Wednesday, March 03, 2010

Η φωτογραφία της φωτογραφιας (πως σε πανικοβάλει μια εικόνα)

Όσοι διαβάζουν συστηματικά το blog, ίσως θυμούνται τον κύριο Λευτέρη. Τον καημένο γείτονα, που προσπαθούσε να φτιάξει μια κατασκευή στην ταράτσα του το 2009. Την ανέβαλε όμως 2 συνεχείς φορές, αφού δυο αφεσμοι μου τον αγάπησαν και τον επισκέφτηκαν την ώρα που μαστορεύε.

Πέρσι την άνοιξη νόμισα για δεύτερη φόρα ότι θα με σκοτώσουν οι μέλισσες μου. Όχι με κεντρίσματα αυτή τη φορά, αλλά από το άγχος .Είχα υποσχεθεί (ψέματα βέβαια) στον εαυτο μου ότι δεν θα ξανα έχω ποτέ μελίσσια στην ταράτσα.

Παρόλα αυτά επειδή πέρσι πρέπει να εσκασαν τα μισά αγγεία που αιματώνουν τον εγκέφαλο μου και υπολόγιζα φέτος να σκάσουν τα άλλα μισά, συν το γεγονός οτι σε παρόμοια κατάσταση έφερα και το φουκαρά τον πάτερα μου, αλλά και τον καημένο τον κυρ Λευτέρη (που δεν εχει internet πιστεύω και ακόμα δεν ξέρει ότι εγώ έφταιγα για τα βάσανα του) αποφάσισα πολύ πριν σκάσει η άνοιξη, να μεταφέρω κάτι μελισσακια απο την ταράτσα

Θα μου πεις.. ρε φιλε.. τι σε βρηκε και έβαλες παλι μελισσια εκει? Θα σου απαντήσω: με βρήκαν ενα καρο πράματα και σιγά- σιγά την έκανα τη βλακεία. Εχω ομως την πρόνοια και το σκ θα τα πάρω ολα. (θα?)

Μην τα πολυλογώ ειχα μια περίεργη μέρα στο γραφείο και ειχα και δουλείες μετα. Γενικα ειναι περιεργη και γεματη τρεξιμο η ζωη μου αυτο το μηνα και βαλε. (οπως έλεγε και ο φίλος μου ο Γιωργος κάποτε, τουλάχιστον δεν βαριόμαστε ποτε) Παρκαρα κατω απο το σπιτι κατα τις 9 και εβλεπα τον κυρ Λευτερη να ξεπαρκαρει...

-Μπαγάσα, σκέφτηκα. Φέτος θα τη γλιτώσεις. Εκανα μια δυο δουλειες και μετα ειχα μια συντομη επικοινωνια με τον πατερα μου. Περνα μια απο το σπιτι μου λέει, να σου δείξω κατι.
Μου εδειξε λοιπον το κινητο του. Συγκεκριμένα μια φωτογραφια που εβγαλε στην ταράτσα το πρωί...
bees

Δεν ξερω τι εγινε.. δεν ξερω τι παιζει.. Δεν ξερω γιατι κανει τετοια ζεστη και εινα ακομα 2 Μαρτιου. Δεν είμαι καν σίγουρος, οτι οταν τα μελισσια μου ξεχύνονται στις πορτες την αλλη μερα σμηνουργουν (ειμαι λιγο παντως) και δεν ειμαι σιγουρος οτι αυτο εχει φτιάξει ηδη βασιλικα κελια. Το μονο που ξερω ειναι οτι ξύπνησαν οι μνήμες και τα αγγεία τρίζαν και πάλι! Δεν θελω να το ξανα περάσω το περσυνο λεμε!

ότι ειχα δει τον κυρ Λευτέρη και μολις μαθαίνω οτι το πρωί, τα μελισσακια μου πρόβαλαν σμηνουργίες. Ο Μάρκος στην Παρο ηδη εχει μαζέψει κάτι ψιλά. Δεν θα περιγράψω την ψυχολογία μου.

Συνοπτικές διαδικασίας. Φόρτωσα τα δυο μελίσσια και στις 11 και ήταν στον Υμηττό. Για άλλη μια φόρα ξεμεσιαστικαμε να κατέβουμε τρεις ορόφους σκάλες (αθάνατε μηχανικέ του 1960,, ενα ασανσερ δεν μπρουσες να προβλέψεις?)

