Στο χωριό ευδοκιμούν διάφορα σταφύλια, κυρίως για κρασί. Το πιο διαδεδομένο είναι αυτό που τοπικά (ίσως και γενικότερα) ονομάζουν αετονύχι, μια ένσπερμη ποικιλία Vítis vinífera που ωριμάζει τον Σεπτέμβρη. Είναι σκούρα κόκκινα, με μακρόστενες, σχεδόν μυτερές ρώγες, τραγανά, με ανοιχτόχρωμη σάρκα, πολύ αρωματικά κι εύγευστα. (επιφυλάσσομαι τον ερχόμενο Σεπτέμβη – Οκτώβρη να έχω κάνει update το post με φωτογραφίες ώριμου τσαμπιού)

Στην αρχή απόρησα για το πως μου είχε διαφύγει η σχέση τους με τις μέλισσες τόσα χρόνια, νομίζω όμως ότι τώρα το έχω ξεκαθαρίσει.

Παρά το γεγονός ότι ασχολούμαι αρκετά περισσότερο από 20 χρόνια με τις μέλισσες και ότι έχω περάσει σχεδόν όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου απο το χωριό, μόλις φέτος τον Ιούνιο έγινα μάρτυρας των επισκέψεων των μελισσών στα άνθη του αμπελιού.

Η απάντηση είναι απλή, πρώτη φορά ήμουν εκεί, ακριβώς πάνω στην ανθοφορία και πολύ περισσότερο πρώτη φορά το πρόγραμμά μου ήταν τέτοιο, ώστε κάθε πρωί στις 7:30 να είμαι στον κήπο. Την ώρα την αναφέρω γατί μόλις πήγαινε 9 κι έσφιγγε η ζέστη, τα μελίσσια εξαφανιζόντουσαν… (Επίσης παίζει ρόλο και το γεγονός οτι στα 20 μέτρα υπάρχει και φέτος μελίσσι…)

Η επισκεψιμότητα ήταν εντυπωσιακή. Ήδη από την πρώτη μέρα άκουγα τις μέλισσες στα κλήματα σε τέτοιο βαθμό, που νόμιζα ότι επρόκειτο για αφεσμό.

Τα αμπέλια είναι αυτοεπικονιαζόμενα και κατά συνέπεια, δεν χρειάζονται τα έντομα για το δέσιμο των καρπών.  Ωστόσο, η παρουσία μελισσών σε έναν αμπελώνα μπορεί να συμβάλλει στη βελτίωση της συνολικής βιοποικιλότητας και υγείας του οικοσυστήματος με διάφορους τρόπους.

Πιο ενδιαφέρουσα όμως είναι η θεωρία της  Katja Hogendoorn, (διδάκτορα στο University of Adelaide’s School of Agriculture, Food and Wine) οτι  οι μέλισσες αφαιρούν το φυσικο προστατευτικό κάλυμμα των ανθών των σταφυλιών και αυτό μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη του τσαμπιού και της ρόγας.

Έτσι τα τελευταία χρόνια κάποιοι αμπελουργοί προσανατολίζονται στην εγκατάσταση μικρών μελισσοκομείων στους χώρους των αμπελώνων.

Σε κάθε περίπτωση, δεν ήμουν εξοικειωμένος με τις επισκέψεις των μελισσών και άλλων βέβαια επικονιαστών στα κλήματα και ειλικρινά φέτος εντυπωσιάστηκα.

In English:

In the village, various grapes thrive, mainly for wine. The most widespread is what they locally (and perhaps more generally) call “aetonýchi” (eagle’s claw), a single-seeded variety that ripens in September. They are dark red, with elongated, almost pointed berries, crispy, with light-colored flesh, very aromatic, and tasty. (I reserve the right to update the post with photos of ripe bunches next September – October)

At first, I wondered how I had missed their relationship with the bees for so many years, but I think I have now clarified it.

Despite the fact that I have been dealing with bees for over 20 years and have spent almost all my summer holidays in the village, it was only this June that I witnessed bees visiting the vine flowers.

The answer is simple: it was the first time I was there, exactly during the flowering period, and moreover, it was the first time my schedule was such that every morning at 7:30, I was in the garden. (Also, the fact that this year there is a hive 20 meters away plays a role…)

The visitation was impressive. From the first day, I could hear the bees on the vines to such an extent that I thought it was a swarm.

The vines are self-pollinating and therefore do not need insects for fruit setting. However, the presence of bees in a vineyard can contribute to the overall biodiversity and health of the ecosystem in various ways. More interesting, however, is the theory of Katja Hogendoorn, (Ph.D. at the University of Adelaide’s School of Agriculture, Food and Wine) that bees remove the natural protective covering of grape flowers, which can aid in the development of the bunch and the berries. Thus, in recent years, some vintners have been orienting towards setting up small apiaries in the vineyard areas. In any case, I was not familiar with the visits of bees and other pollinators to the vines, and honestly, I was impressed this year.

Written By

Beekeeper

Greek beekeeper