Friday, December 04, 2009

Μiel de l' Etna

Την προ-προηγούμενη Πέμπτη, ο καλός μας Γαβριήλ (Πεθερός πλέον) μου έφερε ένα καταπληκτικό μέλι που αγόρασε σε κάποιο μαγαζί στο Βέλγιο. Μiel de l' Etna. Όπως μου εξήγησε (και όπως του εξήγησαν), το ηφαιστειογενές έδαφος της Αίτνας ευνοεί την καλλιέργεια της πορτοκαλιάς και οι μελισσοκόμοι της περιοχής παράγουν ωραίο πορτοκαλόμελο.

bees


Πραγματικά ηταν κ ο ρ υ φ α ί ο. Κρυσταλλωμένo και ολόλευκο, με πολύ διακριτικό άρωμα και μια γεύση που μου θύμιζε μεταξύ άλλων, κάτι απο ροδόνερο και συριανό λουκούμι. Οχι όμως εκείνο που σε σερβίρει η θεία στο χωριό, που το έχει στο ντουλάπι απο πρόπερσι. Το ολοφρεσκο. Το μοσχομυρίστο :)

bees


Βασικά δεν χρειάζεται να πω αν μου άρεσε. Νομίζω οτι ο γεγονός οτι τα 250ml τέλειωσαν μέσα σε τρείς ημέρες είναι αρκετό.

Αυτο που με εντυπωσίασε είναι το πόσο προσωποποιημένη ήταν η συσκευασία. Δεν ξέρω ποιος ειναι ο κυριος, αλλα στα μάτια του απλού καταναλωτή (σε μένα δηλαδή) είναι σα να μου λεει κάποιος: γεια σας είμαι ο παραγωγός, έχω πρόσωπο και είμαι και νοικοκύρης. Πολύ ενδιαφέρουσα συσκευασία.

bees


Να δώ ποιος απ μας θα βάλει πρωτος τη φατσα του σε συσκευασία:)

Y.Γ. Ειχα μπλεξει με ένα mega project αυτον τον καιρό - μη μελισσοκομικό, το οποίο έκλεισε επιτυχώς και επιστέφτηκε και με ένα πολυ, πολύ ώραιο κρυολόγημα. Τωρα που συνέρχομαι, υποσχομαι να προσπαθήσω, να κάνω το Δεκεμβρη όσες αναρτήσεις χρωστάω. Ανεπικαιρες μεν, αλλα θα τις κάνω.

Labels: ,

Wednesday, October 07, 2009

To καλύτερο μέλι.

To ελεύθερο πενταράκι, ήταν ένα μελίσσι που υπολογίζω οτι γεννήθηκε την πρωτομαγιά του 2009.
Ηταν ένας αφεσμός που μπήκε σε μια άδεια κυψέλη και έζησε στο Κροκύλειο Δωρίδας, απο τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβρη, που το έφερα στην Αθήνα.
Σε υψόμετρο της τάξεως των 800 μέτρων, είχε την ευκαιρία σε αυτή την περίοδο να δει έλατο, "δένδρα," δηλαδή βελανιδιές και δρυς, κισσό, ρίγανη και διάφορα άλλα άνθη που ζουν στην περιοχή. Το ομορφότερο και κυριότερο χαρακτηριστικό του είναι οτι στο διάστημα αυτό, ανοίχτηκε απο μελισσοκόμο 2-3 φορές.Ολες χωρίς τη χρήση καπνου και για ελάχιστο χρόνο.
Κατα τη μεταφορά του στην Αθήνα οι δυο κερήθρες που είχαν μέλι κατέρρευσαν, αλλα δεν με ανχώσαν καθόλου. Ότι εργασία έκανα στο μελίσσι ακόμα κι εδώ έγινε χωρίς καπνό και αποκόμισα μόλις ένα κέντρισμα. (Αυτό είναι μια αξιόλογη παρατήρηση, οτι τα μελισσια που έχω στη φωκίδα είναι ασύλληπτα ηρεμα και δεκτικά σε κάθε είδους ενόχληση απο μένα).

Η κατάρρευση δε με στεναχώρησε, γιατι με "ανάγκασε" να τρυγήσω το συγκεκριμένο, ελαχιστο μέλι. Το έστυψα και το στράγγισα προσεκτικά, όχι σε μελιτοεξαγωγέα προφανώς, αλλα στο χέρι και το αποτέλεσμα ηταν μοναδικό.

honey


Mόλις 250 γρ μέλι που θα το έλεγα "αγριόμελο". Δεν είχε καμια παρέμβαση ή ενόχληση από άνθρωπο. Στους 4- 5 μήνες που αποθηκεύτηκε, δεν το είδε το φως δεν το έπιασε χερι και δεν ακούμπησε παρα μόνο 100% φυσική κερήθρα που έχτισαν ελευθέρα οι εργάτριες του. Δεν καπνίστηκε και διατήρησε μια γευση αρκετα διαφορετική απο οτιδειποτε άλλο έχω φαεί. Μπορει να φταιει αποκλειστικά και μόνο ότι είναι από φυτά που δεν είχα ξαναφαει, όπως οι δρυς, αλλα σιγουρα το οτι δεν εχει περάσει από πανο του καπνος γίνεται αντιληπτό.

