Thursday, May 14, 2009

H κατάρα του συνδρομητικού εντύπου...

Kληρονομικό χάρισμα.
Μια ζωή ξεχνάς να το πληρώσεις και πρέπει να στο θυμίζουν. Ήρθαν κι αυτόν το μήνα, τα δυο κλαδικά περιοδικά που αγοράζω ("επιθεώρηση" και "βήμα", με υπενθύμιση πληρωμής. Τι τραβάνε κι αυτοί οι άνθρωποι. Είναι κλασικό όμως το πρόβλημα. Παραθέτω και τα πειστήρια:

Μελισσοκομική Ελλάς, έτος Ι, τεύχος 111, Μάρτιος 1960... Στην πρώτη σελίδα βρίσκουμε ένθετο, ένα ροζοκόκκινο χαρτάκι :D

bees

Labels: ,

Friday, April 03, 2009

Ο φακός

Έβγαζα φωτογραφίες αυγά μελισσών την προηγούμενη εβδομάδα. Γενικά κάποιες στιγμές είχα στραβωθεί να ψάξω να βρώ αυγά.

bees


Στον μελισσοκόμο είναι αρκετά εύκολο αν και το αυγό όπως φαίνεται και στη φωτογραφία είναι εξαιρετικά μικρό. Το μέτρο σύγκρισης δίπλα του είναι μια βελόνα.

bees


Όμως η ηλικία και η κακή όραση σε κάποιες περιπτώσεις κάνει την παρατήρηση της μέλισσας δύσκολη. Δεν έχω τέτοια θέματα ακόμα, είμαι αρκετά μικρός, αλλά ποτέ δεν είμαστε μακριά.

bees


Ο παππούς μου είχε εναν αυτοσχέδιο μεγεθυντικό φακό τον οποίο τρακάρω πυκνά συχνά χαμένο ανάμεσα σε εργαλεία και επειδή στην τελευταία μας συνάντηση πραγματικά υπήρχε ανάγκη λεπτομερούς παρατήρησης (η οποία όπως όπως είπα για μένα ακόμα είναι εφικτή με γυμνό μάτι) μου φάνηκε ενδιαφέρον να τον φωτογραφίσω και να τον βάλω στο blog. Είναι η βάση από μια κονσέρβα και ένα κομμάτι της για λαβή και ένα κομμάτι χοντρό παραμορφωτικό γυαλί. Υποθέτω στα χρόνια του, τη δουλειά του θα την έκανε.

bees


bees

Labels: ,

Sunday, September 14, 2008

To μελισσοντούλαπο.

Έτσι θα αποκαλούσα ένα ντουλάπι, ύψους περίπου 1,80μ που βρίσκετε ακόμα στο μελισσοκομείο του παππού. Το ντουλάπι αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο, από ένα σκελετό από καδρονάκια, πάνω στον οποίο είναι καρφωμένα κόντρα πλακέ. Αφήνουν ένα μεγάλο άνοιγμα στο μπροστά μέρος, που κλείνει με μια αντίστοιχης κατασκευής πόρτα. Σκελετός από καδρονάκια, καλυμμένα με κόντρα πλακέ.


bees



bees

Η διαφορά από μια κανονική ντουλάπα, είναι ότι στο εσωτερικό υπάρχουν ράγες - ραφάκια, τοποθετημένες και μετρημένες έτσι, ώστε να μπορεί κανείς να κρεμάσει επιτυχώς περίπου 300 πλαίσια, όπως το υπολογίζω.


bees

Ακόμα και σήμερα υπάρχουν μέσα καμία 10αρια σκοροφαγωμένα, για να θυμίζουν τον τρόπο λειτουργίας. Και είναι πολύ ειρωνικό οτι ειναι σκοροφαγωμένα, γιατι αυτο ακριβώς εξυπηρετούσε το ντουλάπι.


bees

Οταν γινόταν τρύγος τα καθαρά πλαίσια τοποθετούνταν εκει μέσα. Άλλα επέστρεφαν αργότερα στην κυψέλη κι άλλα έμεναν εκεί για αποθήκευση. Αντίστοιχα και τα πλαίσια που έβγαιναν από τις κυψέλες για να "ξεχειμωνιάζουν" με λιγότερα πατώματα αποθηκευόταν εκεί.

