Η σφήκα Sceliphron curvatum
Κάποιες αράχνες παγιδεύουν τα θύματα τους στον ιστό που έχουν υφάνει, τα ναρκώνουν με το δηλητήριο τους και τα τρώνε ζωντανά. Αυτή η αίσθηση της ενέδρας και του αργού θανάτου, σε συνδυασμό με τη γεμάτη τρίχες, πόδια και μάτια όψη τους, καθιστά τις αράχνες εφιαλτικές για πολλούς και τις εντάσσουν ακόμα και στην επιστήμη της ψυχολογίας, με την αραχνοφοβία να έχει περίοπτη θέση στο πάνθεον των φοβιών.
Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα, δεν είναι οι αράχνες ο απόλυτος εφιάλτης για τα άλλα έντομα και προς αποκατάσταση της αλήθειας θα κάνω σήμερα εδώ δυο σπάνιες για το bees υπερβάσεις. Πρώτον θα γράψω για ένα έντομο που δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τη μέλισσα (πέραν του ότι είναι σφήκα – αν κι αυτό δεν θα έπρεπε να τα συσχετίζει 🙂 και δεύτερον μη έχοντας φωτογραφία του εντόμου, θα βάλω μια που δεν είναι τραβηγμένη από εμένα (αν και πολύ θα το ήθελα).
Sceliphron curvatum λοιπόν και η ακόλουθη φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τον Anton Kozyrev
Sceliphron curvatum by Anton Kozyrev
Όπως έγραφα παλιότερα και για την cryptocheilus-alternatus, η ζωή της, ένα θρίλερ. Δεν είναι κοινωνικό έντομο και δεν ζει σε ομάδες. Η σφήκα πιάνει μικρές αράχνες, τις παραλύει με το δηλητήριο του κεντριού της και τις μεταφέρει στη φωλιά. Εκεί τις αποθηκεύει σε μια ιδιότυπη συντήρηση, ούτε ζωντανές για να είναι επικίνδυνες, ούτε νεκρές για να «χαλάσουν» και τις αφήνει για παρέα στο αυγό της. Όταν αυτό ανοίξει η προνύμφη τρέφεται με τις άτυχες αράχνες μέχρι να γίνει η μεταμόρφωση της σε σφήκα.
Αυτό που έχει πλάκα είναι ότι μια τέτοια φωλιά χτίστηκε μέσα στο σπίτι μας στην Ερέτρια.
Η σφήκα πήγαινε στο φρεσκοποτισμένο παρτέρι, έπαιρνε λάσπη και με αυτή έφτιαχνε ένα εξαιρετικό πήλινο αγγείο ανάμεσα στο τοίχο κι ένα κάδρο. Όταν το αφαίρεσα, όχι για άλλον λόγο αλλά επειδή δεν ήθελα να την έχω μέσα στο σπίτι, βρήκα μέσα ούτε μια ούτε δύο, αλλά οκτώ μικρές αράχνες. (νομίζω δεν είναι από αυτές που κάνουν ιστούς αλλά από αυτές που πηδούν και αρπάζουν το θύμα τους, λαϊκιστή μυγοχαύτες)
Sceliphron curvatum egg
Sceliphron curvatum egg
Αργότερα η σφήκα επανήλθε κι έφτιαξε νέα φωλιά, η οποία επίσης καταστράφηκε, οπότε κατάλαβε ότι το αυθαίρετο κτίσμα δεν είναι αποδεκτό και εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια.
Φωλιές Sceliphron curvatum, το αριστερό είναι φρέσκια λάσπη, δεν έχει στεγνώσει ακόμα, δεν έχει κλείσει και προφανώς δεν είναι γεμάτο με αράχνες. Το δεξί είναι ολοκληρωμένο.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον για την Sceliphron curvatum είναι ότι είναι άλλο ένα έντομο που δείχνει πόσο πολύ ζούμε σε έναν περιορισμένο μικρόκοσμο και νομίζουμε οτί το περιβάλλον στρέφεται γύρω από εμάς κι όχι εμείς. Ενώ το έντομο είναι βαφτισμένο από το 1870 (F. Smith, 1870) πρωτό παρατηρήθηκε στην Ευρώπη μόλις το 1979 και μάλιστα στην Αυστρία. Δεν ξέρω από πότε είναι στην Ελλάδα, αλλά είμαι σίγουρος η νεοφερμένη παρουσία του (ίσως 100 χρόνια?) δεν άλλαξε και πολύ τον χάρτη και την πραγματικότητα μας.