Ειναι πολύ πιο σκουρο. Μου ειπαν οτι για αυτο ευθύνεται το γεγονός οτι στύφτηκε με το χερι και οτι ετσι παίρνει χρώμα απο την κερήθρα. Ειναι ομως λάθος, γιατι και το μελι που είναι διπλα του στις φωτογραφίες στημένο με το χέρι είναι και ειναι κατάξανθο.

honey


Η γεύση του είναι βαρια και ξύλινη. Στο τελος αφήνει ένα άρωμα σαν αυτο του ρεικιου.
Αν όχι το νοστιμότερο, ηταν το πιο ενδιαφέρον μελι που εχω φαει μεχρι στιγμης και ειναι αυτό που έλεγα στο προηγούμενο post. To καλυτερο μελι.

Labels: ,

Wednesday, September 30, 2009

To καλύτερο μέλι του κόσμου




bees

Κάποτε βρέθηκα σε μια συνάντηση μελισσοκόμων. Μετά από πολλά τσίπουρα και ώρες κουβέντας, μπήκαμε σε πιο φιλοσοφικά επίπεδα. Κάποιος προσπάθησε να αναπτύξει μια θεωρία- άποψη και άθελα μου του την χάλασα.

Για να ξεκινήσει την θεωρία του, ρωτούσε επίμονα ένα φίλο (μικρό μελισσοκόμο, του δικού μου βεληνεκούς) πιο είναι το καλύτερο μέλι.
Εγώ, σαν το κωλόπαιδο που διακόπτει και λέει το τέλος του ανεκδότου, πετιόμουνα κι έλεγα.
-Το δικό μου!
Ο κύριος έκανε τον αδιάφορο και επαναλάμβανε την ερώτηση στο φίλο.
Πιο είναι το καλύτερο μέλι λες εσύ?
-Το δικό μου λέμε! Ξαναπετιόμουν εγώ.
Και αυτή ακριβώς ήταν η απάντηση και αυτό ακριβώς ήθελε να πει και έρμος συνάδελφος που έπεφτε θύμα των διακοπών μου.

Αν θες τη γνώμη μου, το καλύτερο μέλι είναι το δικό μου. Όχι επειδή είναι δικό μου, αλλά επειδή εμένα ρωτάς.
Κάθε μελισσοκόμος αν αγαπά αυτό που κάνει (που το αγαπά.. αλλιώς δεν θα το έκανε, γιατί οι περισσότεροι χομπίστες είμαστε) θεωρεί το δικό του μέλι το καλύτερο. Για αυτό κόπιασε, γι αυτό κεντρίστηκε, γι αυτό έτρεξε. Όταν κάποια στιγμή το τρύγησε και το γεύτηκε, ένιωσε τον καρπό των κόπων του με τρόπο που κάνεις άλλος δεν θα εκτιμήσει.
Και για να μην υπερβάλουμε. Δεν είναι μονο τα μέλια. Ολων των μανάδων τα παιδιά ειναι τα πιο ωραία και όλων των αμπελουργών τα κρασιά ειναι τα καλύτερα (κάποτε ο πατέρας μου έπινε με ευχαρίστηση ένα κρασί του που όλοι οι άλλοι ουτε για ξύδι δεν θα βάζαμε.)

Το έργο σου είναι πάντα το πιο καλό, αρκεί να κόπιασες γι αυτό. Αυτή είναι η φύση μας. Παρόλα αυτά έβγαλα (έστω και ανορθόδοξα) απο τη φωκίδα το πρωτο μου μέλι. Και είναι και τέλειο και περιεργο και ελάχιστο. Μολις 250γρ. Το τρώω όμως σταγόνα, σταγόνα γιατι είναι το καλυτερο μέλι στον κόσμο (μέχρι το επόμενο) . Αλλα τις λεπτομέρειες θα τις πούμε σε άλλο post.