Ο κηρόσκορος που κάποια στιγμή μετά την εγκατάλειψη των μελισσιών, αλώνισε εκει μέσα, δεν μπορούσε να ζήσει στο ντουλάπι, αφού ανα τακτά χρονικά διαστήματα, ο παππούς έβαζε μέσα "θειαφοφυτίλια" και τα έκαιγε. Άφηνε δηλαδή μεσα σε καποιο μεταλλικό σκεύος κομμάτια ύφασμα, βουτηγμένα στο θειάφι, τα οποία μετά την καύση τους, άφηναν ένα βαρύ καπνό, που έπνιγε τόσο τις προνύμφες, όσο και τις πεταλούδες του σκόρου, καθιστώντας αδύνατη την αναπαραγωγή τους και καταστροφή των πολύτιμων κερηθρών.


bees
Tα ραφάκια ήταν τοποθετημένα έτσι, ώστε να μπορούν να "φιλοξενούν" κανονικά αλλα και "μισά" πλαίσια απο μικρά πατώματα.

Σήμερα ο κηρόσκορος καταπολεμάτε με αντίστοιχες κατασκευές αποθήκευσης που τον σκοτώνουν όμως με την εφαρμογή έντονου ψύχους. Περισσότερα για τον κηρόσκορο, εδώ κι εδώ.

Labels: , ,

Monday, September 01, 2008

H νούμερο τρία.

Στα χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου να επισκέπτομαι το χωριό του πατέρα μου (34 τον αριθμό αν και δεν τα θυμάμαι όλα) πάντα είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα ενασχόληση.

Να σκαλίζω το κατώι (υπόγειο του σπιτιού) και να ανακαλύπτω πράγματα. Όποτε έμπαινα εκει κατι έβρισκα που δεν το ειχα ξαναβρεί αν και μπαινω πολυ πολύ συχνα. Ο λόγος απλός. Δεν ειναι οτι δεν έψαχνα καλα, αλλα οτι οσοι έχουμε περάσει απο εκει μέσα έχουμε την κληρονομική τάση να πετάμε πολύ δύσκολα κατι... γιατι μπορει στο μέλλον να χρειαστεί....

Υπάρχουν λοιπόν αναρίθμητα και απίθανα πράγματα.

Αυτο προφανώς ισχύει και για το κτίριο που λειτουργούσε ως μελισσοκομείο του παππού μου. Ετσι τώρα ψάχνοντας να βρω ένα κομμάτι σύρμα που ήθελα, ανακάλυψα μέσα στο σωρό των δεκάδων παλιών κυψελών και εν δυνάμει καυσόξυλων, μια κυψέλη διαφορετική απο τις άλλες. Την νούμερο 3! Ο αριθμός της δηλώνει οτι ηταν ειδική στη σειρά αρίθμησης των κυψελών και πρωτεύον ίσως εργαλείο (?).

bees


Το θέμα ειναι οτι έχει ιδιαίτερο σχήμα. Το υψος της ειναι μεγαλύτερο του πλάτους της. Δεν χωρά μεσα της κανένα απο τα πλαίσια που έχει στο χώρο. Δεν βρήκα ούτε το καπάκι της ουτε και αλλη σαν αυτή. Τι εξυπηρετούσε δεν ξέρω. Ουτε πως λειτουργούσε.

bees


Αυτο που ξέρω και χαίρομαι ειναι οτι η ανακάλυψη εκει μέσα δεν έχει τελειωμό. Παλίοτερα που εβγαζα ακόμα με φιλμ είχα πετάξει τη συσκευασία ενος 100αριου kodak πισω απο τον μεγαλύτερο σωρό με κυψέλες. Την ώρα που το πέταξα είχα στο μυαλό μου οτι καποια μέρα θα πρεπει επιτέλους να βάλω μια ταξη και να ανακαινίσω το κτίριο. Το κόλπο ήταν το εξής. Οταν καποτε θα μετακινόυσα το σωρο, θα έβρισκα τη συσκευασια και απο τη χρονολογία που γράφει πανω της (συνήθως είχαν 4-5 χρόνια ημερομηνια ληξης) Θα έβλεπα πόσα χρόνια προσπαθώ να το κάνω αυτο. Μέχρι τότε μάλλον θα ανακαλύπτω πράγματα.

Βλέπω τόσο ψωμί που θα ανοίξω ενα νέο label με το τιτλο "του Παππού" ώστε να τα βρίσκει κανεις όλα μαζεμένα.

