες μέρες (ή ώρες) και μάλλον πέθαιναν αμεσα΄, παραμένοντας με το κεφάλι έξω απο το κελί και τη γλώσσα να κρέμεται.
Όσοι είχαν την “τύχη” να χάσουνε μελίσσι και να το αντιληφθούν αρκετά αργότερα, γνωρίζουν καλα την χαρακτηριστική μυρωδιά του νεκρού απο μέρες γόνου. Τη μυρωδιά του θανάτου. Αυτη η μυρωδιά δεν υπήρχε.
Θα έλεγα απο το το τελευταίο οτι οτι έγινε έγινε ακαριαία και μάλιστα ελάχιστε ώρες πριν πάω εγώ. Απο την άλλη μια αράχνη είχε ήδη στήσει ιστό μέσα στο μελισσι.
Για το τι συνέβη έχω πάλι μια θεωρία. Προτιμώ όμως να ακούσω για άλλη μια φορά ανεπηρέαστους τους εμπειρότερους και να μην την πω ακόμα.
Σε κάθε περίπτωση επειδή δεν θέλω να έχω τέτοιες εικόνες στην πρώτη σελίδα του blog θα ετοιμάσω άλλο ένα post με πιο ευχάριστες ανοιξιάτικες εικόνες.
Άσχημες εικόνες.
Θεωρώ ότι είναι συνδυασμός περισσοτέρων του ενός αιτιών.
Το μελίσσι είχε μεγάλη προσβολή από βαρρόα η οποία “φιλοξενούσε” παράλληλα διάφορα παθογόνα.
Ο παρατεταμένα άσχημος καιρός συνέβαλε στην απότομη απώλεια τροφών και σε συνδυασμό με πιθανή δηλητηρίαση από ανοιξιάτικα ραντίσματα ή αποθηκευμένη γύρη (βλέπε φοίνικες), συνέβαλε στην ξαφνική κατάρρευση του μελισσοσμήνους.
Παρόμοιο σύμπτωμα είχε την προηγούμενη εβδομάδα φίλος μελισσοκόμος στο Ξυλόκαστρο.
Υπάρχει μια μελισσοκομική έκφραση “Το μελίσσι χύθηκε”
Από πείνα
Το χειμώνα με το κρύο μένουν μέσα στα κελιά
Τώρα χύνεται έξω (είπες μισοπεθαμένες).
Αν τις ψεκάσεις με σιρόπι ανασταίνονται και σώζεις το μελίσσι.
Κάνε κάτι για τη ψείρα!!!
Είστε στο 3-0. Εκτός απο εσάς και άλλος ένας συμφωνεί οτι είναι κακός χειρισμός μου και συνδυασμός προβλημάτων.
Δεν θέλω να είμαι κακόβουλος και καχύποπτος. Το μόνο που κάνει παράξενο είναι το ξαφνικό.
Εκτος βέβαια αν δεν εκτιμώ εγώ καλα το χρόνο.
Δηλαδή είναι δυνατόν ένα μελίσσι να πέθανε απο πείνα και μέχρι την προηγούμενη μέρα να γεννουσε? Το αυγό της φωτογραφίας είναι όρθιο. Ειναι 48 ωρών το πολυ. Κάνω λάθος?
Έίναι πασιφανές οτι το μελισσι είχε προβλημα και με βαρρόα και με πείνα.
Όμως η απουσία μυρωδιάς δεν δείχνει πως οτι έγινε ήταν αμεσο και προσφατο? Να φανταστεις την επομένη των φωτογραφιών η σακούλα με τα “θύματα” ήδη μύριζε δυσαρεστα. Μια μέρα είναι αρκετη για να γίνει ο γόνος μολυσματική εστία.
Απο την άλλη η αράχνη (την οποια την έιδα κιολας…τερας!) ίσως ειναι το κλειδί. Ενα μελισσι ζωντανό δεν θα την άφηνε ποτε να μπει.
Εκει θέλαμε τον ιατροδικαστή….. πόσο χρόνο θέλει άραγε η αραχνη να πλεξει τον ιστο. Γιατι αν βρήκε το μελισσι νεκρό, μπουκαρε και τον επλεξε σε 2-3 ώρες τότε πάλι μπορουμε να μιλαμε για ξαφνικό θάνατο.
Κι εκει που θέλω να καταλήξω είναι οτι ο ξαφνικος σημαινει ανθρώπινο χέρι.
Οι μισοπεθαμενες μη σε μπερδευουν.. μιλαμε για αναλογια 1/50 και βάλε. Οπως επισης πο μέλισσες με τα “μουτρα” στα κελια δεν πρεπει να ξεπερνουσαν τις 50-60. Ουσιαστικα ολος ο πλυθησμός ήταν στον πάτο κι έξω.
Τελος οι “θνησιγενείς” Γιατι πεθαίναν μόλις έβγζαν το κεφάλι απο το κελί?
Η αλήθεια είναι οτι το μελισσι ηταν στο ελεος του θεου και εγω δεν εχω ξαναχασει μελισσι απο πεινα.. αν ειναι θα ναι το πρωτο μου. Δειχνει όμως συμπτώματα τέτοιας πεινας?