σ.σ.: το εικονιζόμενο μέλι είναι πάλι δικό μου, αλλα δεν είναι αυτό της Φωκίδας

Labels: , ,

Monday, July 16, 2007

Προετοιμασία 2

Το μελισοκομείο της Φωκίδας έχει μείνει κάπου εδω:



2 πενταράκια, το ενα σχετικα αδύναμο το αλλο σχετικα καλο, περιμενουν τη βοήθεια μου για να προοδευσουν. Σε κανένα δεν ειχει αρκετο μέλι και στα δυο εχει αρκετη γύρη και το ενα μόνο εχει ικανοποιητικό πληθυσμο και γονο. Ετσι την προηγούμενη εβδομάδα φευγοντας τους εδωσα σε ενα ειδικο ξύλινο κατασκεύασμα (θα εξηγήσω κάποια αλλη φορα πως λειτουργει) τον τροφοδότη οροφης λίγο σιρόπι. Ζαχαρόνερο δηλαδη σε αναλογία 1:1.

O σκοπός ειναι το στρεσαρισμενο απο το ταξίδι και αλλαγη περιβάλλοντος μελισσι, να εχει λίγη ετοιμη τροφη, αλλα κυρίως να μπερδέψω τη βασίλισσα, να νομισει οτι υπάρχει νεκταροέκκρισση και να μου γεννα με πιο εντατικούς ρυθμους.

Μεχρι την επόμενη εβδομάδα θα ειχε (οπως και είχε) γεννησει με πιο γρήγορους ρυθμους.

Τώρα τα μελισσακια θα ειχαν πιο πολυ πληθσυσμο και θα έπρεπε να εχουν και πιο πολυ τροφή. Ετσι στην επόμενη επιθεώρηση θα προσεθετα στο καθένα κι ενα πλαισιο με μελι το οποίο δανείστικα απο τα πιο δυνατά μελίσσια του Υμηττου.


5 πλαίσια που ειχαν πριν κι ενα το μελι 6. Αρα πάμε σε μεγαλύτερο χωρο.


Με 85 ευρώ αγόρασα τις εικονιζόμενες μονο οροφες κυψέλες με κινητους πατους, αγόρασα καμια 30αρια φύλλα κερήθρας και 2 σηνδετηράκια για τις κυψέλες.



Στο πέρας της προηγούμενη εβδομάδα τις έκανα όμορφες (τις εβαψα) και την περασμένη Παρασκευή πήγαν προς αντικατάσταση των 5αριων...

Labels: , , ,

Wednesday, February 07, 2007

Zambian Honey Hunting

Σήμερα λοιπόν το πρωι ο Αθήναιος μου έστειλε αυτο το video, το οποίο με ενθουσίασε. Συλλογή μελιου στη Ζαμπια... Δεν ειναι απαραίτητο οτι αυτο το βιντεο θα ενθουσιάσει οποιον το δει, εξίσου πολύ με εμενα. Ο τροπος που ασκουν τη μελισσοκομία ειναι εξαιρετικά πρωτόγονος Οπως εγραψα και πιο πριν, η διαφορα τους απο την αρκουδα ειναι οτι παίρνουν και το κερι!

Εχουν καποιες ψαθινες κυψέλες πανω σε ενα δεντρο. Καποιος θαρραλέος σκαρφαλώνει ξυπόλητος, με μοναδική του προστασία ενα τεραστιο κατασκευασμα απο φύλλα και κλαδιά, που καίγεται και ο καπνός του κρατά ήρεμες τις μέλισσες. Παιρνει απο τα καλάθια τις κερύθρες που έχουν μέλι, ουσιαστικά καταστρεφοντας μερος της φωλιάς (εδω φαινεται η αξία του κινητου πλαίσιου και οτι αυτο δεν ζημιώνει το μελισσι κατα τον τρυγο). Το χανω λίγο στην εξαγωγή του μελιου... Δεν δειχνει κατι σχετικο αλλα δειχνε το βρασμο- λιωσιμο μιας σκουρόχρωμης μαζας που δεν ειναι αλλη απο οτι έμεινε απο την κερήθρα μετα τον τρύγο. Αυτο φιλτράρετε απο ενα λεπτο ύφασμα και πεφτει σε κρύο νερο. Το καθαρό κερι, λευκο-κιτρινο επιπλέει και συλλέγεται δημιουγώντας μια μεγάλη πλακα (μάλιστα κατι χαράζουν πανω).

Αυτο μου φάνηκε πολυ ενδιαφέρον ειναι οτι μετα την "λεηλασία" οι αφύλαχτοι μελισσοκόμοι κάθονται καλύπτουν μονο τα κεφάλια και τα πρόσωπα τους και προσπαθούν αν διώξουν τις μέλισσες που προφανώς θα τους εχουν θερίσει!

Ελεγα λοιπον οτι δεν ειναι απαραίτητο οτι αυτο το βιντεο θα ενθουσιάσει όποιον το δει, εξίσου πολύ με εμένα, αν δεν εχει γνώση του πως συλλέγεται το μελι στα σύγχρονα μελισσκομια.