Labels: ,

Sunday, January 20, 2008

Kαπνιστρο II

Αυτό ειναι ένα καπνιστήρι του παππού μου...

bees

Κι αυτο ειναι το δικό μου.

bees

Οπως πολυ σωστα ειπε ο φίλος μου ο Λευτέρης οταν τα ειδε και τα δυο μαζι: Eιναι σαν να πηρες το παλίο και το πέρασες απο το Pimp my ride... :D
H αρχη λειτουργίας ειναι ακριβώς η ιδια. Μια δυο λεπτομέρειες κανουν τη δίφορα. Ενα μεταλλικό πλέγμα για να μην καίγεσαι αν καταλαθος ακουμπήσεις το σώμα, το πανω μερος απο το κατω χωρίζουν με εναν μεντεσε και δεν αποσπώνται τελείως οπως το παλιο και ενα διάτρητο διάφραγμα εμποδίζει το καύσιμο να βγει εξω απο το στόμιο κανοντας παράλληλα και τον καπνο πιο "δροσερό".

bees

Το καυσιμο? τι ειναι ομως το καυσιμο. Καθε τι που καιγεται και καπνιζει μπορει να μπει μέσα στο καπνιστηρι και να καει. Αρκει να μυριζει καλα. Βλέπεις το κερι και το μελι ειναι σουπερ απορροφητικά σε μυρωδιές και ειναι δυνατον αν ψεκάζεις απευθειας στα πλαίσια να δημιουργήσεις νεες γευσεις... oχι παντα καλές. *
Το ιδανικο καύσιμο ειναι πευκοβελόνες νομιζω. Μυριζουν ωραία και ειναι σουπερ εύφλεκτες γιατι εχουν μεσα ρετσίνι. Σε μερη που δεν υπάρχουν πευκα βαζουν οτι λογής ξερα χόρτα βρίσκουν. Παλια εβαζαν ξερες σβουνιες γάιδαρος που ηταν γεματες αχυρο η κακη μυρωδια τους ξύπνισε. Αλλοι βαζουν ακονιζιά. Δεν υπάρχει κανόνας

Αλλοι παλι βαζουν υφάσματα. Οι πευκοβελόνες ειναι κατι που μπορεις να βρεις στα περισσότερα μερη της Ελλαδας. Προσωπικά οταν βρίσκομαι σε χώρους που εχει πευκοβελονες μαζευω σακουλές και εχω καβατζα στα μερη που δεν βρίσκω. (πχ στο χωριο παω με τις δικες μου...) Τρωω δούλεμα για αυτη μου την επιλογή αλλα με βολευει και συνεχίζω να το κανω. Δούλεμα τρωω και για τα μετρα ασφάλειας που έπαιρνα το καλοκαίρι αλλα μετα τις φωτιες θορυβήθηκα και δεν μπορω.
Λοιπον. Οταν παω στα μελίσσια εκτος απο το οτι προσέχω που αναβω το καπνιστηρι, παίρνω μαζι και πυροσβεστήρα αυτοκίνητου.Τουλάχιστον αν γίνει καμια στραβη να προσπαθήσω να προλάβω κατι μονος μου. Ενα αλλο πραγμα που κανω ειναι οτι δεν σβηνω το καπνιστηρι αδειάζοντας το, οταν τελειώνω με τις μέλισσες. Εχω ενα μεγαλο φελο (πατεντα του πατέρα ειναι αυτο) και καπακώνω το στομιο. Περιμενω λιγη ωρα και το καπνιστηρι ελλείψει οξυγόνου σχεδον σβηνει. Τοτε φευγω και το σβήνω εντελώς σε ασφαλές μερος, μακρια απο το μελισσοκομιο και το δασος.

Υπάρχουν και άλλες συσκευές καπνου αλλα δεν νομιζω οτι παρέχουν καμια τοσο δραματικη βελτιωση ωστε να αξίζουν τα λεφτα τους. Ενα καλο καπνιστήρι μπορει να κοστίζει 25 ευρω περιπου

διαφοροποιούνται κυρίως σε μεγάλα και μικρά με αποτεέλεσμα να μην ειναι απαραιτητο να σταματας την επιθεώρηση σου για να ξανα γεμίζεις.

bees


Τελος μπορεις παντα να τα χρησιμοποιήσεις σαν μεσα διακόσμησης στο παραλιακό μπαρ σου μαζι με την κιθάρα το σομπρέρο και τη ντισκομπάλα σου... :D

* υπαρχουν μαρτυρίες οτι οι αρχαιοι αθηναιοι τρυγουσαν ακαπνα τα μελισσια του Υμηττου για να μη χαλάσουν το αρωμα του θυμαρίσιου.

Labels: ,

Thursday, November 08, 2007

Οι παλίες κυψέλες

Eνας φίλος αγρότης, αγανακτησμένος απο τις κακοτυχίες που του τύχαιναν κατα καίρους, ελεγε χαριτoλογώντας και διασκεδάζοντας τον πόνο του:

η μελισσες ειναι καλή δουλεια. Κι ολες χαμένες να πανε, τουλαχιστον σου μένουν τα κουτία...