ρε έλα παρέα κάτω στον κάμπο να δεις προκοπή…
Ερχομαι.. να φέρω και τον συνεργάτη μου μαζι? 🙂
Η περίπτωση που περιγράφεις είναι σχεδόν πανομοιότυπη με αυτήν που αντίκρισα εγώ στην τελευταία μου επίσκεψη (Μ. Σάββατο) στα μελίσσια (…το σύμπτωμα που ανέφερε ο Σπύρος).
Οι διαφορές μας είναι στο ότι οι δικές μου νεκρές μέλισσες δεν είχαν τα γλωσσίδια τους έξω ενώ αντί της αράχνης μέσα υπήρχε μια μεγάλη σφήκα (μάνα ίσως???). Ακόμη, το βαρρόα δεν ήταν σε τόσο μεγάλη έκταση (μπορεί και το αντίθετο), σε ένα σημείο όμως κάποιου πλαισίου είχε βγει ένα πολύ μικρό σκουληκάκι κηρόσκωρου.
Η προηγούμενη επίσκεψη ήταν 9 μέρες πριν (Πέμπτη) όπου όλα ήταν μια χαρά. Το μελίσσι αυτό είχε προέλθει από «σπάσιμο» διώροφου και ήταν το ορφανό.
Μετά από μερικές συζητήσεις & αναλύσεις, το πιθανότερο σενάριο είναι το εξής:
Η παραφυάδα δημιουργείται την Πέμπτη (γιατί από Παρασκευή θα ξεκινούσε μια κακοκαιρία που τελικά κράτησε μέχρι την Μ. Τετάρτη), οι μέλισσες κλείστηκαν μέσα για μερικές μέρες και κατανάλωσαν όλες τις προμήθειες που είχαν για να φάνε και για να ταΐσουν τον γόνο. Μη έχοντας άλλα αποθέματα σταδιακά πέθαιναν. Δεν μπόρεσαν ούτε βασιλικά κελιά να υψώσουν, έστω και ελάχιστα. Θα παρέμειναν όμως πάνω στα πλαίσια μέχρι τέλους προσφέροντας έστω και λίγο ζέστη στο γόνο. Γι’ αυτό και δεν υπήρχε η έντονη μυρωδιά σήψης και φαινόταν ότι το ότι έγινε ήταν πρόσφατο. Σφήκα, κηρόσκωρος και ότι άλλο μάλλον ήρθε φυσιολογικά σαν συνέπεια σε μια κυψέλη που ουσιαστικά πέθαινε. Αυτή τη περίοδο ότι συλλέγεται από τις μέλισσες έχει σκοπό την αύξηση του μελισσιού με σκοπό να μπορέσει να δώσει ένα νέο σμήνος. Εκεί είναι και το δικό μου λάθος που ενώ του δημιούργησα αυξημένες απαιτήσεις για τροφές, δε φρόντισα να του τις προμηθεύσω παράλληλα. Και σε συνδυασμό με την κακοκαιρία, το έσπρωξα στον αφανισμό.
Στη δική σου περίπτωση, αν και δεν έχεις κάνει εσύ κάποιο κακό χειρισμό, ίσως το μελίσσι να έφθασε σε αυτό το σημείο με κάποια αντίστοιχη διαδρομή, δημιουργώντας ανάγκες τις προηγούμενες – καλές – μέρες και όταν τελικά ήρθε η πρόσφατη κακοκαιρία, δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει και τελικά κατέρρευσε.
Πιστεύω και εγώ λοιπόν ότι μάλλον πείνα είναι η βασική αιτία, οπότε… 4-0!
καλημερα
Η αλοη και μαλιστα η σταθεροποιημενη οπως ειναι της εταιριας μου FOREVER μπορει να βοηθησει ολα τα εμβια οντα οπως ανθρωπους, μελισσες, σκυλια κ.αΜπορω να σας κανω συνδρομητη στην εταιρια μας και να τα προμηθευεστε με εκπτωση
δειτε και το σχετικο μου ιστοτοπο
http://www.ygeia-me-botana.ws
2107703867 6936957600
στη διαθεση σας
Κ.Βεκρή, όπως ίσως δεν διαβάσατε, το πρόβλημα που αναφέρετε στο άρθρο, εστιάζετε είτε σε δηλητηρίαση των μελισσών είτε σε πείνα (κρατάμε και σκορ… 0-4…).
Αρα οπως καταλαβαίνετε η αλόη δεν θα ήταν και πολύ χρήσιμη. Αν θέλετε την άποψη μου αφού μπαίνετε στον κόπο να σχολιάσετε εδώ, η αλόη γενικά τα σκευάσματα που προκύπτουν απο αυτή δεν έχει καμία επιστημονικά αποδεδειγμένη χρησιμότητα στις μέλισσες και τους μελισσοκόμους.
Κατα συνέπεια, η αποψη μου προς το παρόν είναι οτι δεν θα αγόραζα ποτε και δεν θα συνιστούσα και σε κανέναν να αγοράσει.
Ίσως βέβαια, να είμαι και αρνητικά επηρεασμένος από τις φορτικότατες προσεγγίσεις που έκαναν άνθρωποι που είχαν σχέση με το αντικείμενο, προκειμένου να αγοράζουν οι μελισσοκόμοι σκευάσματα από αλόη για την ανάπτυξη των μελισσιών τους.