Thursday, July 12, 2007

Eγκατάσταση

Φτάνουμε λοιπόν στο χωριό νυχτιάτικα. Δεν μου αρεσει να αφήνω κλειστα τα μελισσια ολη νυχτα. Σιγουρα ειναι επιπονο για αυτα και δεν θελω να ρισκάρω να παθει κατι η βασίλισσα. Σε αυτη τη φαση όμως δεν γινοταν αλλιως. Οποτε τα αφησα στο μπαλκόνι και τεσσερις ώρες μετα αρχισα να τα μεταφερω απο ενα μονοπατι στο χώρο που ειχα προβλέψει. Όλα τα χε ο μπαξές, ειχα να κουβαλήσω και την περιβόητη ακκακία Κωνσταντινουπόλεως που λέγαμε παλιότερα και κατι αμμους και λοιπές βλακείες που χρειαζόμουν. Επώδυνες οι περιπου 6 διαδρομες που εκανα κουβαλώντας, επώδυνη και η σχετική αϋπνία που υπήρχε. Πιο επώδυνο ομως το γεγονος οτι εκει μέσα ήταν ζουγκλα.



Το stihl όμως που ειναι το απόλυτο εργαλειο μας εβγαλε για αλλη μια φορα ασπροπρόσωπους,



Ετσι απλα λοιπον καθαρίστηκε ο χώρος και τα 2
"έρμα" μελισσακια πηραν τη θεση τους σαν πειραματόζωα... θα μας πουν ως την επόμενη ανοιξη, αν ειμαι σε θέση να κρατήσω μελισσια εκει πάνω ή όχι.

Προς το παρόν μπορω να ζω με την ελπίδα οτι ολα θα μπορω κι εγω στα 70+ μου να ξαναβγαλω αυτη τη φωτογραφία... με παραπάνω απο δυο πενταράκια. :D

Κώστας Κουτσούκος περιπου το 1960



Κώστας Κουτσούκος 2007

Labels: ,

Tuesday, March 06, 2007

5 πραγματα που εχουν σχεση με τον μελισσoκομικο μου βιο.

Εφτασε λοιπον και σε μενα για τριτη φορα το request να γραψω τα 5 πράγματα που δεν γνωρίζετε, ή θα έπρεπε, ή θα ήθελα, ή θα θέλατε, να γνωρίζετε για μενα. Δεν το πολύ ηθελα αλλα σεβόμενος τους αγαπητους κυριους penlix Lato και Beehappy (ελπιζω να μην το ζητησε και κανεις αλλος και τον εχασα) θα γραψω αλλα οχι γενικα για μενα.... λιιιγο πιο εξειδικευμένα, οσο δηλαδη και αυτο το blog

Οριστε λοιπον 5 πραγματα που εχουν σχεση με τον μελισσoκομικο μου βιο.

Koutsoukos Kostas


1. Δεν θυμάμαι να μου ειπε ποτε καποιος για πρωτη φορα, να παμε να δουμε κατι "πράγματα" που λεγονται μελισσια. Τα ζω απο παντα, αφου ειχε ο πατερας μου απο πολυ πριν γεννηθω και εχω μεγαλωσει με αυτα. Παρόλα αυτα έκανα την πρώτη πραγματική μου επιθεώρηση σε κυψέλη μόλις το 2003.

2. Την μερα που αγόρασα τα πρώτα μου μελίσσια πήγα φορώντας ενα κόκκινο κοντομάνικο που εγραφε DareDevil the man with no fear και την πιο απλή μελισσοκομική μάσκα. Δεν θυμόμουνα οτι οι μέλισσες δεν γουστάρουν και πολυ το μαυρο και το κοκκινο χρώμα.... Την περισσότερη ώρα το έπαιζα αδιάφορος γιατι ντρεπόμουν να πω μπροστά στον μελισσοκομο που μου εδινε τα μελισσια, οτι το αντικειμενο του ποθου μου, με ειχε γαζώσει κανονικότατα. Εφυγα με τεσσερα μελισσια και τα χερια τουμπανο χωρίς να ακουμπήσω ουτε ενα πλαισιο και δεν ξαναεβαλα κοκκινο κοντομανικο στα μελισσια.