Ε καπως έτσι φτιαχτηκε κι αυτη η ραφίερα στο Χωριό. Παλιες κυψέλες. (τυφλα να χει το ΙΚΕΑ)

Οπως λεει κι ο Γιώργος, δεν τις σκοτώνουν όταν γεράσουν



Υ.Γ. Την ιστορία με τα σερσένια δεν την ξέχασα. Εχω κι αλλο υλικο. Θα το ανεβάσω σύντομα

Labels: ,

Sunday, October 28, 2007

Διαχωριστικό

Στα μελίσσια δεν αρέσει η περίσεια χώρου. Αυτό σημαίνει οτι ενα μελίσσι που εχει μεσα 6 πλαίσια δεν περνά και πολυ καλα σε μια κυψέλη που χωράει 10.
Είναι καλύτερα να εχεις ενα κάπως στριμωγμένο μελίσσι και να του δίνεις σταδιακά χώρο, παρα να το αναγκάζεις να διαχειρίζεται μια αχανή κυψέλη.

Η ανάγκη του στριμώγματος γίνεται μεγαλύτερη τις κρύες μέρες του χειμώνα.

Ετσι αυτο το σκ που ανέβηκα στο χωριό, μεταξύ άλλων τοποθέτησα κι ενα χώρισμα στα μελίσσια. Βλέπεις, ειναι μελίσσια των 7 πλαισίων και τα εχω σε 10αρες κυψέλες.

Επειδή (ω τι πρωτότυπο) δεν ειχα χρόνο και ολα τα κανω λίγο βιαστικά, υπολόγισα μόνο το πλάτος των χωρισμάτων και πήρα μαζί μου καποια κομμάτια κόντρα πλακέ. Τελειωνοντας τις εργασίες που είχα να κάνω, έβαλα στο ενα μελίσσι το κόντρα πλακέ, μέτρησα το επιθυμητό ύψος το αφαίρεσα, έκοψα με το πριονακι μου το κομμάτι που περίσσευε, το χρησιμοποίησα σαν πατρόν και έφτιαξα και τα αλλα και τοποθέτησα τα χωρίσματα στις
κυψέλες για να μετριάσω το μεγάλο κενό.

Δεν ειχα προνοήσει πως θα τα στηρίξω. Μια δυο φορες που εχει φτιάξει ο πατέρας μου, τα εχει κοψει τόσο τσιμα τσιμα, που φρακάριζαν τέλεια και στεκόντουσαν όρθια απο μόνα τους.

Εγώ δεν το κατάφερα τόσο καλα και επειδη αδυνατούσα να τα στηρίξω και έπρεπε και να τελειώνω με την επιθεώρηση εκανα το εξης:

πήρα δυο τετνεκδακια cocacola που βρήκα εκει δίπλα και στραπατσάροντας τα ελαφρα, τα χρησιμοποίησα σαν αντιρίδες, όπως δειχνω στο σχεδιάγραμμα.



Τελεια! σκέφτηκα, παρόλα αυτα ο Κώστας που ηταν μαζι μου, εν δυνάμει μελισσοκόμος και πάγια σύντροφος στις επιθεωρήσεις στα μελίσσια της Φωκίδας, με κορόιδευε:

-Ααααα! ετσι τα στηρίζεις? ετσι τα βαζα κι εγω...

Στο χώρο εκει δίπλα ειναι και το παλίο σπιτι του περιβολιού, το κτίριο που στέγαζε το μελισσοκομείο του παππού μου. Μεχρι πριν λιγες μερες η σκεπη έιχε τα χάλια της. Οι αναγκαιες επισκευές που έγιναν, έγιναν αιτία να βγουν πολλα πράγματα απο το σπιτι και μερικά δεν ξαναμπηκαν. Κοιταξα λοιπoν να δω αν τυχόν καποιο απο αυτα ηταν αξίας και έπρεπε να ξανα μπει στο σπιτι τώρα που είχε και τη νέα σκεπή.

Συμπτωματικά λοιπόν έπεσα σε αυτο!



Ειναι ενα χώρισμα για τις κυψέλες του παπου μου, αλλα επαγγελματικά φτιαγμένο.



Με βάση για να μην πεφτει, πατούρες για να μην αφήνει κανένα κενό αλλά και μια αντηρίδα για μεγαλύτερη αντοχή και μακροζωία...
το μόνο που δεν καταλαβαίνω ειναι τι θα έκανε αν ειχε παραπάνω πλαίσια και πως θα το χωρούσε τότε. Σε καθε περίπτωση το παραθέτω γιατι με εντυπωσίασε κυρίως για το timing στο οποίο το βρήκα.







