Το μέλι έχει τόσες ποικιλίες, όσες και τα φυτά που συνεισφέρουν στη δημιουργία του. Η μοναδικότητα της ποικιλίας της Ελληνικής χλωρίδας, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ύπαρξη ενός τεράστιου εύρους γεύσεων, αρωμάτων και υφών στα μέλια μας. Τα τελευταία 20 – 30 χρόνια έχει επιτέλους γίνει αντιληπτό και στον περισσότερο κόσμο, ότι δεν μπαίνουν όλα κάτω από τη γενική ταμπέλα “μέλι” και οι αποκλίσεις σε γεύσεις είναι τεράστιες.

Θα μπορούσε για να γίνει πιο κατανοητό αν κάνουμε την απλή παραδοχή, ότι το μέλι αντλεί στο 100% τις ιδιότητες του φυτού που το παράγει. Έτσι όταν έχεις ένα φυτό σαν το θυμάρι, ξηροθερμικό, στεγνό, υπεραρωματικό με σχεδόν καυστική μυρωδιά, ένα σύμβολο της καλοκαιρινής υπαίθρου, ξέρεις περίπου τι να περιμένεις σε γεύση από ένα θυμαρίσιο μέλι.

Αντίστοιχα όταν βλέπεις ένα έλατο, ένα δυναμικό, έντονο δέντρο, συνδυασμένο με το χειμώνα και το υψόμετρο, την καθαρότητα, το οξυγόνο και το βουνό, πάλι ξέρεις τι να περιμένεις σε γεύση από ένα ελατίσιο μέλι.

Αν δεις λοιπόν λίγο το φυτό, μπορείς να καταλάβεις τι να περιμένεις από ένα μέλι όπως και αν δεις την ποικιλία της χλωρίδας μπορείς να καταλάβεις τι ποικιλία έχεις να περιμένεις από τα Ελληνικά μέλια.

Στο χωριό μου λοιπόν σπάνια θα ακούσεις να λένε ή βελανιδιά ή η δρυς. Λένε το δένδρο.

Όλα τα άλλα, έχουν ονόματα,  είναι έλατα, πεύκα, κουκουναριές κλπ. Οταν λέμε απόλυτα όμως “το δένδρο”, ενοούμε πάντα τη βελανιδιά.

Είναι άλλα τα καυσόξυλα από πεύκα κι άλλα τα δένδρινα, άλλο πράγμα ο έλατος (είναι αρσενικό) κι άλλο το Δένδρο, 

Αυτή η δυναμική που έχει το Δένδρο, η στιβαρότητα, η σοβαρότητα, η σταθερότητα η ένταση που κάνει το δάσος με τις βελανιδιές να ξεχωρίζει από τα άλλα δάση, κάνει και το μέλι της βελανιδιάς ξεχωριστό και ιδιαίτερο, με παρόμοια χαρακτηριστικά.

Το μέλι της βελανιδιάς είναι σκούρο με μια γεμάτη κι εκπληκτική γεύση, που έχω συνδυασμένη στο μυαλό μου με πρόβεια γιαούρτια και το λατρεύω. Είναι τόσο πυκνό που το κουτάλι δεν βουλιάζει…
Παράγεται από μελίτωμα του δένδρου και ο τρύγος του γίνεται τους πρώτους καλοκαιρινούς μήνες. 

Είναι μαζί με το πολυκόμπι και την καστανιά το πιο σκούρο μέλι που μπορείς να φας στην Ελλάδα.Όταν όμως το απλώσεις σε μια φετούλα ψωμί ξετυλιγει όλο το ωραίο μελί χρώμα του. 

Αντιγράφοντας από το wikipedia,

Η βελανιδιά ή βαλανιδιά (επιστ. ΔρυςQuercus) είναι γένος φυτών της οικογένειας των Φηγοειδών (Fagaceae)[1] με 531 αυτοφυή είδη του βόρειου ημισφαίριου της γης [2]. Είναι το κατ΄ εξοχήν δένδρο των δρυμών.

Είναι δέντρα ψηλά, αιωνόβια που βρίσκονται είτε σε πεδινές είτε σε ορεινές περιοχές. Ο καρπός της βαλανιδιάς είναι το βαλανίδι (από το βάλανος), χρήσιμο για ζωοτροφές και στη βυρσοδεψία. Το ξύλο όλων των ειδών είναι βαρύ, σκληρό και δεν σαπίζει εύκολα. Χρησιμοποιείται στην οικοδομική, ναυπηγική, επιπλοποιία, στην κατασκευή σανίδων, δοκαριών και παρασκευάζονται από αυτό ξυλάνθρακες πολύ καλής ποιότητας.

piifpu: IMG_1511

Written By

Beekeeper

Greek beekeeper