Αγνωστη Ζημιά

Οταν υπάρχει πρόβλημα στα μελίσσια του Υμηττού το ξέρω παντα. Μυστήριο πράγμα. Ειναι σε μια ανηφορίτσα και φαίνονται απο το δρομο (μπορει να το εχω ξαναγράψει αυτο) Με το που τα βλέπω απο μακρία, ξέρω αν κατι δεν παει καλα.

Σημερα όπως ανέβαινα το νιωσα παλι. Οπως παλιότερα ειτε με κλοπές, ειτε με σοβαρα προβλήματα, ετσι και σήμερα ειχα ζημία. Ειχα να δω τα τεσσερα μελισσια που ειχαν απομείνει πολύ καιρό. Ενα μήνα και βάλε.

Την τελευταία φορα λόγω τον φωτιών και των έντονων μέτρων, δεν ειχα κάνει κανονική επιθεώρηση. Χωρίς καπνιστήρι απλα τα ανοιξα, ειδα οτι δεν επρεπε να προσθέσω κανένα αχτιστο πλαίσιο στα πανω πατώματα κι εφυγα. Τι έγινε μέσα στον Αύγουστο δεν ξέρω.Σήμερα πηγα και ενα ηταν νεκρο.Ειναι το τρίτο μελισσι που χάνω με παρόμοιο τροπο στο ίδιο μέρος. Απλα δεν υπηρχε.

Δεκαεφτά πλαίσια, όλα αδεια. Μέλισσες πουθενά. Αυτή τη φόρα ούτε καν οι λίγες νεκρες που ειδα το χειμώνα σε αντίστοιχη περίπτωση. Άδειο. Ο κηρόσκωρος να εχει κανει την αηδιαστική του κατάληψη του χώρου. Ακόμα και στον τροφοδότη. Το παράδοξο ειναι οτι ειχε μέσα ακόμα και λίγα μέλια.

Γιατι να εξαφανιστεί το μελισσι δεν ξερω. Κρατώ όμως τις διαβεβαιώσεις των επαγγελματιών οτι CCD δεν έχει αναφερθεί στην Ελλάδα φαντάζομαι πως κατι πήγε στραβα που δεν το πρόλαβα και με υπομονή συνεχίζουμε. Ετσι ειναι τα ζωντανα, κάποτε κατι θα πάθουν και ισως να μην τα προλάβεις.

Τα άλλα ήταν μια χαρα. Αγριεμένα γιατι εκει δίπλα έκαναν φωλιά σερσένια και γίνονται συνεχώς επιδρομες, αλλα κατα τα αλλα καλα. Το πρωί θα τα φωτογραφίσω κι αυτα και μετα ας με συγχωρέσουν τα θαυμαστά αυτα μαμουνια, θα τα σκοτώσω. Εν αναμονή νέου post λοιπον και ζωή σε λόγου μας για το μελισσακι.

Τα μελίσσια τα αγαπώ πάρα πολυ και με γεμίζουν ενέργεια και ηρεμία. Όσο έχω την ικανότητα να τα έχω δεν θα με πτοήσει τιποτα. Ακόμα και η απώλεια αφου δεν ειναι ολοκληρωτική θα παλευται. Γενικά δεν ήταν καλή χρονιά απο πλευράς απωλειών, αλλα δε θα μασήσουμε.