Labels: ,

Wednesday, January 03, 2007

Tροχός.

Στο προηγούμενο post για το πλαίσιο, ο Γιάννης Γακος (επίσης ερασιτέχνης μελισσοκόμος) έκανε ενα σχόλιο σχετικα με το πως μπορει να σταθεροποιήσει κανεις το φύλλο κερήθρας πάνω στο πλαίσιο. Αυτο που παρέλειψα να πώ ειναι οτι το φύλλο πρεπει να στηριχτεί εκτός απο το πάνω μερος (κερηθροφορέα) και στα συρματα.

Ο ιδανικός ισως τροπος ειναι αυτος που περιγράφει ο Γιαννης, η χρήση δηλαδη ενος μετασχηματιστή Η διαδικασία ειναι απλή. Ακουμπάμε απλα το φύλλο κερήθρας πάνω στα σύρματα (δεν το περνάμε εναλλάξ απο αυτα οπως σε αλλες μεθόδους) και προσαρμόζουμε στις δυο ακρες του συρματος τα ηλεκτρόδια. Ειναι προφανές οτι το σύρμα ειναι αγώγιμο, κλείνει κύκλωμα και το ρεύμα περναει απο τη μια ακρη στην άλλη. Το βαρος της κερήθρας την κανει να πιέζει το σύρμα. Το σύρμα ειναι ζεστό γιατι αντίσταση στο ρεύμα προκαλεί θερμότητα, η κερήθρα μαλακώνει και κολάει στο σύρμα τέλεια. (αν το παρακανεις την κοβει τελείως) Οπώς λεει λοιπον κι ο Γιαννης 2 - 3 δεύτερα ειναι αρκετά

Το σχόλιο του αυτο μου δίνει την αφορμή να περιγραψω και την οχι τοσο προχωρημένη εναλλακτικη λύση που υπάρχει.




Αυτο το εργαλείο με τον μικρο τροχο στην ακρη μπαίνει σε ενα δοχειο με βραστο νερο. Μολις ζεσταθει ικανοποιητικά, το "ρολαρουμε" πανω στο συρμα πιέζοντας πολυυυυυ ελαφρα την κερήθρα. (πρεπει απο κατω να υπάρχει οπωσδήποτε μια σκήρή βάση).




Ο τροχός εχει μια εγκοπή στη μέση οποτε "διαβαζει" τη διαδρομή του πάνω στο συρμα. Οπως γυρίζει τα δοντακια που περισσεύουν και ειναι ζεστα, πληγώνουν την κερήθρα και τραβάνε απο αυτη μικρα κομματάκια κεριου που τυλίγουν το συρμα και το κόλλάνε πανω του.




Ειναι προφανώς λίγο πιο χρονοβόρο αλλα και κουραστικό απο τη λύση με το μετασχηματιστή...

Labels: ,

Sunday, December 17, 2006

Xωρίς τίτλο...

Αυτό το αντικείμενο αποτελεί επίσης εύρημα απο το μελισσοκομείο του παππού μου. Δεν έχω ιδέα όμως τι είναι. Μπορώ μόνο να υποθέσω.



Eιναι σίγουρα κάτι που έχει να κάνει με την είσοδο της κυψέλης αλλα είναι πολύπλοκο ώς κατασκευή.
Απο τις διαστάσεις του φαίνεται να αναφερόταν σε πεντάρα κυψέλη (υπάρχουν εκτος απο την κλασσική κυψέλη των 10 πλαισίων και 5αρες, στις οποίες κρατάμε τα μελίσσια προσωρινά όταν ειναι μικροί οι πληθυσμοί. Επισης υπάρχουν πειραματικά μοντέλα 8 πλαισίων)

Εχει 8 ανοίγματα παρόμοια με αυτα της πόρτας που ανέφερα σε προηγούμενο post*. H τοποθέτηση τους όμως ειναι διαφορετική. Τέσσερα πάνω και τέσσερα κατω. Υποθέτω οτι τα τεσσερα κάτω οδηγoυσαν τις μέλισσες στην κανονικό χώρο της κυψέλης. Τα τεσσερα πάνω ομως οδηγουσαν σε ενα προθάλαμο της κυψέλης διαχωρισμένο απο κάποια σιτα.



Αυτο που μου πρακαλεί ακόμα πεισσοτερο την περιέργεια ειναι οτι ενω το βρήκα σε ενα χώρο που φιλοξενούσε κάποτε περιπου 100 κυψέλες και ενώ ολα τα υλικα ειναι σε μεγάλες ποσότητες το συγκεκριμένο ειναι μοναδικό. Δεν έχω βρει άλλο.