3. Κατα τη μεταφορά μιας κυψέλης απο Υμηττό - Ερέτρια κάποιες μέλισσες βγήκαν από την κυψέλη. Ευτυχώς αυτή που με κέντρισε το έκανε όσο ξεπαρκαρα (με ελαχιστο κίνδυνο δηλαδή) αλλα ολο το ταξίδι στην εθνική οδό ήταν εφιαλτικό με μέλισσες να πετάνε αριστερά δεξιά και τη συνοδηγό μου να φόρα μελισσοκομικη μάσκα, νυχτιάτικα μεσα σε IX... Τωρα πια φροντιζω να ειμαι 100% σιγουρος οτι τις κλεινω καλα.

4. Κατα τη διάρκεια των μαθηματων στο ΙΓΕ μου αρεσε να κανω βλακείες και χαβαλέ (οπως παντα). Ετσι γνωρίζοντας την απέχθεια του καθηγητή μας Ν. Εμμανουηλ στην καυση σβουνιας γαϊδάρου για κάπνισμα των μελισσιών και τη σταθερη του θεση οτι το σωστο ειναι η πευκοβελονα, αρεσκόμουνα να χωνομαι πισω απο το πληθος των συμμαθητων μου και να προτείνω συνέχεια το αντίθετο (το οποιο παρεμπιπτόντως το θεωρώ αηδία) Οταν δηλαδή αναβε το καπνιστηρι χωνόμουν πισω πισω για να μη φαίνομαι και ρωτούσα δυνατά: πευκοβελονες καίμε? έχω ακούσει οτι ειναι πολυ καλη η σβουνια. (ειχε υπομονη παντως και το εξηγουσε καθε φορα)

5. δυο τσιμπήματα δεν θα τα ξεχασω ποτε. Ενα στον αντιχειρα, που εχει αφησει σημαδι ως σημερα και μαλλον ειχει πιασει καποιο νευρο (νομιζα οτι μου εκοψαν το δαχτυλο) και ενα στην μυτη, πανω στο ρουθουνι, σε ανύποπτο χρονο. Δεν φορουσα μασκα και νομιζω οτι ηταν η πιο επώδυνη μελισσοκομική μου εμπειρία Η ήδη μεγάλη μυτη μου πρήστηκε και χοντρύνε. Ο κολλητός μου μολις με ειδε ειπε:

Περιμενα να δω πολλα στη ζωη μου. Αλλο το οτι η μυτη σου μπορει να μεγαλωσει ακομα περισσότερο μου φαινοταν αδυνατο!

Aυτα λοιπον και δεν κανω πασα σε κανεναν ετσι για να ειμαι αντιδραστικός :P

Labels: ,

Tuesday, November 07, 2006

Το bees.gr απέκτησε την πρώτη του διάκριση :)

Τα Εθνικά Βραβεία Πολυμέσων Möbius 2006, ολοκληρώθηκαν σήμερα, 7 Νοεμβρίου 2006

Το bees ήταν ένα από τα συμμετέχοντα έργα και του αποδόθηκε ειδική μνεία.



Λόγω ανωτέρας βίας δεν μπόρεσα να παραβρεθώ στην παρουσίαση των έργων, την οποία όμως παρακολούθησα από το internet. Για το λόγο αυτό είμαι υποχρεωμένος να πω διπλά τα ευχαριστώ.

Αρχικά τη διοργανώτρια αρχή για την τιμή που μου έκανε αλλά και πιο ειδικά στον Καθηγητή του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Μιχάλη Μεϊμάρη, για την κατανόηση που έδειξε στους λόγους που δεν μου επέτρεψαν να παρευρεθώ και στην άμεση λύση που έδωσε στο θέμα αυτό.

Η λύση αυτή, είναι το άλλο ευχαριστώ που οφείλω και πάει στον κύριο Βαγγέλη Γεωργακόπουλο, παλαιότερο βραβευθέντα του διαγωνισμού που προσφέρθηκε να κάνει την παρουσίαση για μένα.