Μπορει ισως να καταλάβει προς τι ο ενθουσιασμός μου, αν δει την κιθάρα και ακούσει τη μουσική. Ειναι το ιδιο. Οτι απόσταση εχει αυτο το περίεργο όργανο απο μια κιθάρα όπως την ξέρουμε εμεις, εχει κι ο τρόπος που ασκούν τη μελισσκομομια οι πρωταγωνιστές του βιντεο.

Ενα τετραχορδο πιθανοτατα αυτοσχεδιο όργανο, με μικρες ικανότητες και ενας αμφιβόλου ικανοτήτων τραγουδιστης, που βγαζουν όμως μια ζωντανια και φρεσκαδα που τη θαυμαζεις και στη μεταβιβαζουν. Οπως χαμογελας ακουγοντας αυτο το τραγουδι ετσι χαμογελάς και βλέποντας τον αμάσητο μελισσκομομο, να πηγαινει με το κιτρινο δικτυοτο αμάνικο στα μελισσια και να τρωει τον καρπο του κυνηγιου του.

Τι σημασια έχει αν εγω ξερω κόλπα να βγαλω το 15απλο μέλι με μηδαμινο συγκριτικα κόπο. Το χαμόγελο στη φατσα της μαυρούλας μαμας δεν αλλαζει. Ουτε η καταπληκτικη περήφανη πόζα των μελισσοκόμων στο τελος του βιντεο για τη φωτογραφία. Ας πανε οι Αγγλοι να τους μαθουν μελισσκομια :) Aυτο δεν θα το ζήσουν ποτε. Aθήναιε ευχαριστώ πολυ.
Ειλικρινα μου αρεσε παρα πολυ. (οσο για το mail μου που δεν υπάρχει στο site... θα το διορθώσω συντομο. Ως τότε kostas.koutsoukos at gmail.com)

Labels: ,

Sunday, February 04, 2007

Βαμβακόμελο



Οταν ήμουν μικρός επισκεπτόμασταν συχνα με την οικογένεια μου, ενα φίλο του πατέρα μου, επαγγελματία μελισσοκόμο, στον Μυτικα Ευβοίας. Μας βολευε να περνάμε απο εκει κατα την επιστροφή μας απο την Ερετρια στην Αθηνα. Ο πατέρας μου έκανε τις τυπικές μελισσοκομικές συζητήσεις έπινε τα κρασακια του και ενίοτε αγόραζε και καμια ποικιλία μελιου που εκείνος δεν μπορούσε να παράγει.

Ο φίλος ειχει ενα τραπέζι στην υπόγεια αποθήκη-εργαστήρι του γεμάτο με βαζάκια απο δειγματα των μελιών που εμπορευόταν.

Ενα εντυπωσιακό τραπέζι, τόσο για τα ομορφα, γευστικα βαζακια που σήκωνε, όσο και για το οτι καθε πόδι του πατούσε πανω, η καλύτερα μέσα, σε ενα κεσεδάκι με νερο. Δημιουργούνταν ετσι μια υγρη ταφρος σε κάθε πόδι, που εμπόδιζε τυχόν μερμύγκια-πειρατές να βάλουν χέρι στο θησαυρό που σηκωνε το τραπέζι-φρούριο.

Εκει λοιπόν πρωτο ακουσα και για το βαβμακόμελο. Υποθέτω η παιδική φαντασία μου δημιούργησε μια ασχημη εικόνα για αυτο το μέλι απο το ονομα του και μόνο. Για καποιο περιεργο λόγο συνδύασα το βαμβακι με το μελι και εφιταξα εικόνες στο μυαλό μου με μελια που μπορει να έβρισκες σε αυτα ινες απο βαμβακι και κλωστές!!! Δεν το αγοράσαμε τότε. Οχι γιατι η δικη μου φαντασία οργίαζε, αλλα γιατι το μέλι αυτο δεν άρεσε γενικα στον πατέρα μου και ο οποίος ενώ δεν το ειχα δοκιμάσει ποτε μου το μεταβίβασε στην πορεία. Τελικα δοκίμασα μια δυο φορες μεγαλύτερος αλλα ποτε δεν επιδίωξα να καταναλώσω μεγάλες ποσότητες.

Ηρθε λοιπόν ο αγαπητός συν bloggo-γραφος beehappy την προηγούμενη Πεμπτη να μου ανοιξει τα μάτια. Το κατάφερε αυτο με ενα εξαίρετο - κρυστάλλωμένο βαβμακόμελο δικής του παραγωγής που ειχε φίνο λεπτο άρωμα και μια ελαφριά, ελαφρια γευση που νομίζεις οτι παει με όλα. Φαντάζομαι παντα έτσι ήταν το βαμβακόμελο. Δεν αλλαξε κατι τώρα. Απλα δεν το θυμόμουνα εγω και δεν το αγόραζα.



