Στο γραφείο

Έγραφα τις προάλλες για την Τσιντόνια που υπάρχει στο γραφείο. Στη συγκεκριμένη διαφημιστική εργάζομαι τον τελευταίο ενάμιση χρόνο και πλέον και είναι στο Γέρακα.

Η θέα απο το παραθυρό μου. Το μπροστα μέρος ειναι ακόμα πιο προσεγμένο

Το κτίριο ειναι τρομερά περιποιημένο και καλαίσθητο και δεν θα μπορούσε πάρα να έχει έναν αντίστοιχο κήπο που φιλοξενεί πολλά φυτά, άλλα με μεγάλη και άλλα με μικρότερη μελισσοκομική αξία.

Απο μαργαρίτες μεχρι λεβάντες και δεντρολίβανα. Ακόμα και ο χώρος εκτος οικοπέδου εχει ενδιαφέρον αφου έχει αρχίζει και γεμιζει βρούβες.

Βομβίνος που πάει για βρούβες

Ειναι τετοιος ο συνωστισμός των εντόμων που με κάνει να σκέφτομαι ωρες ωρες να φερω μελίσσια στα γειτονικά οικόπεδα. (μετα πάλι προσγειώνομαι :)

Αλλο ένα που δεν γνωρίζω και δεν ξερω καν τι μελισσοκομική αξία έχει ειναι το εικονιζόμενο:

Update 02.02.2010 το φυτό είναι το Polygala myrtifolia (πολύγαλα)

Kαθαριότητες

Τον τελευταίο καιρό, εκτός απο τις δικές μας εργασίες, έχουμε να μαζεύουμε και το σκουπιδαριό που αφήνει στο μελισσοκομείο του Υμηττού ένας ευσυνείδητος συμπολίτης μας.

Μια σσκουλίτσα κάλυκες την εβδομάδα τους έχουμε για πλάκα.

ο Πειρατής

Lygaeus equestris νομίζω λέγεται αυτο το κοκκινόμαυρο, συμπαθέστατο σκαθαράκι που μοιαζει με πασχαλίτσα. Ισως γιαυτο να μου ήταν και συμπαθές, γιατι μοιάζει με πασχαλίτσα.

Απο σήμερα όμως φίλε, παυουμε να έχουμε καλες σχεσεις γιατι ανακάλυψα ότι έχεις λόγους, να θέλεις να χωθείς στις κυψέλες μου και αποκλείται να είναι για καλό.

Παντα ευρισκα τετοια κοντα στα μελισσια. Σημερα όμως παρατηρουσα ενα εξαιρετικα επιμονο στην εισοδο μια κυψέλης. Δυο φορες πορσπαθησε να μπει και τις δυο τα καταφερε και τις δυο τον πέταξαν έξω οι μέλισσες μετα απο λιγα δευτερα.

Τελικα τον ανελαβα εγω...

κόκκινα λουλουδάκια

Ο κήπος γύρω από το γραφείο είναι τεράστιος και γεμάτος φυτά. Από λεβάντες μέχρι πυράκανθους και από κυπαρισάκια μέχρι πλατάνια. (Όταν κάποτε γίνουν μεγάλα δέντρα και αν είμαστε ακόμα εδώ θα είναι ακόμα πιο ωραία.)

Έχει πλάκα γιατί κάθε εποχή του χρόνου ανθίζει και από κάτι και όταν βγαίνουμε για διάλειμμα η κάνα τσιγάρο (δεν καπνίζω αλλά κάνω παρέα σε φίλους με κακές συνήθειες) πάντα βλέπεις μέλισσες να βόσκουν. Αυτές τις μέρες το ενδιαφέρον μου έχει κερδίσει αυτό το φυτό που κλασικά δεν ξέρω τι είναι. Φυλλοβόλο που μόλις έσκασε μερικά κόκκινα λουλουδάκια στα οποία οι μέλισσες της γειτονιάς, με κατακίτρινες φάτσες απο τη γύρηκάνουν πάρτι.