Φωλιά Sceliphron curvatum. Για να μη λέμε μόνο για τις μέλισσες και τα εξάγωνα, η αρτιότητα του κύκλου είναι αξιοθαύμαστη
Η φύση προσαρμόζεται και θα εξακολουθεί να υπάρχει μετά από εμάς όπως υπήρχε και πριν. Όπως λοιπόν η Sceliphron curvatum εμφανίστηκε κάποτε στη ζωή μας και δεν καταστράφηκε κανείς, έτσι και σφήκες όπως η velutina ταξιδεύουν αναπτύσσονται μεταναστεύουν και ναι μπορεί να δημιουργούν προβλήματα, δε είναι όμως η καταστροφή του κόσμου και δεν δικαιολογούν τις γελοιότητες που διαβάζουμε κατά καιρούς σε κάποια blog. H Sceliphron curvatum πάντως καμιά επίπτωση δεν έχει στη μελισσοκομία.
Φωλιά Sceliphron curvatum, η άτυχη αράχνη με το αυγό της σφήκας πάνω της, περιμένει ανύμπορη να φαγωθεί ζωντανή
Αν λοιπόν οι αράχνες θεωρούνται τρομακτικές, ας τις ρωτήσουμε πως αντιλαμβάνονται αυτές την εν λόγο σφήκα, που τις συλλαμβάνει, τις χτίζει ημιθανείς σε ένα χωμάτινο αγγείο μαζί με ένα μικρό σκουληκάκι που τις τρώει ζωντανές καθώς μεγαλώνει!
Φωλιά Sceliphron curvatum, για να υπάρχει μια τάξη μεγέθους, δίπλα στην αράχνη βρίσκεται μια καρφίτσα…
Πηγές:
wikipedia.org/
shutterstock.com
piifpu: 7637
update 08.24: φαίνεται πως οι άτυχες αράχνες είναι στο περίπου, Thyene imperialis, kochiura aulica, mogrus neglectus και neoscona subfusca.
In English:
Some spiders trap their victims in the webs they’ve woven, paralyze them with their venom, and eat them alive. This sense of ambush and slow death, combined with their hairy, many-legged, many-eyed appearance, makes spiders nightmarish for many and has earned them a significant place in the field of psychology, with arachnophobia being prominent among phobias.
However, things aren’t quite as they seem; spiders are not the ultimate nightmare for other insects. To set the record straight, I’ll make two rare exceptions on this bees blog today. Firstly, I will write about an insect that has no particular relation to bees (besides being a wasp – though that shouldn’t necessarily connect them 🙂), and secondly, since I don’t have a photo of the insect, I will use one that wasn’t taken by me (although I would have liked to).
So, let’s talk about Sceliphron curvatum, with the main photograph taken by Anton Kozyrev. As I previously wrote about Cryptocheilus alternatus, its life is like a thriller. It’s not a social insect and doesn’t live in groups. The wasp catches small spiders, paralyzes them with the venom of its sting, and transports them to its nest. There, it stores them in a peculiar state of preservation – neither alive enough to be dangerous, nor dead enough to spoil – and leaves them as company for its egg. When the egg hatches, the larva feeds on the unfortunate spiders until it transforms into a wasp.
Interestingly, one such nest was built inside our house in Eretria.
The wasp went to the freshly watered flowerbed, collected mud, and used it to craft an excellent clay vessel between the wall and a picture frame. When I removed it, not for any other reason but because I didn’t want to have it inside the house, I found not one, not two, but eight small spiders inside. (I think these are not web-spinning spiders but those that jump and catch their prey, commonly known as jumping spiders).
Later, the wasp returned and built a new nest, which was also destroyed, so it realized that the unauthorized construction was not acceptable and abandoned any further attempts.
What’s interesting about Sceliphron curvatum is that it’s another insect showing how much we live in a limited microcosm, thinking that the environment revolves around us and not the other way around. Although the insect was named in 1870 (F. Smith, 1870), it was first observed in Europe only in 1979, specifically in Austria. I don’t know how long it has been in Greece, but I am sure its newly introduced presence (perhaps 100 years?) hasn’t changed our map and reality much.
Sceliphron curvatum nest. To not talk only about bees and their hexagons, the perfection of the circle is admirable.
Nature adapts and will continue to exist after us just as it existed before us. Just as Sceliphron curvatum once appeared in our lives and no one was destroyed, so wasps like velutina travel, develop, migrate, and yes, they may cause problems, but they are not the end of the world and do not justify the absurdities we read from time to time on some blogs. Sceliphron curvatum, however, has no impact on beekeeping.
So, if spiders are considered scary, let’s ask them how they perceive this wasp that captures them, builds them half-dead into a clay vessel along with a small larva that eats them alive as it grows!
Leave a Comment