Α ρε πατέρα, πάλι μας ξελάσπωσες.

bees


Στο μελισσοκομείο ειδα και εναν λαγό που οι διαστάσεις του ίσως δικαιολογούν τα φυσίγγια που εξακολουθώ να βρίσκω εκεί.
Ανυπομονώ να έρθει το σκ να δω τι στο καλό συμβαίνει.

Labels:

Wednesday, May 09, 2007

Αφεσμός ΙΙΙ (Οι αφεσμοι και οι άλλοι)

Οι μελισσοκόμοι τσακώνονται για τους αφεσμους. Βάζουν παγίδες (δηλαδή έτοιμες - φιλόξενες φωλιές, όπως χαρτόκουτα με ειδικά ματζουνια μέσα που προσελκύουν τις μέλισσες) σε σημεια κοντα σε ξενα μελισσοκομια και "κλέβουν" τα μελισσια των συναδελφων τους. Ειναι εφιαλτης και ταλαιπωρία για ολους τους μελισσοκόμους. Μια βολτα σε ολα τα συντροφικά blogs θα σας πείσει. Ειδικά όμως για τους ερασιτέχνες είναι και μια γλυκιά ιστορία.

Λιγο πολυ (νομίζω τουλάχιστον) ολοι θελουν καμια φορα να μπαίνουν στην περιπέτεια της σύλληψης. Ολοι νιωθουν μια ηθική ικανοποίηση οταν πιανουν ενα μελισσι (ειδικά αν δεν εχει φυγει απο αυτους... το ξενο ειναι πιο γλυκό) και ολοι θέλουν να βλέπουν τα μελίσσια τους να πολλαπλασιάζονται. Μαλιστα υπαρχει η θεωρια οτι τα μελισσια που προέρχονται απο αφεσμους ειναι καλυτερα. Λενε δηλαδη οτι αν το μελισσι πολλαπλασιαστεί με φυσικό τρόπο, και οχι να το μοιρασεις εσυ, ειναι πιο παραγωγικό.


Eτσι κάπως στηρίζονται οι αφεσμοι. Οι μελισσες κανουν αλυσίδες και οι ακριανες στηρίζονται σε καποιον τοιχο κλαδι κλπ




Εχει τη χαρα και την ικανοποίηση οτι ξεκίνησε μονο του τη ζωη του. Οτι ειναι ελευθερο και ειναι πιο δραστήριο και ζωντανό, Ποιος ξερει... κι εγω παντως, τα μελίσσια που εχω πιασει τα εχω αγαπησει πιο πολυ απο τα αλλα.

Ξαναλέω οτι αν δεν εχεις ιδεα απο το πως να χειριστείς εναν αφεσμο φώναξε καποιον που ξέρει. Σιγουρα θα υπαρχει καποιος.

Ο αφεσμος ειναι ειναι ενα απόλυτο σύμβολο της ζωης.

Ειναι η τελικη πραξη του πολλαπλασιασμού του εντομου που με τη σειρα του γίνεται αιτία να αναπαραχθούν τα φυτα. Ειναι μια μαγικη εικόνα της ζωής, με μερικες χιλιαδες, ΑΚΙΝΔΥΝΕΣ μελισσες, να κρεμονται ανασφαλώς απο ενα κλαδι και να αγωνιούν να βρουν μια νεα φωλιά για ενα νεο ξεκίνημα. Σε αυτο το (τραγικό) link, μπορει να δει κανεις ποσο ακίνδυνος και υπομονετικός μπορει να ειναι ενας αφεσμος (σε αντιθεση με τις μελισσες οταν προσβαλεις τη φωλιά τους) και πόσο γελοιος μπορει να γινει καποιος. (ο τυπος εξηγει οτι ειχε δυνατοτη να βρει μελισσοκόμο αλλα το "έλυσε" μονος του.) Οπως σωστα σχολιαστηκε και παλίοτερα... οι ηλιθοι ειναι ανίκητοι...

σχετικα links με ενδιαφέρουσες ιστοριες απο τους πονεμενους συναδελφους :)

Mαρκος, Σπύρος, Θεοδοσης, Ζέπος...

O αφεσμός ειναι ζωή κι ελευθερια

Labels: ,

Tuesday, May 08, 2007

o Aφεσμός ΙΙ (Oι αφεσμοι κι εγώ.)