Πιθανότατα για οτι κι αν κατασκευάστηκε, δεν απέδωσε τα δέοντα. Ομως μάλλον δοκιμάστηκε γιατι εχει κάποιες μετέπειτα παρεμβάσεις (εκτος ενα ηταν απο την αρχη κατασκευασμένο έτσι που πάλι ειναι ενδιαφέρον)
Οι "πύλες" στο πανω μέρος, εχουν μικρύνει απο μέσα. Δηλαδή όπως φαίνεται και στην ακόλουθη φωτογραφία, εχει τοποθετηθεί με πινέζες ενα κοματι χαρί ώστε να μικρύνει το ύψος τους. Δεν ξέρω αν ειναι η φαντασία μου ή η φθορά του χρόνου, αλλα νομίζω οτι το σκισιμο που έχει το χαρτι στο σημείο που έχω βάλει το "a" στη φωτογραφία εχει σαν σκοπό να έχει ελαστικότητα το χαρτι κατα την είσοδο. Δηλαδή το έντομο που θα έμπαινε θα εβρισκε στιγμιαία μια αντίσταση κατα την εισοδο, αλλα σπρώχνοντας το χαρτί τελικά θα έμπαινε Κατι σαν την συγχρονη γυρεοπαγίδα.


Δεν ξέρω τι είναι... κάθε συμβουλή θα ήταν επιθυμητή :)

*Σχετικά posts το κλουβί miller και η είσοδος της κυψέλης

Labels: , ,

Monday, December 11, 2006

H είσοδος της κυψέλης

Η είσοδος είναι ένα άνοιγμα στο κάτω μέρος της κυψέλης. Είναι προφανώς το άνοιγμα που εξυπηρετεί την κίνηση των μελισσών μέσα - έξω στη φωλιά αλλά και το πέρασμα των υποψηφίων εισβολέων, την απώλεια τη της θερμότητας της φωλιάς και τον αερισμό της.



Για να γίνω πιο συγκεκριμένος:

H φωλιά πρέπει να έχει συγκεκριμένη θερμοκρασία. Οι μέλισσες πασχίζουν αερίζοντας με τα φτερά τους, να την κρατούν χαμηλή τους ζεστούς μήνες και "αγκαλιασμένες" σε σφιχτές μπάλες, να την κρατούν υψηλή τους χειμερινούς μήνες.

Σημαντικό επίσης ρόλο για την υγεία του μελισσιού παίζει η υγρασία η οποία πρέπει να είναι χαμηλή.

Οι ενέργειες που κάνει η εργάτρια για να βοηθήσει την κατάσταση αυτή, ενισχύονται από τον μελισσοκόμο με ανοίγματα στο καπάκι της κάθε κυψέλης για καλύτερο αερισμό, αλλες φορές με ολόκληρες βάσεις, που δεν ειναι συμπαγείς αλλα ανοιχτες (με σίτα) και φυσικα με ειδικές διαμορφωσεις στην εισοδο.

Το κανονικό άνοιγμα είναι μεγάλο και αναπτύσσεται από άκρη ως άκρη της κυψέλης. Ο μελισσοκόμος προσθέτει ένα ξυλάκι , την πόρτα, η οποία μεταβάλει το άνοιγμα ανάλογα τις με τις ανάγκες του σμήνους που κατοικεί στην κυψέλη, αλλά και του μελισσοκόμου. Αυτές παρουσιάζουν διαφορές απο κυψέλη σε κυψέλη

Αυτή που εγω χρησιμοποιώ προς το παρόν και μου φαίνεται πιο πρακτική, είναι η πόρτα, όπως αυτη στο διάγραμμα που ακολουθεί.







Η πόρτα ειναι το πράσινο ξύλο που έχει διατομή "Γ" ανάλογα με το πιο μέρος του "Γ" θα τοποθετήσεις μέσα στην είσοδο (a ή b) επιτυγχάνεις και διαφορετικό αποτέλεσμα.