To κρυσταλλωμένο βαμβακόμελο

Απο την άλλη δεν ξέρω και πόσο έυκολο ειναι να το βρεις τελικα. Το βαβακόμελο παραγεται σε μεγάλες ποσότητες γιατι το βαβμακι ευδοκιμει και καλλιεργειται σε πολλές περιοχές της ελλαδας. Επίσης η συλλογη του νεκταρος απο τις μέλισσες γίνεται στην ιδιεταιρα δυσκολη περίοδο του Αυγούστου οπότε αποτελει μια όαση σε περιόδους που κανονικά δεν υπάρχει τροφή. Γενικα αποτελει θησαυρό για το μελισσοκομο, που αν μεταφερει τα μελισσια του πχ στις καλλιεργειες της θήβας τον Αυγουστο, θα βγάλει μια σεβαστή ποσότητα. Δεν ειναι όμως τόσο σεβαστό απο τον καταναλωτη.

Αυτο που το κανει να μοιαζει ύποπτο, ειναι η αγνοια. Επειδη το μέλι αυτο κρυσταλλώνει ταχύτατα κι επειδη δεν εχει ουτε εντονη μυρωδια ούτε σκουρο χρώμα (αντιθετα ειναι εντελως αχρωμο και μαλιστα μετα το κρυστάλλωμα γινεται λευκό) ο κόσμος νομίζει οτι εχει καποιο πρόβλημα, ειναι νοθευμένο η δεν ξέρω τι αλλο.

Θυμίζω οτι δεν υπάρχει καλο η κακο μέλι. Το αν αρεσει σε καποιον η οχι ειναι υποκιεμενικο και θέμα γούστου. Το καθε μέλι έχει αλλα πλεονεκτήματα σε σχεση με τα αλλα.Το βαβμακι πχ. "έχει την υψηλότερη βακτηριοκτόνο δράση απ όλα τα αλλα μέλια αφου είναι πλουσιότερο σε υπεροξείδιο του υδρογόνου." (πηγη melinet.gr) (που σημαινει λαικά, οτι αν εχεις πονολαιμο θα ειναι καλύτερο απο ενα Ελατίσιο.)

Οπως έλεγε κι ο Αθήναιος στο post για τη μελι ακκακίας, τα πιο "ελαφρια" μέλια βρισκουν πολυ καλή χρήση στη ζαχαροπλαστική κι οπως προτείνει στο ιδιο post και ο παγωγός συνδυάζεται πολύ ωραία με άλλα μελια.



Το μέλι αφου το αποκρυστάλλωσα και έγινε παλι ρευστό, σχεδόν ολόλευκο και ακαταμάχητα προκλητικο...


Εγω αυτο που έχω να πω ειναι οτι το μελι αυτο μου φανηκε εντυπωσικα νόστιμο, οτι θα το δικιμασω απόψε και σε ρακόμελο γιατι κατι μου λεει οτι θα γραψει... και κυρίως,

Γεια στα χερια του μερακλη παραγωγου του :)))

Labels: ,

Sunday, January 21, 2007

Το Zαχαρωμένο μελι.

Κουταλι με κρυσταλλωμενο μελι

Zαχαρωμένο μελι. Αυτή η έκφραση δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Είναι λανθασμένη, άδικη και παραπλανητική
Πως έχουν τα πράγματα:Σε αντίθεση με τη ζάχαρη, το μέλι ειναι πρόσμιξη δεκαδων χημικών ενώσεων και διαφορετικών συστατικων. Μαλιστα αν δεν κανω λάθος ειναι μια απο τα ελάχιστα προϊόντα που δεν εχει ακόμα σταθεί δυνατόν να αναπαραχθούν τεχνητά απο τον άνθρωπο σε εργαστήριο. Η συγκέντρωση γλυκόζης και του νερού, η περιεκτικότητα του σε γύρη, η παρουσία του ζαχάρου μελιζιτόζη κ.α. διαφοροποιούν το ενα μέλι απο το άλλο αλλά και επηρεάζουν την ταχύτητα μιας φυσικής διεργασίας που λέγεται κρυστάλλωση.