Έμαθα λοιπόν κάποια στιγμή, οτι η σμηνουργία είναι μεταξύ άλλων κληρονομική... Τι σημαίνει αυτο? Αν εχεις ενα μελίσσι που σμηνουργει καθε χρονο και δεν το προλαβαίνεις ποτέ και κανεις μια παραφυάδα απο αυτο, η νεα βασίλισσα και το μελίσσι της, θα εχουν επίσης τασεις σμηνουργίας. Ενδιαφέρον.

Πιο ενδιαφέρον ειναι οτι ξεκίνησα με τρια μελίσσια. Δυο που αγόρασα κι εναν αφεσμο που μου εκαναν δωρο. Τον ειχε συλλαβει ο μελισσοκομος που μου πούλησε τις άλλες, την ιδια μερα, το θεώρησε σημαδιακό κι επειδή με συμπάθησε μου τον δώρισε. Ετσι οι μέλισσες μου εχουν απο την πρωτη, μερα το κληρονομικό χαρισμα. Αυτο σε συνδυασμο με την απειρία μου, μου έδωσε την πρωτη ανοιξη που ειχα τα μελισσια εφιαλτες! Μέλισσες το έσκαγαν αριστερά δεξιά και τα σαββατοκύριακα δεν προλάβαινα να πιάνω τα μελίσσια μου στη γειτονια. Ανοιγα τις κυψελες να επιθεωρήσω κι εβρισκα βασιλικα κελιά σμηνουργιας με το κιλο.


Aυτος ο αφεσμος ειχε γαντζωθει πανω σε ενα βαρέλι. Ηταν μεγάλος και δεν ελεγε με τίποτα να τον χάσω...



Απλά "ακούμπισα" μια κυψέλη με μια αχτιστη κερήθρα στην ακρη του αφεσμου και οι μέλισσες σιγα σιγά πέρασνα μέσα.


Θυμάμαι να με ξυπνά ο πατέρας μου Κυριακή πρωί με hang over και να μου λεει... Σηκω.. φυγαν κι αλλες και κρέμονται στην κληματαριά...

Ακολουθώντας τη συμβουλή του Σπύρου αργότερα γλίτωσα σε ενα βαθμο απο τα βάσανά μου. Την περίοδο που κανονικά θα συνέβαινε η σμηνουργία έδωσα φουλ εργασία στα μελισσια μου, βάζοντας μέσα άχτιστα φύλλα κερήθρας. Σε αλλες περιπτώσεις χώριζα όλα μου τα μελισσια στα δυο μολις στριμωχνόντουσαν έστω και ελαχιστα. Έτσι και γεμισα παραφυαδες αλλα δεν εχασα αφεσμους. Περιττό να πω οτι τα νεα μελισσια κάθε αλλο απο μελι μου εδωσαν εκείνη τη χρονια.

Φετος λογω προσωπικών προβλημάτων δεν μπορεσα να ασχοληθώ οσο έπρεπε με αποτελεσμα τα μελίσσια μου να εχουν αποδεκατιστει... Ενας απο τους κύριους λόγους που δεν θελει ο μελισσκομος να χανει αφεσμους, ειναι οτι το μελισσι του μενει μισο.


Οι τελευταιες εργατριες κανουν μια αλυσιδα απο το βαρελι στην νεα κυψελη. Πανω απο αυτη την αλυσίδα πέρασαν όλες οι προηγούμενες μεσα...


Δηλαδη δεν φτανει που φευγουν οι μισες μελισσες (τουλάχιστον), παίρνουν και το μελι μαζι τους για να εχουν στη νεα φωλια. Ετσι λοιπον προλαβα να κανω ελαχιστες προκαταρκτικές κινήσεις και τελικά οι πολλές αποδρασεις που εγιναν αφησαν πισω τους τα μελισσια μου πιο αδύναμα απο πριν. Οι καλοθελητές βρεθηκαν να με βοηθισουν (οπως ο ξαδερφος Δημήτρης) αλλα γενικα δεν με πηγε και πολυ καλα. Του χρονου που ελεγε κι ενας ογδοντάχρονος μελισσοκόμος.. σε ενα πετυχημένο σχόλιο του Σπύρου ) στον Ζepo


Eχει κι αλλο...

Labels: ,

Sunday, May 06, 2007

o Aφεσμός Ι (οι αφεσμοι γενικα...)