Ετσι (οπως φαίνεται και στο διάγραμμα αν πατήσεις τα αντίστοιχα κουμπιά) στη θέση 1 η πόρτα λείπει τελείως Αυτο σημαίνει οτι έχω καλύτερο αερισμό της κυψέλης. Ειναι κατι που θα επιδιώξω σε ζεστους μήνες ή σε μια περίοδο που το μελισσι θα βρίσκει πολύ τροφή και θα υπάρχει μεγάλη κινητικότητα μέσα έξω. Το μεγάλο ανοιγμα θα πετύχει την ανεση της κίνησης. Η μεγάλη είσοδος προ υποθέτει οτι το μελίσσι ειναι δυνατό και υπάρχουν πολλές εργάτριες φρουροί, να υπαρασπιστούν την μεγάλη είσοδο απο πιθανούς εισβολείς

Αντίθετα στη θέση 2 (βλ αντίστοιχο κουμπι) σε ενα μελίσσι που δεν ειναι πολυ ισχυρό και η εισοδος δεν μπορει να ειναι καλα φυλασσόμενη, στενευω το άνοιγμα τοποθετώντας την πόρτα στη φορά b (συμφωνα με το σχέδιο). Το ξύλο καλύπτει το ανοιγμα και αφήνει μόνο ενα μικρο μερος για εισοδο εξοδο. Σε περίπτωση που τοποθετήσω τη πόρτα προς τη φορά a, η είσοδος κλείνει τελείως σε περίπτωση που θέλω να μεταφέρω την κυψέλη μου.

Ο λόγος για τον οποίο τα θυμήθηκα όλα αυτα ειναι αυτος που ειχα αναφέρει και σε προηγούμενο post για το κλουβί Miller. Oτι δηλαδή στο εγκαταλειμμένο μελισσοκομείο του παππου μου βρίσκω κατα καιρούς ενδιαφέροντα ευρήματα, οπως πχ αυτη την είσοδο για κυψέλες τυπου Dadant (σχετικό post)




Eιναι μια παρόμοια πόρτα με αυτη που περιέγραφα πριν αλλα έχει ενα λιγο ποιο ιδιαίτερο μηχανισμό ώστε να διασφαλίζει την είσοδο και έξοδο μόνο των εργατριών και κηφήνων. Αντίστοιχα μπορει να αφαιρεθεί η να προστεθεί στην εισοδο προκαλώντας ενα μεγάλο ή μέσο ανοιγμα αλλα όταν κατεβασει ο μελισσοκόμος την μεταλλικη, "πορτα της πόρτας" κάνει τα πραγματα πιο περίπλοκα...




Πρόκειται για ενα κομάτι λαμαρίνας με δυο απλα μεντεσεδάκια, που οταν καταβαίνει αφήνει 11 μικρές πύλες 9 επι 10 χιλιοστα απο τις οποιες μπορουν να περάσουν μονο εργατριες και κηφήνες. Ειναι προφανές οτι αυτη την σηδιρόφρακτη εισοδο μπορουσαν να υπερασπιστούν τέλεια οι εργάτριες αφου τελικα κανένα μεγαλύτερο έντομο η ζώο δεν θα μπορουσε να παραβιάσει. Ομως σαφως και θα καθυστερούσε τις ίδιες τις εργάτριες αφου θα συνωστίζονταν για να περασουν απο τις 9 "πύλες"












(δεν υπάρχει δυνατότητα να την τοποθετήσουμε ετσι ώστε να φράξει εντελώς την είσοδο γιατι το συγκεκριμένο μελισσοκομείο ηταν σταθερό και δεν δημιουργούνταν η ανάγκη να κλειστεί και να μετακινηθεί μια κυψέλη)

Y.Γ. η πρώτη φωτογραφία ειναι απο την πρώτη μου κυψέλη, προφανώς υπάρχουν αρκετοι ακόμα τυποι πόρτας.

Labels: , ,

Monday, November 13, 2006

To κλουβί Μiller



Αυτός ο χώρος, είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου μέρη. Είναι το περιβόλι των γονιών του πατέρα μου και το (δυσδιάκριτο) κτίριο στο βάθος,(πισω απο τα δέντρα) αποτέλεσε εκτος απο αποθήκη γεωργικών εργαλείων και την κύρια εγκατάσταση του μελισσοκομείου του παππού μου την περίοδο 1930 - 1970. Το κτίριο έχει αποθηκευμένα υλικά και εργαλεία, που μονοπωλούν το ενδιαφέρον μου κάθε φορά που το επισκέπτομαι (και ειναι συχνά αυτο) για ευνόητους λόγους.

Το μελισσοκομείο αυτό πάταγε κυρίως στις αρχές της κυψέλης dadant όπως αυτές μεταφέρθηκαν στον παππού μου μέσα απο τη βιβλιογραφία της εποχής (σχετικά posts: Tριβιζάς και Dadant) αλλά γνώρισε και διάφορες πατέντες και ιδιο κατασκευές μιας και ο χωριό ήταν αρκετά απομονωμένο εκείνη την εποχή.

Οι ιδιοκατασκευές αυτές βέβαια δεν παρουσιάζουν μεγάλες αποκλίσεις από τις προτεινόμενες στα αντίστοιχα βιβλία

Ενα τέτοιο "εργαλείο" ειναι και αυτό το κλουβάκι.



Οι διαστάσεις του είναι μικρές
5 x 3,5 x 1,5 cm .

Eιναι ενα κλουβί μεταφοράς βασίλισσας όπως αυτό:



που ειχει φιλοξενηθεί στο ποστ Προσθέτοντας μια νέα βασίλισσα Ορίζετε στο βιβλίο του Τριβιζά, ως κλουβάκι μύλλερ. (έχει σχεδιαστεί και περιγραφεί στο βιβλίο του Dr. C.C. Miller, Fifty Years Among the Bees )

Σύμφωνα με τον Μiller τοποθετούμε την βασίλισσα στο κλουβί, κλείνουμε το άνοιγμα με σφικτό ζαχαροζύμαρο και στη συνέχεια τοποθετούμε το κλουβί στο ορφανό μελίσσι. Οι εργάτριες της κυψέλης θα χρειαστούν κάποιο χρόνο να αφαιρέσουν το ζαχαροζύμαρο και στο χρόνο αυτο θα εξοικειωθούν με τη νέα βασίλισσα και θα την αποδεχτουν.

Αυτα το 1870. Σήμερα τα πράγματα ειναι λίγο πιο ξεκάθαρα. Έχει αποσαφηνιστεί ο χρόνος ένταξης της νέας βασίλισσας, έχουμε τη δυνατότητα να ειναι η νεα βασίλισσα ήδη γονιμοποιημένη οπότε έχουμε μαζι της στο κλουβί και κόρες- συνοδεία της και τα κλουβάκια είναι πλαστικά και εργονομικά.






Παρόλα αυτά, το συγκεκριμένο σκουριασμένο - άχρηστο πλέον κλουβάκι, αποτελεί για μένα ένα ενδιαφέρον κειμήλιο :)

Labels: , ,

Saturday, November 11, 2006

Η Κυψέλη με τα κινητά πλαίσια II

Σε προηγούμενο post για την Κυψέλη με τα κινητά πλαίσια έγινε αναφορά στον Sir George Wheler και στο γεγονός ότι σε βιβλίο του του 1682 μιλάει ήδη για κινητά πλαίσια στην Ελλάδα.

Σήμερα ξεφυλλίζοντας το βιβλίο του Τριβιζά Οδηγός της νεωτέρας μελισσοκομίας στο οποίο επίσης είχα αναφερθεί πριν λίγες μέρες διάβασα το εξής:



Νομίζω οτι αξίζει λοιπόν να συμπληρωθούν στο προηγούμενο post. O κύριος Δελλαρόκας βέβαια είναι ενα θύμα της περίεργης ανάγκης μας να μεταφράζουμε τα πάντα σε Ελληνικά (Darvin o Δαρβίνος και donald duck o Δονάλκιος Δάκιος που έλεγε κάποτε και μια ψυχή :))

Πρόκειται για τον Ava Della Rocca για τον οποίο υπάρχει ένα παρα πολυ ενδιαφέρον άρθρο στην Μελισσοκομική επιθεώρηση αυτού του μήνα απο τον κ.Β.Λιάκο και απ όσο ξέρω ήταν Γάλλος φυσιοδίφης και μελετητής, που μεταξύ άλλων έζησε για κάποιο διάστημα στις Κυκλάδες (και στα δικά μας) :)

Ολόκληρο το άρθρο του Τριβιζα για τα κινητά πλαίσια βρίσκεται εδώ:

Labels: , ,

Thursday, November 02, 2006

Oδηγός της νεωτέρας μελισσοκομίας

Γεωργιου Τριβιζα - Βραβείον Ακαδημίας 1930
Κάποια στιγμή, ψάχνοντας στο σπίτι στο χωρίο του πατέρα μου, το Kροκύλειο, ανακάλυψα μεταξύ άλλων αυτό το βιβλίο.



Πρόκειται για ένα από τα βιβλία που έμαθαν τη μελισσοκομία στον παππού μου και που του έδωσε τις οδηγίες - πατρόν, για να κατασκευάσει με τη βοήθεια ενός επαγγελματία μαραγκού το μελισσοκομείο του.



Ένα μελισσοκομείο αποτελούμενο απο κυψέλες τύπου Dadant απομεινάρια του οποίου ευτυχώς έχω και σήμερα στα χέρια μου.



Δεν γνωρίζω την ακριβή ηλικία του βιβλίου ούτε έχει σταθεί δυνατό να βρω πληροφορίες για τον Τριβιζα.

Υποθέτω ότι το βραβείο του 30 προσδιορίζει κάπως την ηλικία του. :)

Labels: , ,