Κουταλι με μη κρυσταλλωμενο μελι

Η κρυστάλλωση ειναι απόλυτα φυσιολογική και επέρχεται σχεδόν πάντα, σε όλα τα μελια, σε χρονο σχετικό με το είδος του μελιου. Το μόνο μέλι που δεν κρυσταλλώνει ειναι αυτο απο τα κωνοφόρα δέντρα. (Ελατο και πευκο πχ. προσοχη όμως, ενα μελι που μας πουληθηκε για ελατόμελο αλλα τελικα κρυστάλλωσε μερικώς, στα 2 χρόνια, δεν σημαινει οτι εχει καποιο προβλημα. Απλα μπορει να περιέχει και ανθόμελο)Δηλαδή πιο απλά και ειδικα (σαφως ειναι και αλλοι οι παράγοντες) ενα μέλι με υψηλή περιεκτικότητα σε γύρη (οπως το ανθόμελο) θα κρυσταλλώσει μοιραία μετα απο 3, 6, 12 μήνες (??) ανάλογα την περιεκτικότητα, ενώ ενα μέλι που ειναι ανακατεμένο πευκο και ανθόμελο πολυ αργότερα κι ενα μελι απο πευκο μόνο, σχεδόν ποτε.
Παραθέτω τμήμα απο κείμενο του Α.Θρασύβουλου απο τη σχολή Γεωπονίας απο το Α.Π.Θεσσαλονίκης, που μπορεί να βρεί κανεις εδώ
Το μέλι ως υπερκορο διάλυμα (περιεχει περισσότερα ζαχαρα απο εκείνα που μπορει να συγρκατησει), ειναι ασταθές και εχει την ταση να καταβυθίσει την περίσσεια ζαχάρων. Στην αρχή σχηματίζονται μικροί κρύσταλλοι απο γλυκόζη στα τοιχώματα και στον πυθμένα του δοχείου και αργότερα προστίθενται νεοι μεχρι να εμφανιστουν συσσωματώμτα γλύκόζης.

συγκριση των δυο και οι χαρακτηριστικοι κρύσταλλοι στα τοιχώματα του δοχείου που ξεκιναει η κρυσταλλωση


ο πυθμένας του δοχείου εχει κρυσταλλώσει στο σύνολο του και ακόμα και αν γύρει το βαζο δεν αλλαζει θέση. Εχει σχεδόν στερεοποιηθει. Σταδιακα όλο το περιχόμενο θα γίνει ετσι.


Ενα κρυσταλλωμένο μέλι έχει μια κάπως αντιαισθητική όψη και δεν ειναι ελκυστικό για κατανάλωση. Aυτο βέβαια ειναι υποκειμενικό, αφου π.χ. λαοι όπως οι Γερμανοί, το καταναλώνουν και ετσι, θεωρώντας το μάλιστα πιο ώριμο.
Στην Ελλάδα τα πράγματα δεν ειναι ιδια. Υπάρχει μια δυσπιστία απέναντι στο κρυσταλλωμένο μέλι ίσως λόγω της ηθικής που μας έχουν συνηθίσει οι συμπολίτες μας αλλα και λόγω της εικόνας και ονομασιας που δίνουν στο κρυσταλλωμένο μέλι. Επειδη αποκτα μια κρυσταλλική δομή παρόμοια αισθητικά με αυτη της βρεγμένης ζάχαρης, λενε οτι το μελι ζαχάρωσε, πράγμα που αφήνει τη φαντασία του αδαή να καλπάζει. Μια άλλη λανθασμένη ονομασία ειναι το πάγωμα Αυτο πιθανολογώ οτι προκύπτει , πρώτον γιατι το μέλι στην κατασταση αυτη στερεοποιείται και ίσως το συνδυάζουμε με τον παγό, δευτερον γιατι το μέλι κατα βαση συλλεγέται απο τον ανρθωπο τους θερμούς μήνες (ανοιξη - καλοκαίρι- και φθινώπορο) και αναλογα με την συσταση του , κρυσταλλώνει κατα τους χειμερινούς μήνες και δημιουργείται η ψευδαίσθηση οτι ευθύνεται για αυτο το κρυο. Το τριτο και κυριότερο αίτιο της παράφρασις "το μέλι παγώνει" οφείλατε στη λύση του προβλήματος.