Αποφάσισα οτι αυτο το post θα βγει λιγο μεγαλο και δεν θελω. Μάλλον λοιπόν πρεπει να το σπασω... Ας δουμε λοιπον σαν κεφάλαια τη ολη ιστορια.



Bασιλικό κελί. Η προνυμφη μέσα του θα γίνει βασίλισσα και θα "διαφύγει" με εναν αφεσμο...


Ενα ειναι... οι αφεσμοι γενικα...
Μετα τη σμηνουργία, ο πληθυσμός του μελισσιου που φευγει προς ανεύρεση νεας κατοικίας ονομάζεται αφεσμος. Ο αφεσμός ειναι ίσως η πιο "ψαρωτική" εικόνα μελισσιού που μπορει να έχει καποιος (μη συνηθισμένος στα μελίσσια) ειναι όμως και η πιο ανώδυνη και άκακη επαφη με τις μέλισσες.

Αρκει να φανταστεί κανεις οτι 8 - 9 χιλιάδες μέλισσες (γιατι όχι και περισσότερες) να πετουν όλες μαζι, με τη βασίλισσα τους και καποια στιγμη να κρέμονται σε απο ενα κλαδί μπροστά στο σπιτι μας σχηματίζοντας μια τεράστια σφαίρα. Ειναι όντως αγχωτικό.


Μικρός αφεσμος σε κληματαρια... κοντινό πλάνο


Ομως οι μέλισσες που απαρτίζουν τον αφεσμο ειναι παντα εξαιρετικά ήρεμες. Σε καμία περίπτωση δεν συνιστώ τη συλλογή τους απο κάποιον ασχετο, αλλα για το μελισσοκόμο η σύλληψη τους ειναι ανώδυνη και ακίνδυνη. Οι εργατριες, οι οποίες έχουν και το κεντρι έχουν ειναι φορτωμένες με μέλι το οποίο θα αποτελέσει τις πρωτες προμήθειες στη νεα τους φωλιά. Ετσι οι κοιλίες του ειναι γεμάτες και δυσκαμπτες όντας δυσκινητες δεν μπαίνουν καν στον κοπο να σε κεντρισουν. Αυτες που ειναι πιο δραστήριες επίσης ειναι απασχολημένες.

Ειναι κατα κάποιον τρόπο σε μια "διατεταγμένη υπηρεσία." Να βρουν το κατάλληλο μέρος για το νέο σπιτικό οπότε ουτε αυτές έχουν διάθεση για μαχες και ηρωισμούς Ετσι ο μελισσοκόμος μπορει ευκολα να πλησιάσει τήν εντυπωσιακή, ελεύθερη μάζα των μελισσών και να την τοποθετήσει σε μια νεα φωλιά (κυψέλη) της αρεσκείας του (και τους). Αφεσμους συναντούμε εύκολα κοντά σε μελισσοκομεία κατα την ανοιξη. Αυτος ήταν και εφιαλτης μου για αρκετα χρόνια μιας και τα δυο σταθερα μελισσοκομία μου ηταν εντος κατοικημένων περιοχών. Την πρωτη χρονια που απετυχα να επιτηρησω τη διαθεση σμηνουργίας των μελισσιων μου γεμίσαμε τη γειτονια με μελισσες. Καποιες τις προλαβαμε στο τσακ. Αλλες τις προλαβε.... η αστυνομία σε γειτονικες αυλες (αυτα ας μεινουν μεταξυ μας ομως... δεν θα ηθελα να το δημοσιεύσω περισσότερο γιατι δεν ξερω ποτε παραγράφεται το αδίκημα της αμέλειας των μελισσιων μου και ισως με κυνηγάνε ακομα. :)

Tο γεγονος οτι καποιος τυχερος αστυνομικος που ασχολούνταν με τη μελισσοκομία τσίμπησε ενα μελισσι μου απο τη γειτονία ισως εχει πλάκα Το γεγονος ομως οτι δεν εχεις ιδεα πόσο σαπσμωδικα θα αντιδράσει κάποιος που θα δει χιλιάδες μελισσες στην αυλή του η τι θα γινει αν καποιος αλλεργικος γειτονας εχει καποια δυσάρεστη επαφή με μέλισσα σου ειναι εξαιρετικά σοβαρο.Οποτε μετακίνησα τελικώς τα μελισσια μου και τωρα κοιμάμαι ήσυχος.


O μέλισσες του προηγούμενου αφεσμου, αφου εχουν δεχτέι να μπουν σε μια κυψελη που έβαλα απο κατω τους.


Σε καθε περίπτωση καποιος που θα βρει εναν αφεσμο σε σημειο που τον ενοχλεί (στην αυλη του πχ.) καλύτερα να μη δοκιμασει να κανει κατι μόνος του, Αν φωναξει κάποιο μελισσοκόμο θα ερθει σιγουρα να το μαζεψει και θα ειναι κατι παραπανω απο χαρούμενος για το νεό του μελισσι. Αν παλι δεν γνωρίζει καποιο μελισσοκόμο η δεν υπαρχει καποιος κοντά (καποια στιγμη με φωναξαν μεσω του blog σε καποιο σπίτι για τη συλληψη ενος αφεσμου... ομως το μελισσι ηταν στο Ριο κι εγω στη Αθηνα) τότε η αστυνομία η πυροσβεστική θα μπορει σιγουρα να βοηθήσει. Αν παλι κανουμε υπομονή μια μερα, ο αφεσμος θα βρει μια νεα κατοικια και θα φυγει (αποκλείεται να μεινει στο κλαδί που τον βρήκαμε)

Το μονο πρόβλημα θα ειναι να βρει στεγη καπου κοντα και να μας ενοχλήσει μετα. Την Παρασκευή μου ζήτησαν βοήθεια για κατι σχετικο αλλα τελικα το ανελαβε ο Σπυρος. (Υποθετω - ελπιζω θα βαλει καποιο σχετικο post καποια στιγμη αν και μαλλον δεν φωτογραφήθηκε η συλληψη η οποια περιλάμβανε ξηλώματα τοίχων σε κουζίνες και αλλα ακραία.. )

Οι αφεσμοι γενικά συλλαμβάνονται εύκολα. Καποιες φορες υπαρχει δυσκολια επειδη το σμαρι ειναι σε δύσβατο η ψηλο σημειο. Εκει καλο ειναι να αποφεύγετε η σύλληψη του. Ο αφέσιμος που ειναι ψηλα δεν ειναι αξιόλογος και δεν πολυ εχει πιθανότητες να επιβιώσει μετα τη συλληψη του.

Η δικαιολογία που ειχα εγω στο μυαλο μου ηταν λιγο απλοϊκή.
Αντιλαμβανόμενος το μελισσι σαν εναν υπεροργανισμο δεχομαι οτι ο μεγαλος και βαρυς αφεσμος δεν μπορει να παει ψηλα και μενει σε χαμηλα κλαδια. Ενω ο μικρος κι ελαφρυς παει πιο ψηλα. Αυτος ακριβως γιατί ειναι ελαφρύς δεν αξίζει το ρισκο ενος κατάγματος και το σκαρφάλωμα για τη σύλληψη του. Καλος τροπος να θυμασαι οτι αυτοι στα ψηλα δεν ειναι και τοσο ογκώδεις αλλά τελικά η δικαιολογία ειναι αλλη και τη διάβασα στην κόκκινη μέλισσα που εχει ενα αναλυτικοτατο post για τους αφέσμους.

Στα ψηλα λοιπον πανε οι μεθισμοι κι ο χι οι αφεσμοι. Ενα μελισσι που που σμηνουργει μπορει να ξαναδώσει αφεσμο στο καπάκι Δηλαδη η παλια βασίλισσα φευγει με το μισο και πλεον μελισσι. Αφηνει πισω της βασιλικα κελια με αγέννητες βασίλισσες. Μολις ανοιξει το πρωτο κελι αντι η παρθένα βασίλισσα να σκοτώσει τις αλλες αγέννητες, παίρνει με τη σειρα της το μισο μελισσι και φυγει... με εναν ουσιαστικά πολυ μικροτερο αφεσμο.. το μεθισμο.. (μιλαμε οτι μετα ανοιγεις το μελισσι σου και δεν βρισκεις μεσα τιποτα...) Η παρθενα βασίλισσα με τον αναξιόλογο πληθυσμό ειναι πιο ευέλικτη (καθοτι νεαρη και ελαφρια απο το σπερμα) και οδηγεί τον πληθυσμό σε πιο ψηλά κλαδιά Τσαχπίνα οπως πολυ ποιητικά λεει κι ο Θεοδοσης στην κόκκινη μέλισσα.
Exει κί αλλο... :)

Labels: ,