Εχουμε ακόμα χειμώνα μπροστά αλλα μερικές μέρες θυμίζουν άνοιξη :)

update 30 λεπτά μετά την αναρτηση: (για αυτο μου αρέσει το internet) μετά απο την χρησιμότατη και εκγυρότατη ενημέρωση απο τον αγαπητό Αθ. Γ. Μιχαηλίδη και ένα γρήγορο search στο http://www.bestgarden.gr/ μάθαμε οτι το φυτό είναι το:

Τσιντόνια , cydonia japonica. Φυλλοβόλος θάμνος ύψους έως 2,5 μέτρα. Ανθίζει Ιανουάριο - Φεβρουάριο , με εντυπωσιακά κόκκινα ή πορτοκαλοκόκκινα άνθη, πριν από το φύλλωμα και δίνει κιτρινοπράσινους καρπούς το φθινόπωρο . Είναι πολύ ανθεκτικό φυτό στο κρύο και προτιμάει δροσερά εδάφη.

Ευχαριστώ :)

Φωκίδα

Πριν τρία χρόνια λοιπόν είχα πάρει την απόφαση να τοποθετήσω -"εγκαταλείψω" μελίσσια στο χωριό. Ήξερα οτι θα υπάρξουν δυσκολίες. Αυτος ήταν και σκοπός. Να μάθω απο αυτες και να τις ζυγίσω, ώστε να δω αν θα μπορέσω να εγκαταστήσω εκει κάποια στιγμή, ενα πλήρες και μόνιμο μελισσοκομείο.

Και καλά.... γιατί στην πραγματικότητα περισσότερο απ' όλα, με ετρωγε ενα συγκεκριμένο μερος του σώματος μου, να έχω μερικα μελισσάκια και στο χωριο.

Αλλη φαση να πηγαινεις σκ στο χωριό κι αλλη φάση να πηγαινεις σκ στο χωριο και να ασχολείσαι και με τα μελίσσια σου. (οτι κι αν ειναι αυτα)

Οποτε για να λεμε και τα πράματα με το όνομά τους, αν και το εγχείρημα Φωκίδα έκλεισε τον κύκλο του, θα επαναληφθεί το συντομότερο (δεν θα είναι φέτος όμως).

Σε μια ταχύτατη ανασκόπηση να πω οτι αφησα σε ενα ωραιο οικόπεδο 4 ωρες μακρια απο την Αθηνα 2 μελισσια. Τα δυο γίνανε 3, τα 3 δυο γιατί τα τσάκισαν οι σφηκες, τα 2 ενα γιατι πηρα το πιο αδύναμο (μια παραφυάδα που προέκυψε απο αφεσμο) στην Αθήνα για να τη φροντίσω καλύτερα και τώρα...?
Τώρα κανενααααα...

Οταν ξεκίνησε όλο αυτό ήξερα, οχι πολυ βαθιά μεσα, μου οτι θα μας φανε οι δρόμοι. Τέσσερις ώρες απο την Αθήνα είναι πολλές. πήγαινε ελα στα βουνά χειμώνα καλοκαίρι.. ήταν πρόβλημα.

Τελικα κάπως έτσι έγινε. Μας έφαγε ο δρομος.

Μια μικρή απαλλοτρίωση του οικόπεδου, που εγινε με σκοπο να συνδεθούμε (επιτέλους) με το υπόλοιπο χωριο έτυχε να κάτσει στο σημειο που ειχα τα μελίσσια στο οικόπεδο. Δεν με πειράζει, το οτι έφτασε εκει ο δρόμος μου ανοίγει εντελως νέους ορίζοντες.
Έξαλλου το ξεμεσιασμα που εριξα για να βαλω τα μελίσσια εκει κάτω ηταν απερίγραπτο.

Το μελίσσι δεν το πάτησε καμία μπουλντόζα η εκσκαφέας. Το σηκώσαμε όμως και το πήγαμε 5 μέτρα πιο δίπλα, πράγμα ανεπίτρεπτο για αυτούς που γνωρίζουν,  αφού μια τέτοια ενέργεια αποδυναμώνει σημαντικότατα το μελίσσι (και που θα εξηγήσω σε άλλο ποστ σε αυτούς που δεν ξέρουν). Την πρωτοχρονιά που πήγα στο χωριο το μελισσι ζουσε. Οι καιρικές συνθήκες μου επέτρεψαν μονο να το τροφοδότησω.

Κάποια στιγμη θα μάθω τι κανει αλλα επειδή ενα μελίσσι = κανένα ούτως η άλλως μιλάμε για μια περίπτωση που τέλειωσε.

Με εφόδια λοιπόν οτι έμαθα απο αυτο το εγχείρημα κλείνω το Φωκίδα project και πάμε για άλλα :) Kάλο μήνα!