Την υψηλή θερμοκρασία
Αν ενα μέλι ζεσταθει μετα τη συλλογή του ειτε θα αργήσει πολυ να κυρσταλλώσει ειτε δεν θα κρυσταλλώσει ποτε. Αν παλι ενα ηδη κρυσταλλωμένο μέλι θερμανθει, τοτε θα επανέλθει στην κανονικη του δομή και ρευστοποιηθεί
Η γνωση αυτης της τεχνικής κανει τις εταιρεις που προμηθευουν τα εμπορικα με μελι, να ζεσταίνουν το μέλι τους πριν το συσκευάσουν ωστε αν αποφύγουν να δυσαρεστήσουν τον καταναλωτη πελάτη τους, με ενα κρυσταλλωμενο προιον (αν ειχες σε ενα ραφι 2 μελια ενα κρυσταλλωμενο κι ενα οχι, θα αγόραζες σιγουρα το ρευστο)Αυτη η λύση όμως εχει κινδύνους αφου ενα μέλι που εχει θερμανθει σε 70 βαθμους κελσιου για περισσότερο απο 5 λεπτα χανει τεράστιο μέρος των θρεπτικών συστατικών του αρα και τη διατροφική του αξία.
Κατα τη γνωμη μου αυτη ειναι και η κυριότερη αιτία που πιστεύω οτι δεν ειναι σκόπιμο να αγοράζει κανεις συσκευασμένα μελια, αλλα απο γνωστό του παραγωγο. Εαν το μέλι που αγόρασες δεν εχει περάσει τετοια θερμικη επεξεργασία θα ειναι κορυφαίο .Ειτε θα το καταναλώσεις συντομα και δεν θα προλαβει να κρυσταλλώσει. ειτε θα κρυσταλλώσει και θα αναλάβεις την αποκρυστάλλωση του εσυ με την ευθύνη των πράξεων σου
Δηλαδη θερμαίνοντας το ήδη κρυσταλλωμενο μέλι σε λογικες θερμοκρασίες, για πολύ λίγο χρόνο δεν θα το χαλάσεις. Μπορει να γινει χρήση μπεν μαρι ή να φτιαξουμε ενα αυτοσχεδιο με μια κατσαρόλα με ζεστό νερο, και στον πυθμένα για να μην ερθει σε επαφη το δοχειο μελιου με τον καυτο πατο της κατσρόλας να βάλουμε κάποιο αντικειμενο (πχ ενα δυο κουτάλια). Μπορουμε επίσης να αποθηκέυουμε το μέλι μας σε ζεστα μέρη όπως πχ πανω απο το καλοριφερ. Γενικα δεν πρεπει να φοβόμαστε τα κρυσταλλωνμενα μέλια (αντιθετα ειναι σημαδι αγνου μελιου) κα δεν πρέπει να μας φοβίζει να το ζεστανουμε χαλαρα ωστε να το επανεφέρουμε.

Labels:

Sunday, September 24, 2006

Μήλα ψημένα με μέλι

Δεν ειμαι σίγουρος για τις καιρικές συνθήκες του Σαββατοκύριακου στην Αθήνα (όπου μένω κανονικά). Εκεί που ήμουν εγώ όμως, οι συνθήκες υπήρξαν ιδανικές για ψητά μήλα.

Τα μήλα ταιριάζουν με το μέλι, τόσο στις λέξεις, όσο και στην πράξη. Το Σάββατο το απόγευμα, μετά απο ένα καλό γεύμα και κανα δυο τσιπουράκια, με το χαλάζι να αρχίζει να κοπανά ενοχλητικα τους τσίγκους, το τζακάκι αναμένο, τις φιρικιές του πατέρα μου κλαίνε τους καρπούς τους που πέφτουν πληγωμένοι στο έδαφος και 2 κιλά ελατόμελου να περιμένουν υπομονετικά στον τενεκάκο τους... όλα φώναζαν. ΨΗΣΕ ΜΗΛΑΑΑΑΑΑΑ.



Απλά λοιπόν κι εύκολα.
1. Κοβεις τα μήλα στη μέση.
2. Σχηματίζεις ένα κενο στη μεση καθε μισού μήλου, απο όπου αφαιρείς τα κουκούτσια και λίγη απο την ψίχα τους.
3. Γεμίζεις τα κενα με μια κουταλια ελατόμελο.
4. Ριχνεις μπόλικη κανέλα στο υπόλοιπο.
5 ."Ξανασυναρμολογείς" τα μήλα με την απλή αυτή γέμιση, τυλίγοντας τα σφιχτά με αλουμινόχαρτο και τα ψήνεις...




Απλό αλλα ευχάριστο.
Υποθέτω θα έχει χιλιαδες παραλλαγές. Προς το παρόν παντως κάνω αυτό...

6. (66...) Σημαντικό είναι να τυλίξεις καλα τα μήλα και να τα σταθεροποιήσεις γιατι εγω τα άφησα λίγο χύμα για να τα φωτογραφίσω... με αποτέλεσμα αυτη τη φορά να μην πετύχουν και τόσο... Δεν πειράζει όμως, θα ξαναβρέξει :)




Labels: ,

Monday, August 21, 2006

Kαύσωνας

Το γεγονος οτι πιασαμε τους 42 βαθμους υπο σκια δεν αφήνει ουτε τα μελίσσια αδιαφορα. Τουλάχιστον σε μια κυψέλη μου (αυτη που την βλέπει ο ήλιος περισσότερο απο τις αλλες) τα κέρινα κελια μαλάκωσαν τόσο απο τη ζέστη, που δεν αντεξαν το βάρος του μελιου που περιείχαν.


Δεν έχω ακόμα πλήρη εικόνα της ζημιάς. Δεν ανοιξα και ουτε θα ανoίξω σύντομα τις κυψέλες. Αν κουνήσω τα πλαίσια τώρα που είναι μαλακα, υπάρχει κινδυνος να τα καταστρεψω. Το μονο που έκανα ήταν να φτιάξω διαφορες πρόχειρες κατασκευες με σκοπό να σκιάσω τα μελίσσια.

Οταν το ανακάλυψα χτες το μεσημέρι πανικοβλήθηκα ελαφρώς. Το πρωι ήμουνα εκει κι έφτιαχνα εναν αυτοσχεδιο ηλιακο κηροτίκτη (για να λιωνω τα παλια κερια με τη βοήθεια του ήλιου). Ολα ήταν μια χαρα. Σκοπευα μολις μειωθει η ζέστη να τα ανοιξω για επιθεώρηση. Αργότερα το απογευματάκι που ξαναπήγα βλέπω το μέλι να ρέει εκτος κυψέλης και πάνω του δεκάδες μέλισσες...

Λεηλασία! Φοβήθηκα οτι θα μαζευτουν μέλισσες κι απο τις άλλες κυψέλες και θα γίνει μάχη. Καθάρισα το μέλι που ειχε πέσει στο έδαφος ωστε να μην προκαλέσει άλλες, δρόσισα όπως, όπως την κυψέλη και άφησα τα υπόλοιπα στις μέλισσες. Βασικα ανοιξα για πολύ λίγο τα καπάκια ωστε να αλλαξει ο αέρας στο εσωτερικό. Εριξα νερο, εξωτερικα στα τοιχώματα ώστε να πάρει λίγο το πολύ κάψιμο (στο μεταλικό καπάκι τηγάνιζες αυγα) και σκέπασα τις κυψέλες με διάφορα υλικα ώστε να μην τις χτυπά ο ήλιος απευθείας.

Το μέλι στην είσοδο ειχε μεγάλο φωτογραφικο ενδιαφέρον. Οι μέλισσες στην προσπάθεια να το περιμαζεψουν έπεφταν μέσα.

Αλλες πνιγονταν κι άλλες εβγαινάν έξω ανήμπορες να κουνήσουν φτερα και πόδια.


Οι καθαρές εργάτριες αναλάμβαναν να τις καθαρίσουν, (υποθέτω όχι για να τις σώσουν, δεν χωράνε φιλεσπλαχνίες στο πολίτευμα τις κυψέλης, αλλα για να πάρουν το μέλι απο πάνω τους). Σε καμια ώρα το καθάρισαν και το επανατοποθέτησαν στο εσωτερικο.


Ειναι χαρακτηριστικές οι φωτογραφίες απο τις μέλισσες που στη διαρκεια του πανικου στεκόντουσαν στην είσοδο παραταγμένες και κουνουσαν τα φτερα τους με σκοπο να αερίσουν και να δροσίσουν την κυψέλη.



υ.γ. το εκνευριστικό ειναι οτι μεσα σε όλη αυτη την κατάσταση εμφανιζόταν και το σερσένι του προηγούμενου post και έκλεβε μέλισσες...

Labels: ,

Tuesday, May 23, 2006

Aκακία

Το μέλι απο ακακία ειναι υπερβολικά ανοιχτόχρωμο και εχει λεπτό αλλα ιδιαίτερο άρωμα και δροσερή γεύση. Προσωπικά μου θυμίζει φρούτα, ροδάκινα, βερύκοκα και γερμάδες :) Αυτο όμως, ειναι μια μάλλον υποκειμενική άποψη.

Αυτά το γνώριζα εν μέρη, μιας και κάποια απο τα μελίσσια μου, ειναι τοποθετημένα σε τέτοια σημεία, που παίρνουν τροφή απο ακακίες. Το μέλι μου όμως είναι πάντα πρόσμιξη και ποτε δεν έτυχε να δοκιμάσω μέλι αποκλειστικά φτιαγμένο απο αυτό το φυτό.

Εκτός απο σήμερα... που τη γευση αυτή, μου την επιβεβαίωσε ο φίλος μου Γιώργος.



Μου έφερε ένα Γαλλικό μέλι αποκλειστικα απο ακακία, το οποίο με εντυπωσίασε κυρίως απο το χρώμα του και το λεπτό άρωμα του ή μάλλον απο τη διαφάνεια του...



Η ακακία ειναι ένα φυτό με πάρα πολλές διαφορετικές παραλλαγές. Για τα μέλια τους, φημίζονται οι Ρουμάνοι, που έχουν τεράστιες φυτεμένες εκτάσεις.
Όσο δοκιμάζω πάντως τόσο επιμένω οτι τα Ελατίσια ειναι τα πιο αγαπημένα μου μέλια.

Labels: ,