Kροκύλειο Δωρίδας, ημέρα πρώτη :)

πάμε λοιπόν στο χωριό μετα απο απουσία περίπου 45 ημερών. Τι να λένε οι 45 μέρες.... εχω εκει δυο μελίσσια απο τον
Ιουλη του 2007 και νομίζω πως τα έχω ανοίξει 10 φορες και αντε να τα έχει ανοίξει αλλες 2-3 ο πατέρας μου.

Κι όμως.. είναι τα πιο ευτυχισμένα μελισσάκια και αυτα που χαίρομαι πιο πολύ να βλέπω. Δεν είναι κερδοφόρα. Δεν τα τρύγισα ποτέ. Σήμερα είναι στα καλύτερα τους. Προσοχή! Δεν είναι τίποτα αξιοζήλευτα μελισσια. Είναι απλα στα καλά τους, πράγμα σημαντικότατο αν σκεφτείς τις ελάχιστες παρεμβάσεις μου.

Πριν περίπου ένα μήνα είχε πάει στο χωριό ο πατέρας μου. Χωρίς ιδιαίτερη στρατηγική, πρόσθεσε και στα δυο (δεκάρια τότε) απο ένα πάτωμα, με τρία απ απολύτως άχτιστα πλαίσια.

Τα έρμα τα μελισσακια τα έπιασαν, τα έχτισαν και μάλιστα το ένα έχτισε και έξω απο τα πλαίσια. Έμαθα πως η περιοχή φέτος έδωσε πολυ καλά, τόσο στο έλατο, όσο και στα "δένδρα" (δρυς)
Η πληροφορία για τις δρυς ήρθε απο αναξιόπιστη πηγη και επιφυλάσσομαι. Σε κάθε περίπτωση από την πρώτη επίσκεψη έφυγα με τις εξης σκέψεις.

1. εντυπωσιασμένος απο το πόσο ηρεμα είναι αυτα τα μελισσια. Για την ιστορία με εχει κεντρίσει μόνο μια εργατρια, στο σύνολο των επισκέψεων, απο καθαρα δικό μου λάθος. Ποτε άλλοτε δεν μου έχουν επιτεθεί.



2. αφου όλα πάνε καλα, τι γίνετε και δεν προόδευσαν τελικα? οι πληθυσμοί είναι υγιείς αλλά συγκρατημένοι και οι πιθανότητες για τρύγο - σε αντικειμενικά καλές συνθήκες είναι τελικα μηδενικές. Οχι οτι με νοιάζει (γιατι το πώς μυρίζει αυτό το κοματι κερί όταν είσαι ήρεμος και σε διακοπες, στο αγαπημένο στο χωρίο είναι απο μόνο του αποζημίωση και δεν χρειάζονται και τα μελια)

αλλα γιατί δεν εχουμε πάρει μέλι? (νομίζω θα το απαντήσω στο επόμενο)