Επίσης μιας και πιάσαμε τις ευχαριστίες, να πω σήμερα κι ένα ευχαριστώ στον Παναγιώτη Βρυώνη γιατί την άμεση συμπαράσταση του στις πρώτες μέρες ενός απόλυτα πειραματικού blog, που είχε κυρίως σα σκοπό να μάθω πως λειτουργεί το μέσο, για επαγγελματικούς λόγους (ασχολούμαι με το web design επαγγελματικά)

H συμπαράσταση αυτή, μου έφερε τόση επισκεψιμότητα, που με ανάγκασε να πάρω το θέμα πολύ πιο ζεστά και να το συνεχίσω όπως το συνέχισα.

Μια αλλαγή θα κάνω μόνο. Θα γράφω λιγότερο βιαστικά, πριν
από τις 12 το βράδυ και έχοντας φάει πριν λίγο μέλι για να
ηρεμεί το μυαλό μου. Όχι τίποτα άλλο, αλλά με τα ορθογραφικά που κάνω έχω αρχίσει να ακούω πλέον τα χειρότερα :)


Eυχαριστώ λοιπόν τους Κυρίους Μεϊμάρη και Γεωργακόπουλο, τον Παναγιώτη και γιατί όχι τη μαμά μου το μπαμπά μου την Ελισάβετ και τα κορίτσια ;) (τις μέλισσες εννοώ) που όλοι
κάπως έχουν βοηθήσει σε σχέση με αυτό το blog.

Keep on bee keeping

Labels: , ,

Tuesday, October 24, 2006

Koυτσούκος Παναγιώτης

Οι τελευταίες μέρες είχαν τόση πίεση χρόνου, που δε μου επέτρεψαν να ανανεώσω το καημένο το blog... To κακό είναι ότι το blog είναι μόνο ένα από τα πράγματα που αμέλησα

Ο "τρύγος" του μελιού είναι η επιβράβευση των κόπων σου και ίσως η πιο "γλυκιά" ενέργεια που κάνει ένας μελισσοκόμος. Είναι όμως και μια από της πιο κουραστικές εργασίες, ειδικά αν το κάνεις παραδοσιακά (ας με συγχωρέσουν όσοι δεν γνωρίζουν τι λέω και υπόσχομαι σύντομα να τα εξηγήσω ένα ένα). Παραδοσιακά λοιπόν, με χειροκίνητο μελιτοεξαγωγέα του 1950 (ναι.. του 1950 ίσως και πιο παλιό) με μαχαίρια απολέπισης θερμαινόμενα σε βραστό νερό, πλαίσια από χτεσινή επιθεώρηση άλλα και μερικά που έχουν μείνει στο ψυγείο κάνα μήνα και πρεπει να ζεσταθούν τεχνητά για να μαλακώσουν και με έναν καιρο να σε αγχώνει, μιας και μόνο σήμερα έδειχνε φιλόξενος ώστε να γίνει αυτή η διαδικασία.

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες, άλλα υπάρχουν και οι super ήρωες.

Σήμερα λοιπόν όταν ήρθα σπίτι, βρήκα τον πατέρα μου να κολλάει από τα μέλια και να έχει εκείνη την αποστροφή άλλα και την κλασική ικανοποίηση χαραγμένη στο πρόσωπο.


- Κώστα δεν γίνονται αυτά (μου είπε όπως πάντα), σκοτωνόμαστε για 30 κιλά μέλι ...΄
Άλλα λίιιιγο πιο πολύ να τον κοιτάξεις, έχει αυτή την έκφραση πιο βαθιά στο βλέμμα, αυτή που "κατακαμαρώνει" που έβγαλε και πάλι μέλι. Όσο και να κουράστηκε κι όσο και να λέει ότι δεν το ξανακάνει. Θα το ξανακάνει με την ίδια χαρά και θα γκρινιάξει στο τέλος με την ίδια ένταση, για να το ξανακάνει ξανά και ξανά!!!

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον πατέρα μου, που σήμερα, όπως και τόσες άλλες φορές, με ξελάσπωσε και ενώ εγώ σχεδίαζα banner-ακια στη δουλειά, αυτός ξεφυσούσε πάνω απο τον μελιτοεξαγωγέα και με περίμενε μόλις γύρισα σπίτι να μου δώσει να δοκιμάσω το τελευταίο μας μέλι.

Labels: